هنوز دیره

در سال ۱۹۱۳، او را به‌جرم پرتاب سنگى به‌پنجره پارلمان بازداشت كردند جرمش ساده بود: مطالبه‌ى حق رأى براى زنان. او به شش ماه زندان محكوم شد و اعتصاب غذا کرد، پاسخ زندان، خشونت بود روزى سه بار، بدنش را با كمربندهاى چرمى به صندلى مى بستند، فكش را با ابزار فلزى باز می‌کردند و لوله‌اى لاستيكى را از گلويش تا معده فرو می‌بردند تا غذاى مايع را به زور در او بريزند. چند هفته بعد، آليس خون بالا آورد اين تصوير را نگهبانى دلسوز مخفيانه بيرون برد؛ سه روز بعد اخراج شد. درعكس، آليس به صندلى تغذيه اجباری بسته شده است، چهار نفر او را نگه‌داشته‌اند و چشمانش چيزى را فرياد میزند كه شكستنى نيست: من هرگز تسليم نمی‌شوم. تغذيه اجبارى، بدنش را براى هميشه زخمى كرد تا پايان عمر به‌سختى می‌توانست غذاى جامد بخورد وقتى پس‌از چهار ماه آزاد شد، وزنش فقط ۷۳ پوند بود و به‌سختى راه میرفت،اما شش هفته بعد دوباره بازگشت.. دوباره سنگ.. دوباره زندان.. دوباره اعتصاب غذا.. دوباره لوله.... اين چرخه پنج بار تكرار شد بدنش فرسوده‌تر مى شد، اما اراده‌اش نه در سال ۱۹۲۰ زنان حق رأى گرفتند آليس،٣٣ ساله، با ويلچر به‌حوزه رای‌گیرى برده شد و زنده ماند تا برای، نخستین بار رای بدهد. او در سال ۱۹۴۵ در ۶۹ سالگى درگذشت بر سنگ قبرش نوشته بودند،