Hêvî

خداحافظ؛ به تویی که زندگی‌ات تباه شد بی‌آنکه مقصر باشی. -داستایفسکی. https://t.me/Hevii777

تغییر، آن‌گاه زیباترین چهره‌اش را نشان می‌دهد که قدرت نه در نمایش، بلکه در ایستادگی معنا می‌شود؛ و انسان، درست در لحظه‌ای که از عقب‌نشینی سر باز می‌زند، به جذاب‌ترین شکلِ خویش بدل می‌گردد ومن به این آدمها ایمان دارم https://t.me/Hevii777

من بارها خودم را کشته‌ام؛ نه با مرگِ تن، بلکه با دفنِ نسخه‌هایی که دیگر توانِ ادامه نداشتند. هر آرامش، قبرستانی‌ست از «من»‌هایی که لازم بود نباشند تا این «منِ اکنون» بتواند نفس بکشد.» ما توی سیاهی ها بزرگ شدیمم🖤🖤 https://t.me/Hevii777

«پناهِ نبودن، زخم شدن نیست. آن‌که زخمَت زده، نباید معیارِ بی‌عدالتیِ آینده‌ات باشد. هیچ انسانی موظف نیست تاوانِ دردی را بدهد که از گناهِ او زاده نشده. زخم‌ها دلیلِ دیوار کشیدن نیستند، فقط یادآورِ این‌اند که مسئولِ درمان‌شان خودِ ماییم، نه عبورکنندگانِ بعدی.» https://t.me/Hevii777

گەر نابی بە گوڵ بۆ باغچەی ژیان مەبە بە دڕکیش بۆ ئازاری گیان. https://t.me/Hevii777

«کاش از او می‌پرسیدم چه کسی آن‌قدر عمیق آزارت داد که این‌گونه آزار دادن را یاد گرفتی. بیشترِ زخم‌ها، پیش از آن‌که خشونت باشند، ترجمهٔ دردِ بی‌پاسخ‌اند.» https://t.me/Hevii777

عجیب نیست که هر چیزِ سمی، زاویه‌ای زیبا دارد؛ مرگ اگر زشت بود، هیچ‌کس به استقبالش نمی‌رفت. سیگار، عشق، هر دو با وعدهٔ آرامش می‌آیند و با تمرینِ آهستهٔ نبودن تو را به مرگ نزدیک می‌کنند.» https://t.me/Hevii777

انگار من از جای بُریده زخمی در تنِ تو روییده ام..

فلسفه اگر کاری بکند این است: به تو یاد بدهد وسطِ فریب کمتر دست‌وپا بزنی. نه خوشبختی می‌دهد، نه آرامش؛ فقط این امتیاز کوچک را: بدانی چرا می‌بازی و هنوز بتوانی ادامه بدهی بی‌آن‌که له شوی. این شاید تنها بردِ ممکن باشد. https://t.me/Hevii777

در جهانِ بوف کور، عشق وقتی شروع می‌شود که دیگر دروغ می‌گوییم. وقتی میل را نمی‌توانیم تحمل کنیم، لباس «عشق» تنش می‌کنیم تا خودمان کمتر از خودمان بترسیم. پس نه— این عشق نبوده. این برخوردِ دو تنِ تنها بوده در جهانی که نه خدا جواب می‌دهد نه معنا دوام می‌آورد. و شاید تلخ‌ترین نکته همین است: گاهی چیزی که نبوده صادق‌تر از همه‌ی چیزهایی‌ست که اسم داشته‌اند صادق هدایت . https://t.me/Hevii777

دوست داشتن نوعی خودکشیِ تدریجی‌ست؛ آدم هر روز تکه‌ای از خودش را در چشم‌های دیگری جا می‌گذارد و آخرش با جسدی برمی‌گردد که هنوز نفس می‌کشد. https://t.me/Hevii777

آدم از سر دلسوزی دل می‌سوزونه، توجه می‌کنه، دست می‌گیره؛ بعد همون آدم، ناگهان قد می‌کشه، نه از رشد، از توهّمِ بزرگی. جواب همین بود برگرد https://t.me/Hevii777

آنچه دیگران برای شکست دادن شما می‌آورند، می‌تواند همان چیزی باشد که شما را قوی‌تر و خاص‌تر می‌کند. یعنی تاریکی و فشار، نه تنها مضر نیست، بلکه سوخت رشد است. https://t.me/Hevii777

آنها خواستند تا زندگیمو سیاه کنند اما فراموش کردند که رنگ مورد علاقمه! سیاه https://t.me/Hevii777