دفترچه‌خاطراتِ‌آبی.

پلک‌ها و فکم رو محکم روی‌هم فشار میدم. هوایی رو می‌بلعم که طعم گس خون میده. لبه زخم رو می‌گیرم و سوزن رو رد می‌کنم. پوست و گوشت رو به بهم می‌دوزم. دست‌هام از خون قرمز می‌شه. خون خشک می‌شه و پوستم جمع میشه. اون نفس می‌کشه و سینه‌ش بالا و پایین می‌ره. با هر بار تکون خوردن، خون تازه از زخم بیرون می‌ریزه. غرق می‌شم. هر از گاهی یادم میاد که باید نفس بکشم و با هر نفس عمیق، سینه‌م می‌سوزه و سرم گیج می‌ره. به هیچ جای دیگه‌ای نگاه نمی‌کنم، نه زخم‌های دیگه، نه چهره‌ای که احتمالا از درد جمع شده. اگه نخ را ذره‌ای محکم‌‌تر اونچه که باید بکشم، گوشتش پاره میشه. زخم کوتاه نیست، اما من زمان رو گم می‌کنم. نور افتابی که از پنجرهای کاغذی توی خونه میاد، دور می‌زنه و از شرق به غرب می‌ره.