Hêvî

صادق هدایت عشق را احساسی گذرا نمی‌دید؛ آن را حضوری می‌دانست که تا ژرف‌ترین لایه‌های وجود انسان نفوذ می‌کند. وقتی می‌نویسد: «او را تنها دوست نداشتم، با تمام ذرات تنم دوستش داشتم»، از عشقی سخن می‌گوید که از مرز واژه‌ها و عقل عبور کرده و به خودِ هستی انسان تبدیل شده است؛ جایی که عاشق، دیگر فقط کسی را دوست ندارد، بلکه با او معنا پیدا می‌کند.

بغلم کن؛ گاهی آغوش، فلسفه‌ای‌ست که هیچ واژه‌ای توان گفتنش را ندارد.

زندان، تنها پرنده‌ای را اسیر می‌کند که پرواز را در بال‌هایش جست‌وجو کرده باشد؛ آسمانِ واقعی، در اندیشه است.

زیباترین ثروت جهان، کوهی‌ست که سکوت را به تو می‌آموزد، فنجانی قهوه که زمان را آهسته می‌کند، و دلی که یاد گرفته فقط «امروز» را زندگی کند.

جهان، استادِ فریب است؛ گاهی با زرق‌وبرق، گاهی با ثروت، گاهی با رؤیاهای پرزرق‌وبرق، انسان را از خویشتن دور می‌کند. روایت است که مردی از سرزمینی دور، برای دیدار حکیمی آمد. خانهٔ حکیم جز چند وسیلهٔ ساده نداشت. با شگفتی پرسید: «اسباب زندگی‌ات کجاست؟» حکیم پرسید: «اسباب تو کجاست؟» مرد گفت: «من مسافرم.» حکیم لبخند زد و گفت: «من نیز.» آن روز فهمید که انسان، مالک هیچ‌چیز نیست؛ تنها رهگذری است که برای توشهٔ راه آمده، نه برای انبار کردن دنیا. آنچه می‌ماند، نه ثروت است و نه زرق‌وبرق؛ تنها ردّ انسانیت بر مسیر این سفر است.

درس جالبی آموختم حتی در کوچکترین رابطه‌های اجتماعی عدم اعتماد بین افراد موج می‌زند . کلمات پُر از سَم مدام تکرار و تکراری برای پُر کردن گوش یکدیگر استفاده می‌شود . واقعیت منجر به شُخم زدن خاطراتی کهنه و متلاشی که از باقی مانده رابطه‌ای کور کورانه ، نه منتهی به انتخاب و اشتیاق بلکه محسور به وابستگی ناشی از عدم شناخت احساسات بوده است. به ناچار سفر در زمان می‌کردند ؛ بی آنکه ببینند ، احساس وبی آنکه بشنوند ، غمگین می‌شدند . تجربیات ناشی از گذرهای دور برای تربیت در انتخاب معنا پیدا نکرد . فقط تبدیل به خاطراتی مچاله شده از جنس درد شدند . 🧠✍🏻 🌑👣

راستش، گاهی از گشودنِ دنیای مجازی می‌ترسم؛ نه از خبرها، از اینکه مبادا باز هم چشمم به خاموش شدنِ جوانی دیگر بیفتد. کاش روزی برسد که هر صفحه‌ای را که باز می‌کنیم، به‌جای خبرِ مرگ، خبرِ زندگی باشد

دردِ ما شاید این باشد؛ زنده‌ها را دیر می‌بینیم و مرده‌ها را زود اسطوره می‌کنیم. وقتی نفسی هنوز جاری‌ست، سکوت می‌کنیم؛ اما وقتی خاموش شد، استوری‌هایمان پر از اندوه می‌شود. کاش انسان را پیش از آنکه نامش به خاطره تبدیل شود، می‌دیدیم. هیچ سوگواریِ مجازی، فرزندی را به آغوشِ مادری که با رنج بزرگش کرده، بازنمی‌گرداند. ارزشِ جان، باید پیش از خاموش شدنش شناخته شود؛ نه پس از آن.

راه " درست " را رفت، نرسید

زندگی سخت شده؛ نه فقط از زخم‌های خودم، که از دردِ جوانانِ ایران. اما اگر قرار است دوام بیاورم، باید در هر چیزی که هنوز جرقه‌ای از امید در آن مانده، حالِ خودم را نجات بدهم. بگذار در جانِ تو آغاز شوم؛ شاید از روشناییِ یک روح، بتوان تاریکیِ هزار درد را تاب آورد.