‌ 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑌𝑒𝑜𝑠𝑎𝑛𝑔┊دیلی یوسانگ

من فقط خودمم نگو اینا فقط به خاطر منه منو با ریتم خودم تنها بذار لطفا سرت تو کار خودت باشه لذت میبرم وقتی بهم اهمیت نمیدن هردفعه، همون حرفای تکراری دیگه ازشون خسته ام چی کار میخوای بکنی نمیدونم، این اولین بارمه وقتی بیشتر زندگی کردم میفهمم

گاهی اوقات، آرزو کردم که از توی این دنیا ناپدید بشم موقعی که هرشب گریه می‌کردم، چون دنیام تاریک و سیاه بود وقتی ناپدید بشم حالم خوب میشه؟ از نگاه همه می‌ترسم حتی توی روزهای زیبا، من بودم که درد می‌کشیدم از خودم متنفر بودم که نمی‌تونم دوست داشته بشم مادر و پدرم همیشه ازم انتظاری دارن این چیزی نیست که بخوام، ولی هی دارم دورتر میشم چی کار کنم؟ چی کار کنم؟ چی کار کنم؟ چی کار کنم؟ میگن زمان همه چیز رو درمان می‌کنه، و برای من هم همینطور بود با گذشت روزها بهتر شدم ولی ترسیدم که اگه خیلی خوشحال بشم دوباره درد بکشم که کسی شادی رو ازم بگیره اون خاطرات زیبا آزارم میدن چون حتی بعد تحمل همه‌ی دردها، اون‌ها از بین نمیرن همه‌ی دوست‌هام، کسایی که می‌شناسم، هنوز هم ازم انتظار دارن من اینطوری نیستم، ولی هی دارم دورتر میشم ولی شاید من بتونم نور درخشانی توی این دنیا باشم شاید بتونم از پس همه‌ی این دردها بربیام و یه نور کوچیک بتابونم پس نمی‌تونم جا بزنم شاید اگه من، پسری که حتی نمی‌تونست راحت بخوابه اگه سعی کنم روی پاهام بایستم شاید خودم رو پیدا کنم و شاید بفهمی که چقدر آسیب دیدم چقدر آسیب دیدم چقدر... چقدر این رو می‌خواستم