es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

زمزمه‌‌ای از سینما

زمزمه‌‌ای از سینما

Ir al canal en Telegram

@Timelesstunnelbot

Mostrar más
El país no está especificadoLa categoría no está especificada
253
Suscriptores
Sin datos24 horas
-107 días
-1830 días
Archivo de publicaciones
Repost from N/a
پریسا عربی پور سیزدهم تیر ماه سال گذشته، توسط پدر خودش به قتل رسید. اون روز چندین بار پدرش باهاش دعوا کرد و پریسا از شدت ناراحتی به پدرش گفت اگر این وضع همین‌طور ادامه پیدا کنه، خودم رو از تراس پرت میکنم. و پدرش در جواب فقط گفت، پرت کن. وسط درگیری، پدرش یه جسم سنگین رو برداشت و محکم به سر پریسا زد؛ ضربه‌ای که جون پریسا رو گرفت. و میگن پدرش بعد از اون، پریسا رو از طبقه ۵ به پایین پرتاب کرده. پدرش واقعا واسش مهم نبود که تک بچش دیگه وجود نداره.. همچنین پدرش مادر پریسا رو هم خیلی زیاد عذاب میداده، وقتی پریسا میرفته مدرسه راجع بهشون با دوستاش صحبت می‌کرده، پدرش خیلی اذیتشون می‌کرده، حتی به پوششون هم گیر می‌داده و از خونه پرتشون میکرده بیرون، با این حال هیچکس پریسا رو نمیشناسه، پزشکی قانونی علت مرگ رو خودکشی ثبت کرده، پدرش به پزشک قانونی پول داده بوده، صداش باشید و راجع به پریسا هم صحبت کنید.
پریسا عربی پور، حیدرآباد کرج، 15 ساله.
18 nov, 10:44
19 nov, ~08:25

سلامم من فردا عصر قراره یه پست بذارم، خوش‌حال میشم اگر چیزی هست که دوست دارید دربارش بخونید رو بگید اگه بشه میذارم براتون.
17 nov, 13:52
18 nov, ~11:12

Repost from sad but true
این پیام و پست مورد علاقتون رو فور کنید، تا منم پست مورد علاقم رو ازتون فور کنم.
16 nov, 09:48
16 nov, ~10:14

Repost from sad but true
photo content
+1
16 nov, 09:48
16 nov, ~10:14

Repost from N/a
دختر کشی، سوگند صیادی دختر ۱۶ ساله ای که پدرش اون رو به قتل رسوند. تا زمانی که ما سکوت کنیم، هزاران سوگند دیگه هم قربانی میشن
دختر کشی، سوگند صیادی دختر ۱۶ ساله ای که پدرش اون رو به قتل رسوند. تا زمانی که ما سکوت کنیم، هزاران سوگند دیگه هم قربانی میشن، صدای سوگند باشیم.
سوگند دو روز دیگه تولدش بود فقط چون پدرش متوجه شده بود اون دوست دختر داره، به طرز فجیعی کشته شد. به اسم ناموس، غیرت و آبرو. سوگند حتی مورد خشونت خانگی هم توسط پدرش قرار می‌گرفته، همکلاسی هاش میگفتن گاهی وقت ها آثار کبودی و کتک خوردن روی بدنش بوده.
15 nov, 12:20
16 nov, ~09:33

به مناسبت هفته‌ی کتاب، این پیام رو به چنلتون فور کنید تا به ۳ نفرتون رندوم کتاب هدیه بدم!📚🎊
15 nov, 11:09
15 nov, ~12:45

این پیام رو فور کنید چنلتون، منم ۲۰ چنل رو رندوم انتخاب می‌کنم و یه پست جالب ازشون می‌فرستم اینجا.🍎
10 nov, 13:30
11 nov, ~15:02

.
03 nov, 10:55
03 nov, ~10:59

Repost from sad but true
این پیام رو فور کنید و پستی که فکر میکنید باید بیشتر دیده می‌شد رو مشخص کنید، فور کنم.
03 nov, 10:55
03 nov, ~10:59

چرا این نامه تا آن زمان منتشر نشده بود؟ این نامه بعد از مرگ گرتا توی سال ۱۹۹۰ از حالت محرمانه خارج شد. نسخه اصلی توی سال ۱۹۷۲
چرا این نامه تا آن زمان منتشر نشده بود؟
این نامه بعد از مرگ گرتا توی سال ۱۹۹۰ از حالت محرمانه خارج شد. نسخه اصلی توی سال ۱۹۷۲ به کتابخانه سلطنتی سوئد اهدا شده بود، اما اهداکننده شرط گذاشته بود که نامه تا زمان مرگ گرتا منتشر نشه. بعد از فوتش، کتابخانه اون نامه رو در اختیار عموم مردم گذاشت. این اتفاق باعث شد مردم برای اولین بار تصویری بسیار شخصی از ستاره‌ای ببینند که سال‌ها به عنوان زنی سرد، مرموز و دست‌نیافتی شناخته می‌شد.
31 oct, 08:54

گرتا گاربو و نامه‌ای که از تنهایی و دلتنگی او پرده برداشت گرتا این نامه رو سال ۱۹۲۶ از هالیوود به دد دوستش، وِرا اشمیتِرلُف ف
گرتا گاربو و نامه‌ای که از تنهایی و دلتنگی او پرده برداشت گرتا این نامه رو سال ۱۹۲۶ از هالیوود به دد دوستش، وِرا اشمیتِرلُف فرستاد، وقتی که این نامه فرستاده شد گرتا فقط ۲۱ سالش بود و تازه داشت به شهرت می‌رسید. نامه به زبان سوئدی نوشته شده بود و با نام مستعار دوستانه خودش، Gurra امضا شده بود. گرتا بالای نامه یک نقاشی دختر گریان کشیده بود و کلمه Homesick رو بالاش نوشته بود. Homesick یعنی دلتنگی عمیق برای خانه و سرزمین مادری؛ احساسی فراتر از صرفا دلتنگ شدن برای یک مکان. اون توی نامه نوشته بود: "من در جایی زندگی می‌کنم که کاملا تنها هستم، گاهی به تنهایی بیرون می‌رم، به آسمان و آب نگاه می‌کنم و با خودم حرف می‌زنم." گرتا فقط دلتنگ سوئد به عنوان کشور نبود؛ اون دلش برای زندگی قبلیش تنگ شده بود: دوستان قدیمیش توی سوئد، آدم‌هایی که قبل از شهرت می‌شناخت، زبان و فرهنگش و فضای آشنای زندگی تو استکهلم. توی بخش دیگه‌ای از نامه از اینکه توی آمریکا هیچکس رو دوست نخواهد داشت و به مهمانی‌ها نمی‌ره صحبت می‌کنه، حتی بعضی وقت‌ها به سینما می‌ره و فیلم بد می‌بینه. در آخر با حسرت می‌نویسه: "آه، چرا خانه این‌قدر دور است؟"
31 oct, 08:53

۲.تاثیر بیماری و مرگ در تخیل مردم در اوایل قرن بیستم، بیماری‌های واگیردار مثل سل و آثار جسمی بیماری‌ها بخشی از واقعیت زندگی ب
+1
۲.تاثیر بیماری و مرگ در تخیل مردم
در اوایل قرن بیستم، بیماری‌های واگیردار مثل سل و آثار جسمی بیماری‌ها بخشی از واقعیت زندگی بود. چهره رنگ‌پریده، بدن نحیف و ظاهر غیرعادی می‌تونستند تداعی کننده ضعف، بیماری و مرگ باشند. البته نمی‌شه گفت همه هیولاهای اون دوره مستقیما از بیماران واقعی الهام گرفته بودند؛ این مورد بیشتر یکی از زمینه‌های فرهنگی و بصری اون دوره بود.
۳.هیولاهایی که هنوز انسان بودند
در سینمای کلاسیک، مرز بین انسان و هیولا اغلب مبهم بود؛ هیولا ممکن بود زمانی انسان بوده باشه یا ظاهری انسانی داشته باشه که با چیز غیرطبیعی ترکیب شده. برای مثال، توی فیلم Nosferatu 1922، کنت اورلاک با چهره‌ای رنگ پریده، گوش‌های تیز، انگشت‌های بلند و دندان‌های غیرعادی به تصویر کشیده می‌شه؛ اون بیشتر شبیه موجودی بیمار و از نظر جسمی دگرگون شده‌ست تا خون‌اشام‌های جذاب و شیک سینمای امروز. چندفیلم مربوط به این موضوع: The cabinet of Dr. Caligari 1920 Nosferatu 1922 The phantom of the Opera 1925 Frankenstein 1931
21 oct, 12:32

چرا هیولاهای سینمای کلاسیک بیشتر شبیه انسان‌های بیمار بودند تا موجودات ماورایی؟ اگه به هیولاهای سینمای ترسناک دهه‌های ۱۹۲۰ تا
چرا هیولاهای سینمای کلاسیک بیشتر شبیه انسان‌های بیمار بودند تا موجودات ماورایی؟ اگه به هیولاهای سینمای ترسناک دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰ نگاه کنیم، متوجه می‌شیم که خیلی از اون‌ها به جای اینکه شبیه موجودات فضایی یا هیولاهای عظیم‌الجثه باشند، ظاهری شبیه انسان‌هایی دارن که به‌شدت بیمار، نحیف یا دچار تغییرات جسمی شده‌اند؛ اما چرا؟
۱.ترس از ناشناخته‌ها با چهره انسان
توی اون دوران جلوه‌های ویژه دیجیتالی وجود نداشت و فیلم‌سازان باید با گریم، نورپردازی، سایه و تغییرات چهره، چیزی غیرطبیعی می‌ساختند. نتیجه کار بعضی وقت‌ها موجودی بود که هنوز کاملا شبیه انسان به نظر می‌رسید، اما یه‌جای کارش اشتباه بود و همین آشنایی ناقص می‌تونست خیلی ترسناک باشه.
21 oct, 12:29

بعد انتشار این مجله، نانسی اسلیم هاکس، همسر کارگردان مشهور سینما، هاوارد هاکس، تصویر باکال رو روی مجله دید و توجهش به لورن جو
+1
بعد انتشار این مجله، نانسی اسلیم هاکس، همسر کارگردان مشهور سینما، هاوارد هاکس، تصویر باکال رو روی مجله دید و توجهش به لورن جوان جلب شد. نانسی عکس رو به همسرش نشون داد و از اونجایی که هاوارد دنبال یه چهره تازه برای سینما بود، لورن رو برای تست بازیگری دعوت کرد. لورن به هالیوود رفت و سرانجام نقش زن اصلی فیلم To have and have not 1944رو بدست آورد؛ فیلمی که اولین حضور سینمایی اون بود که در کنار هامفری بوگارت بود و باعث به شهرت رسیدن لورن شد. لورن بعدها از این جلد مجله به عنوان اتفاقی یاد کرد که زندگیش رو برای همیشه تغییر داد.
15 oct, 06:45

جلد مجله‌ای که سرنوشت لورن باکال رو تغییر داد سال ۱۹۴۳ لورن هنوز ستاره سینما نبود؛ او دختری جوون به اسم بتی جوآن پرسکی بود که
جلد مجله‌ای که سرنوشت لورن باکال رو تغییر داد سال ۱۹۴۳ لورن هنوز ستاره سینما نبود؛ او دختری جوون به اسم بتی جوآن پرسکی بود که در حرفه مدلینگ کار می‌کرد و رویای بازیگری داشت. در مارس همون سال عکسش روی جلد مجله مشهور Harper's Bazaar منتشر شد، عکاس این عکس لوئیس دال ولف، یکی از تاثیرگذارترین و برجسته‌ترین عکاسان قرن بیستم بود. در اون دوران آمریکا درگیر جنگ جهانی دوم بود و جامعه‌ای برای حمایت از سربازان بسیج شده بود. جلد مجله با نمایش لورن در مقابل مرکز مرتبط با صلیب سرخ آمریکا، مردم رو به مشارکت در تلاش‌های جنگی، از جمله اهدای خون، تشویق می‌کرد. لورن لباس تیره‌ای شیک، دستکش و کلاهی ظریف پوشیده بود و کیف قرمز روشنی توی دستش داشت؛ این تصویر هم تبلیغ مد بود و هم بازتابی از فضای اجتماعی دوران جنگ.
15 oct, 06:43

صحنه‌ای از فیلم که ۱۷ دقیقه بود، اما فیلم‌برداریش ۲ ماه مداوم طول کشید! باله فیلم The red shoes 1948 تقریبا ۱۷ دقیقه‌ست! جالب
+1
صحنه‌ای از فیلم که ۱۷ دقیقه بود، اما فیلم‌برداریش ۲ ماه مداوم طول کشید! باله فیلم The red shoes 1948 تقریبا ۱۷ دقیقه‌ست! جالب‌تر اینکه برای صحنه‌های باله، کارگردان‌ها عمدا از تدوین و جلوه‌های تصویری غیرواقع‌گرایانه استفاده کردند؛ شخصیت ویکتوریا از صحنه تئاتر وارد دنیایی کابوس‌وار و سورئال می‌شه: دکورها تغییر انداره می‌دن، فضاها ناگهان عوض می‌شن، اشیا غول‌آسا می‌شن و حتی خود بدنش گاهی جزئی از دکور به نظر می‌رسه. این بخش فقط برای نمایش مهارت باله ساخته نشده بود؛ پاول و پرسبرگر می‌خواستند نشون بدن که هنرمند وقتی کاملا خودش رو وقف هنر می‌کنه، ممکنه دیگه نتونه زندگی عادیش رو از هنر جدا کنه. کفش‌های قرمز بیشتر از اینکه یه شئ جادویی باشند، استعاره‌ای از همین وسواسن. همچنین، بازیگر نقش ویکتوریا، مویرا شیرر اولش نمی‌خواست این فیلم رو بازی کنه؛ اون یه بالرین حرفه‌ای بود و نسبت به بازیگری توی فیلم بلند تردید داشت. پاول برای متقاعد کردنش مدت زیادی تلاش کرد، اما همین نقش در نهایت باعث شد مویرا تبدیل به یکی از چهره‌های سینمای باله بشه.
01 oct, 09:48

فیلمی که نه فقط شخصیت‌ها، بلکه بازیگران و تماشاگران رو هم بازی داد! مارلنه دیتریش برای نقش کریستین در فیلم Witness for the pr
فیلمی که نه فقط شخصیت‌ها، بلکه بازیگران و تماشاگران رو هم بازی داد! مارلنه دیتریش برای نقش کریستین در فیلم Witness for the prosecution 1957، در قالب یک زن لندنی با چهره‌ای زخمی و کاملا متفاوت ظاهر می‌شه. گریم و تغییر ظاهرش انقدر موفق بود که خیلی از تماشاگران اصلا متوجه نشدن که مارلنه‌ست؛ بعضیا اصرار داشتند که بازیگر دیگری این نقش رو بازی کرده. برای یادگیری لهجه لندنی، مارلنه خیلی تمرین کرد و حتی چارلز لاتن و نوئل کوارد بهش کمک کردن! برای گریم هم، اورسن ولز، در طراحی بینی مصنوعی و زخم صورت نقش داشت. بیلی وایلدر عمدا نمی‌خواست که تماشاچیان بفهمن مارلنه‌ست؛ چون لو رفتن هویت اون می‌تونست بخشی از پلات توییست فیلم رو خراب کنه. حتی گفته شده همین تصمیم باعث شد مارلنه برای اسکار نامزد نشه چون کمپین تبلیغاتی نمی‌تونست به راحتی درباره این اجرای دوگانه صحبت کنه. همچنین بازیگران اصلی فیلم‌نامه کامل رو در اختیار نداشتند! ده صفحه پایانی فیلم‌نامه تا اخرین روز فیلم‌برداری از اونا مخفی نگه داشته شده بود و حتی برای جلوگیری از لو رفتن پایان، تماشاگران هنگام اکران با تعهدی برای فاش نکردن راز فیلم رو به رو می‌شدند.
23 sep, 17:22

مریلین دفترچه‌ها و نوشته‌های شخصی داشت؛ شعر، یادداشت‌های روزانه، افکار پراکنده و نوشته‌های بسیار شخصی که بخشی در کتاب Fragmen
مریلین دفترچه‌ها و نوشته‌های شخصی داشت؛ شعر، یادداشت‌های روزانه، افکار پراکنده و نوشته‌های بسیار شخصی که بخشی در کتاب Fragments منتشر شد، این نوشته‌ها خیلی با شخصیت مریلینی که استودیو ساخته بود فاصله داشتند؛ با خواندن این متن‌ها بیشتر با زنی مواجه می‌شی که درباره تنهایی، هویت، عشق، بازیگری، ترس از شکست و اینکه دیگران او را چگونه می‌بینند، فکر می‌کند.
19 sep, 14:00

مریلین از اینکه هالیوود فقط اون‌رو به عنوان بلوند جذاب و احمق می‌دید ناراضی بود. برای همین به نیویورک رفت و متود بازیگری رو پ
مریلین از اینکه هالیوود فقط اون‌رو به عنوان بلوند جذاب و احمق می‌دید ناراضی بود. برای همین به نیویورک رفت و متود بازیگری رو پیش لی استراسبرگ دنبال کرد. او یک سال از سینما فاصله گرفت تا روی بازیگری کار کنه و برای نقش‌های جدی‌تر آماده بشه. بعد از اون‌هم در قرارداد جدیدش با فاکس تونست درباره داستان، کارگردان و فیلم‌بردار بعضی پروژه‌هاش حق تائید داشته باشه؛ یعنی کم‌کم از ستاره صرفا تحت کنترل استودیو به تبدیل می‌شد که می‌خواست روی مسیر حرفه‌ای خودش کنترل داشته باشه. بعضی کارگردان‌ها واقعا هوشش رو می‌دیدند. جاشوا لوگان، کارگردان فیلم Bus stop 1956، بعدها از هوش ذاتی حساسیت بازیگری مرلین تعریف کرد و اون‌رو بازیگری بسیار الهام‌بخش دونست. او عملا متوجه چیزی شده بود که تصویر رسانه‌ای مریلین پنهان می‌کرد: این‌که واکنش‌های صورت، بدن و نحوه دیدن او می‌توانست بخشی از بازی باشند. حتی لارنس الیویه که سر صحنه The prince and the showgirl 1957 شدیدا از دست مریلین کلافه شده بود، سال‌ها بعد نظر نظر بسیار متفاوتی درباره‌ش داشت و از حضور و خرد خاص او روی صحنه صحبت کرد.
19 sep, 13:59