نبض آزادی

صداوسیما واسه حسن نصر الله و اسماعيل هنيه واسه هر کدوم پنج روز ربان مشکی گذاشتو عزا عمومی اعلام کرد ولی واسه کشته شدن سربازا های کشور خودمون حتی یک روز عزا عمومی و یک پرچم مشکیم نزد حالا فهمیدید وطن فروش های واقعی کین؟

Javid Shahanshah Aryamehr

فینال واقعی همین بازی بود

بیچاره اونایی که گرفتن خوابیدن گفتن رده بندی کسشره

آقای ترامپ لطفا دوتا پل بذار بمونه، شاید بخوایم خودکشی کنیم.

به مردم میزنن تیر جنگی آب قطعه برق جیره بندی ما دنبال حقمونیم دست به دست تا سرنگونی

خوشحالم که خدا هم منو انقدر قوی می‌بینه که، اجازه نداده حتی یه شونه هم برای تکیه زدن برام بمونه.

My favorite subject .

چه بسیجی بکشی چه سطل آشغال آتیش بزنی حکمش اعدامه کلا جمهوری اسلامی روی آشغالاش حساسه

When Iran's internet is back and suddenly your whole foryou is filled with faces of teenagers who were shot and you realize the silence wasn't because nothing happened, it was because nobody could post it.

چند خط برای فوتبال و احساسات ضدونقیض‌مان؛ رامین رضائیان گفت «من نمی‌دونم ما چرا انقدر بدشانسیم»، ما هم نمی‌دانیم. نه فقط در حیطه‌ی فوتبال. که اگر بدشانسی از نظر تو دستِ شجاع خلیل‌زاده در آفساید یا تیرک دروازه برای ضربه‌ی سر سعید عزت‌اللهی یا خراب شدن پنالتی طارمی بود، برای ما خوردن گلوله‌ی جنگی به‌جای ساچمه بود. گفت «حق مردم ما خیلی بیشتر از اینه، امیدوارم صعود کنیم، حالشون خوب شه»، درست می‌گویی. حق ما خیلی از این‌ها بیشتر بود. اما چرا همین جمله را در بحران‌هایی که باید کنارِ ما می‌ایستادی نگفتی؟ چرا انتخاب کردی که جمله‌ی درست را در زمان نادرست بگویی؟ ضمناً حال ما ماه‌هاست که نه با کامیابی‌های فردی و نه با موفیقت‌های جمعی هم خوب نمی‌شود. مگر می‌شود چنین فجایع انسانی‌ای رخ دهد و بتوان مثل قبل انسان بود؟ اصلا می‌شود هنوز انسان بود؟ بله ما دیگر تفکیک احساسات‌مان را بلد نیستیم. چون احساسات‌مان گلوله خورد. احساسات‌مان خون‌ریزی می‌کنند و این زخم نه با صعود تیم ملی، نه با پایین آمدن قیمت دلار، نه با آزادی نیم‌بند حجاب و گواهینامه‌ی موتور بانوان و نه با رفع فیلترینگ شبکه‌های اجتماعی ترمیم نمی‌شود. دقایقی بود که در ما کودکی زنده می‌شد که هنوز به این‌که هم‌وطنش توپ را وارد دروازه‌ی حریف کرده افتخار می‌کرد. اما بعد از خودش خجالت می‌کشید. کسی نوشته بود «اگر بگوییم از باخت تیم ملی خوشحال می‌شویم داریم به خودمان دروغ می‌گوییم؛ ما باید تفکیک احساسات را بلد باشیم». از ما ناراحت باشید؛ ما تفکیک فوتبال از خون را بلد نبودیم؛ اما به ماهم حق بدهید که از شما ناراحت باشیم؛ شما کنار ما ایستادن را بلد نبودید.

فقط یه ایرانی میتونه درک کنه حس خوشحالی و موقع گل خوردن کشور خودش