پروانه من؛

‏فکر می‌کنم معنی دوست داشتن همین باشد، تو را ترک نکند حتی وقتی که خودت هم پشت خودت نماندی...

دلتنگی های آدمی را، باد ترانه ای می خواند. رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد و هر دانه ی برفی به اشکی نریخته می ماند. سکوت سرشار از سخنان ناگفته است، از حرکات ناکرده. اعتراف به عشق های نهان، و شگفتی های بر زبان نیامده؛ در این سکوت حقیقت ما نهفته است حقیقت تو و من.

لطفاً درستش می‌کنیمِ روزای غمگین زندگیم باش.

بگیر بغلم که فرصت کوتاهه؛ تو ایرانم امید نیست به دیدن دوباره.

داری زندگیتو میکنی، یهو یادت میاد عکس بچگیت پشت گوشی هیچکس نیست.