نـسـکـافــہ و نـفـحــاتــــღ

تو خوابگاه تولد یکی از بچه های اتاقمون بود و من بین شوخی و خنده هامون یهو یادم افتاد که شب تولد خودم چقد مضخرف گذشت و از گریه زیاد خوابم برد و خلاصه احساس تنهایی و غم همه وجودمو گرفت:) خلاصه تو حال خودم بودم که یهو از بلندگوهای خوابگاه گفتن امشب خادم های حرم اومدن و پرچم امام حسین رو آوردن =)))))))) منم نفهمیدم چطوری در سریع ترین حالت ممکن خودمو رسوندم به پرچم و اون لحظه همه حرفا و غمام یادم رفت و فقط این شعر یادم اومد که: حرف بسیار بود و وقت کم؛ بوسیدمت:)))) در نتیجه فقط با چشمای اشکی پرچم رو بوسیدم:)✨️ بعدشم هرکسی که می خواست اسمش رو پشت کاشی هایی که قرار بود داخل صحن جدیدی که می خوان بسازن تو کربلا می نوشتن و منم اسمم رو نوشتم خلاصه الان از خوشحالی رو ابرام =))))) مرسی که بازم تو بدترین شرایط به دادم رسیدی آقای اباعبدالله... خیلی مدیونتم❤️‍🩹