Faded Memories

من اونجایی برنده شدم که دیگه به احساساتم توجه نکردم،درعوض حواسم به این بود که لیاقتم چیه.

آدم ذره ذره بی‌حوصله میشه؛ اول دیگه فیلم ندیدم بعد کتاب نخوندم بعدش دیگه کمتر بیرون رفتم و الان کمتر حوصله ارتباطاتت جدید رو دارم.

در آخر پسری میبره که برای داشتنت هرکاری می‌کنه، از کوچیک‌ترین پیامت یه صحبت طولانی می‌سازه، حالت براش مهمه، مهربونه، بامزه‌س، در عین حال آقا و باوقاره و از گل نازک‌تر بهت نمی‌گه

یکی از چیز‌هایی که با بالاتر رفتن سن متوجه میشی اینه‌که هر چیزی در زندگی نیاز به واکنش و پاسخ دادن نداره، کسی که باید بفهمه می‌فهمه و کسی که نمی‌خواد بفهمه نمی‌فهمه

احترامی که برای خودم قائلم همیشه از احساساتم قویتره.

کاش زندگیم همونجایی که باهات خوشحال بودم، تموم میشد.

حقیقتش اینکه اگه میخوایید تو زندگی رو به جلو باشید و دائما درحال پیشرفت، یکی از کاتالیزورهاش اینه که با پر رویی کارایی رو که فک میکنید نمیتونید و در حد توانتون نیست انجام بدید و شروعش کنید و از رفتن توی دل قضیه و خروج از منطقه امن نترسید. ظرفیتمون بیشتر از چیزیه که فکرشو میکنیم.

‏ناراحت میشم وقتی مجبورم بگم باشه اوکیه، در حالیکه دلم میخواد صندلی رو سمتشون پرت کنم.

میدونی کجا تباه شدی ؟ اونجا که کسی نگاهش نمیکرد ولی تو کردی.

انگار خاطرات قلبی دارند که فقط شب‌ها می‌تپند

از من، منی ماند که دیگر شوقِ چیزی ندارد.

یه پرامپتی نیست بدیم به خدا کشور محل زندگی یا حداقل طبقه اجتماعی‌مون رو عوض کنه؟