𝛎𝖾𝗅𝛎𝖾𝝉 𝛔𝗂𝗇
Ir al canal en Telegram
دلبر: «عشق یعنی تغییر کردن.» دیو: «پس تو معجزهی منی.» @choisjbot
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
256
Suscriptores
+224 horas
-37 días
+930 días
Archivo de publicaciones
256
Repost from ㅤ- 𝖠𝗉𝖺𝗋𝗍𝗆𝖾𝗇𝗍 ⁴⁰²
+ چرا نگاهت از تنهایی کسی میگه که انگار هیچکس تا امروز واقعاً نشناختتش؟
- چون فکر میکنم تنهایی همیشه از نبودن آدمها نمیاد؛ گاهی از ناتوانی در برقراری ارتباط با اونها شکل میگیره. آدمها دورمون جمع میشن، از روزشون میگن، از خاطرات مشترک حرف میزنن و حتی ممکنه ساعتها کنارمون بمونن، اما این نزدیکی لزوماً به معنای شناختن نیست. ما اغلب به تصویری که از دیگران ساختیم دل میبندیم؛ به آدمی که میخنده، جواب میده، همراهی میکنه و جای مشخصی در زندگیمون داره. کمتر پیش میاد از خودمون بپرسیم پشت این تصویر چی میگذره، چه بخشهایی از وجود اون آدم هنوز ناگفته مونده و چه حرفهایی هست که حتی فرصت پیدا نکردن به زبون بیان. شاید مسئله اینه که آدمها بیشتر از اونکه یکدیگر رو بشناسن، با تصوراتشون از هم زندگی میکنن. از دیگری انتظار داریم قابلفهم باشه، رفتارش رو بشه پیشبینی کرد و احساساتش در محدودهای قرار بگیره که توانایی درکش رو داریم. اما انسان همیشه فراتر از شناخت دیگرانه؛ هرکسی جهان پیچیدهای از خاطرات، ترسها، تناقضها و پرسشهای بیپاسخ رو با خودش حمل میکنه. شاید برای همینه که حتی نزدیکترین رابطهها هم گاهی به سطحی از آشنایی محدود میمونن که فقط ظاهر آدمها رو در بر میگیره. شاید غم چشمهام از جایی میاد که فهمیدم دیده شدن با واقعاً درک شدن فاصلهی زیادی داره؛ همونطور که شنیدن حرفهای یک آدم، لزوماً به معنای شناختن جهان درونش نیست. گاهی ساعتها حرف میزنی، اما درست در عمیقترین نقطهی حرفهات، چیزی باقی میمونه که هیچکس بهش راه پیدا نمیکنه. میتونی برای آدمهای زیادی عزیز باشی، اما همچنان احساس کنی هیچکدوم تو رو با تمام وجود نمیشناسن. انگار برای اینکه دیگران بتونن باهات ارتباط برقرار کنن، باید مدام از پیچیدگی وجودت کم کنی و خودت رو به زبانی سادهتر ترجمه کنی. خستهام از این فاصله؛ از اینکه کسی حرفهام رو بشنوه، اما هنوز از فهمیدن من دور بمونه. گاهی فکر میکنم عمیقترین نیاز انسان، صرفاً دوست داشته شدن نیست؛ میل به اینه که در تمام پیچیدگیهاش شناخته بشه و همونطور که هست، پذیرفته بشه. اینکه برای لحظهای مجبور نباشه خودش رو به نسخهای سادهتر و قابلفهمتر تبدیل کنه. کسی کنارش باشه که از سکوتش برداشت عجولانه نکنه، از تغییر حالش بیتفاوت نگذره و برای شناختنش به همون تصویری که ازش ساخته بسنده نکنه. شاید من هنوز دنبال چنین حضوریام؛ حضوری که در اون لازم نباشه مدام خودم رو توضیح بدم تا مطمئن بشم واقعاً دیده میشم.
