‌ 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑌𝑒𝑜𝑠𝑎𝑛𝑔┊دیلی یوسانگ

یه زمانی فرو ریخته بودم توی گرد و غبار گم شدم مثل آهن زنگ‌زده پوسیدم وقتی وجودی مثل من رو مرگ نامیدن این شکوهی که بی‌صدا ساختم تنها یادگاریه‌ که ازم می‌مونه می‌تونی ببینیش؟ با بال‌های زخمی فقط نفس می‌کشیدم تا زنده بمونم هیچکس نمی‌دونه تو وجودم چی گذشته به دردی که روی تنم حک شده و به این چشم‌های شعله‌ور ایمان دارم دیگه مهم نیست هیچ نیرویی نمی‌تونه منو بشکنه دیگه دعا بسه، با طلوع خورشید دوباره برمی‌خیزم

این یه شانسه، فقط برای الان آینده‌ای نیست، الآن فقط دنبالم‌ کن دروغ گفتن کافیه! اون نور چشمک‌زن‌ رو بتابون یه حرکتی‌ بکن برقص و دیوار رو فرو بریزم ا اینطوری فریاد می‌زنیم بلند، انقدر بلند نگهش دار تا همه‌ چشم‌هاشون‌ رو باز کنن فقط با چشم‌های بسته زندگی کردی اصلاً معنی‌ای‌ برات داره؟ باشکوه‌ شکوفاش‌ کن

اینجا تاریکه، سرد و افسرده‌ست جایی واسه تکیه کردن نیست نمیتونم چیزی ببینم کجا باید برم؟ من تو این مکان تنها موندم چرا نمیتونم فرار کنم ؟ خیلی دیره ؟ اوه نه خیلی دیر نیست.. مطمئنم یه دلیلی هست میدونم تقصیر من نیست دارم خوب پیش میرم فقط دارم سعی میکنم دوباره زندگی کنم حتی بعضی وقتا که اینطوری پوچ به نظر میرسم به گوشه یه اتاق خالی تکیه میزنم و گریه میکنم یه اعتراف به هیچکس همه چی درست میشه، همه چی درست میشه...