دَشتِ پَروانه‍ ‍‍‌ᥫ᭡

داشتم تو ماشین فکر میکردم

بقران امشب

خدانکنه خب:))))))))))

هانیه دردت به سرم قلبه من..

قلبم هزار تیکه میشه

هانیه چه بلاهایی سرش اومد

وقتی یادم میوفته

و اما در پایان ، منو تو شدیم دو غریبه ای که همدیگر را بهتر از هم بلد بودند.

00:00

(:

شب که میشه باباش میاد🧑🏻‍🩰🧑🏻‍🩰

به یاد بچگی:)))

سخت‌ترین قسمت جدا کردن راهم از تو این بود که مطمئن بودم اگه برم دنبالم نمیای.

به او فکر کردم، چه فکر خنک و زیبایی در این ظهرِ زشتِ مرداد.

خاطرات خیلی عجیب هستند، گاهی اوقات می‌خندیم به روزهایی که گریه می‌کردیم، و گاهی گریه می‌کنیم به یاد روزهایی که می‌خندیدیم.

آن روزها نمی‌دانستم آدم‌ها ممکن است روزی ناپدید شوند. فکر می‌کردم «او» هم مثل دیوارهای خانه است. مثل نور. مثل خودم. مثل همان سایه اریب کدر. ثابت، ماندنی.