پروانه من؛

وای:))))

چشم‌هایت ایران و مژگانت شیراز، گونه‌هایت دماوند و زلفت، پریشان چون تبریز. لبانت سرخ چون انارهای ساوه، پیشانی‌ات روشن‌تر از صبحِ کویر، و خنده‌هایت، شکوفه‌بارانِ بهارِ شیراز. در نگاهت، زاینده‌رود به رؤیای دریا می‌رسد، در صدایت، آرامشِ اردبیل جاری‌ست، و در سکوتت، رازِ هزارسالهٔ تخت جمشید. تنَت سبز، مثل جنگل‌های گیلان، دلت دریا، به وسعتِ خزر، و قامتت رعنا، به بلندای سروهای ولیعصر. دست‌هایت بوی بارانِ شمال می‌دهد، نفس‌هایت عطرِ بهارنارنج، و حضورت، شبیه غروبِ سرخِ خلیج فارس، وقتی خورشید، آخرین بوسه‌اش را بر پیشانیِ آب می‌گذارد. تو را که می‌بینم، انگار تمام جاده‌های ایران به یک پنجره ختم می‌شوند؛ پنجره‌ای رو به خانه، رو به حیاطی با حوضِ فیروزه‌ای، شمعدانی‌های لبِ ایوان و مادری که هنوز چراغ را خاموش نکرده است. تو را که می‌بینم، دلم برای کوچه‌های کاهگلیِ یزد تنگ می‌شود، برای عطرِ نانِ سنگک در سپیده‌دم، برای صدای نی در دشت‌های خراسان، برای رقصِ گندم‌زارهای کردستان و برای آسمانی که در هیچ جای جهان، این‌قدر به آدم نزدیک نیست. و اما من مهاجری دور از وطن. گیوان

بعد صد سال ناشناس گذاشتم ناامیدم نکنید جدنییییی

واقعا یک انسان سر به هوا و بی دقتم همیشه ی جاییم زخمی یا سوخته اس

t.me/HidenChat_Bot?start=6680483103 آخرین عکس گالریتون و ببینمممممم

قهوه همیشه منو نجات میده

مهم نیست واژه ها چقدر زیبا به گوش برسند، رفتار همیشه نشان می‌دهد که تو در زندگی کسی چه جایگاهی داری..

آن پاسخ های بی رحمانه را به یاد بیاور تا دلتنگ نشوی.

این موزیک منو میبره تو ۱۴،۱۵ سالگیم رها میکنهههههههه