Hêvî

وقتی تاس روزگار بد بنشیند، خیلی‌ها میدان را ترک می‌کنند. اما انسان در خوش‌اقبالی معنا نمی‌شود؛ در ایستادن معنا می‌شود. من فرار نمی‌کنم؛ تا آخرین فصل این بازی، پای سرنوشتم می‌ایستم.

تنها به سایه‌ام دل بستم؛ زیرا هرچه غیر از آن بود، در روشناییِ توهم گم شد.

نمی‌دانم چرا این‌همه به رنگِ مشکی دل‌بسته‌ام؛ شاید چون مشکی برای من رنگِ تاریکی نیست، رنگِ عمقی است که هر نوری جرئتِ رسیدن به آن را ندارد. شاید به این دلیل که در سکوتش قدرتی نهفته است؛ قدرتِ کسی که برای درخشیدن، محتاجِ نگاهِ دیگران نیست. من شیفتهٔ آزادی‌ام، اما نه آزادی از جهان؛ آزادی از وابستگی به آن. و بی‌نیازی را نه در نداشتن، بلکه در اسیرِ هیچ‌چیز و هیچ‌کس نبودن می‌بینم.

تو گل سرخی هستی که در دل کاشته‌ام؛ هر روز از تو مراقبت می‌کنم، نه از ترس پژمردنت، بلکه چون بخشی از معنای زندگی‌ام در شکفتن تو نهفته است.

بعضی صحنه‌ها برایم عجیب و حتی خنده‌دارند؛ انسانی که خود می‌تواند ستاره‌ی زندگی خویش باشد، ساعت‌ها می‌کوشد تا در کنار ستاره‌ای دیگر عکسی بگیرد یا امضایی به دست آورد. گویی ارزش خویش را در بازتابِ دیگری جست‌وجو می‌کند. شاید یکی از تراژدی‌های پنهانِ انسان همین باشد؛ اینکه خودِ واقعی‌اش را فراموش می‌کند و به چیزهایی می‌چسبد که تنها اعتباری ذهنی دارند. ما به جای کشف عظمتِ درون، مجذوب نام‌ها، شهرت‌ها و تصویرهایی می‌شویم که جامعه برایمان مقدس ساخته است. در حالی که هیچ ستاره‌ای در آسمان دیگری نمی‌درخشد؛ هر کس آسمانِ مخصوص به خود را دارد، اما بیشتر آدم‌ها عمرشان را صرف تماشای نور دیگران می‌کنند و هرگز به روشن کردن چراغِ وجود خویش نمی‌رسند.

ستاره خود توی

طوفان آمد و من تنها تماشاگرش ماندم؛ نه چون شجاعتِ رویارویی داشتم، بلکه چون راهی برای گریز نبود. از چهار سو در حصارِ بن‌بست ایستاده بودم و آموختم که گاهی تحمل کردن، تنها شکلِ ممکنِ مقاومت است.

#معلم اگه به قیمت آرامشته خیلی گرونه...