off the record ward

این تصور که «من هزار بار با تو تلاش می‌کنم تا با یکی دیگه شروع نکنم» کلا جفنگه. تنها موندن، نهایتاً خیلی بهتر از ادامه دادن توی یه مسیر اشتباهه. وقتی دو نفر انقدر از هم دور و متفاوتن که تقریباً هر چیزی قراره تبدیل به دعوا و تنش بشه، چرا باید سال‌ها همدیگه رو آزار بدن و رابطه رو کش بدن؟ شما نمی‌تونین بقیه رو درست کنین و این مایندستِ I can fix him هم تهش خیلی وقت‌ها به همون چرخه‌ی همیشگی می‌رسه (زن‌ستیزی با اجازتون) یعنی توجیه کردن رفتار طرف مقابل، تحمل کردن چیزهایی که نباید تحمل بشن و گسلایت کردن، مخصوصاً زن‌ها، برای اینکه توی هر رابطه‌ی گهی بمونن و مدام تلاش کنن کسی رو که اصلاً توی زمین دیگه‌ای داره بازی می‌کنه، «درست» کنن. قرار نیست عشق به این معنی باشه که هر چیزی رو تحمل کنی تا رابطه به هر قیمتی ادامه پیدا کنه.

اینم یه چرند دیگه‌ای که باعث می‌شه آدما فکر کنن پارتنر ایده‌آل و خوب اونیه که پای همه‌چی وایسته و هر اخلاق و رفتار عنی رو تحمل کنه. رابطه‌ای که تاکسیکه رو قراره چیکار کنی؟ دعوا و بحث مداوم توی رابطه نباید انقدر عادی‌سازی بشه که آخرش فکر کنیم بخشی از یه رابطه‌ی سالمه.

No literally you are not paying attention to the fact that arguing over and over again damages your brain's chemistry.

Yeah bro fool yourself with the idea of this, not knowing you're destroying your nervous system forever.

bullshit.

سر هیچ پسری گریه نکن مگه اینکه سالواتور باشن

بعد کلپتون هم اولش می‌گفت «مگه کسی غیر از بیتلز، روی آهنگ بیتلز می‌زنه؟» جورج گفت این آهنگ منه، پس بیا. کلپتون همون سولوی معروف گیتار رو زد، ولی اسمش توی credits آلبوم نیومد. حتی خودش نگران بود گیتارش زیادی شبیه سبک خودش به نظر برسه، برای همین صدای گیتار رو با تکنیک‌های استودیویی تغییر دادن.

جورج هریسون یه روز برای ایده گرفتن، یه کتاب رو کاملاً تصادفی باز کرد و اولین کلماتی که دید gently weeps بود. آهنگ رو برای بیتلز برد، ولی جان و پل خیلی جدی نگرفتنش. چند بار ضبطش کردن و جورج از نتیجه راضی نبود. آخرش تصمیم گرفت اریک کلپتون رو بیاره استودیو تا گیتار بزنه.

«الان آزادی پوشش داریم.» شما بدون لچک برو بانک یا یه اداره‌ی دولتی اونجا بهت می‌گن آزادی پوشش داریم یا نه. برو تو مدرسه، برو دانشگاه، اونجا از خجالتت درمیان. تو خیابون هم، اینکه خانوما با هزار استرس و ترس و لرز لچک نمیذارن سرشون یا با شومیز میان بیرون، نشد آزادی. آزادی یعنی ساحل مختلط با بیکینی، آزادی پوشش یعنی مینی‌اسکرت و نیم‌تنه و تاپ و شلوارک حتی در مکان دولتی، آزادی پوشش یعنی هیچکس نتونه وسط خیابون آزارت بده و بهت استرس بده. تازه بماند هم همین لچک هم فقط تو بعضی شهراست و هنوز خیلی جاها یا گشت هست یا مردم خودشون روانین.

یارو نوشته من خودم مخالف سرسخت حجابم ولی... ولی خفه شو خب. تو کشوری هستی که وضعیت اقتصادیش جوریه که با اسکناس ملی نهایتاً کونتو باید تمیز کنی، بعد هنوز چشمت به لباس پوشیدن ملته.

در ۲۰۲۶ بزرگ هنوز در توییتر فارسی بحث حجاب هست. آدم می‌مونه چی بگه دیگه... زن ایرانی، این چه بلایی بود سرت اومد؟

yeah that's it.

جلوی مردا از خانوادتون بد بگین و بعد ببینین چجوری همون چیزایی که بهش گفتین رو در اولین فرصت علیه خودتون استفاده می‌کنه.

girl dinner.

جید رو خیلی دوست دارم. هم می‌دونه چه موزیکی بهش میاد، هم سبک خودشو پیدا کرده، هم بلده چطوری خودش و کارشو ارائه بده. (یعنی clear sense of identity and branding داره جدی.)

yesterday’s visual diary 🫧