𝑆𝑜𝑟𝑖💙

اگه کسی برای نگه داشتن تو نمی‌جنگه، هیچ‌وقت برای موندن کنارش با خودت نجنگ.

تو بی‌حوصله ترین، ناراحت‌ترین، کم صحبت‌ترین ورژن خودمم.

یه جایی توی فرندز هست که ریچل به راس می‌گه: متاسفم نمی‌تونم ببخشمت اخه تو تنها کسی بودی که باور داشتم هیچوقت بهم آسیب نمی‌زنه.

هیچی آزار دهنده تر ازین نیست که دوباره خودمو تو همون نقطه ای پیدا کردم که با تموم وجود تلاش کردم ازش بیام بیرون.

عمق رفاقت ما در حدیه که اسمت رو همه‌ی کسانی که توی زندگیم هستن می‌دونن؛ حتی اگه هرگز تو رو ندیده باشن.

برنگرد عزیزم، من خودمم خیلی وقته دیگه از اونجا رفتم.

همه چیزهای از دست‌رفته یک روز برمی‌گردند اما درست وقتی که یاد می‌گیریم بدون آن‌ها زندگی کنیم.

تو برام «نه بابا هیچوقت اینکارو نمی‌کنه» بودی.‏ تو هیچ‌وقت ‌قرار نیست بفهمی چقدر منو جلو اونایی که ازت تعریف کرده بودم، شرمنده کردی.

دورتر از خودم، به تماشای خودم ایستاده‌ام. چه بی‌رحمانه خسته‌ام و چه به ناچار قوی.

آخرش قبول می‌کنیم که بعضی ها برای ما نیستن، مهم نیست چقدر دوستشون داریم یا چقدر براشون تلاش کردیم.

گاهی تنها راه نجات، بی‌احساس شدن است.

‏هیچوقت فکرشم نمیکردم زندگی بزرگسالی انقدر سخت باشه. یعنی چی که دلت نمیخواد نفس بکشی ولی مجبوری درس بخونی، کار کنی و با آدما معاشرت کنی؟

‏دقت کردین؟ ‏هرکی خودش خوشگله، ازت بیشتر تعریف میکنه؛ ‏هرکی خودش موفقه، بیشتر تشویقت میکنه؛ ‏هرکی اصیل تره، کمتر قضاوت میکنه؛ ‏آخرش میفهمی، ادم ها دقیقا همون چیزی رو بهت میدن که تو وجود خودشونه.

هم از پس تنهایی برمیام هم تنهایی از پسش برمیام.

چیزی که تکلیفش مشخص نباشد امن نیست. چه اعتقاد باشد، چه رابطه، چه کشور.

یه روز جبران می‌کنیم کنار هم تموم این روزهای سختی رو که گذشت.

امیدوار بودن اشتباه خیلی سخت‌تر از ناامید بودنه.

‏احساس می‌کنم مدّتی‌ست که با چیزی بیش از توانم درگیر بوده‌ام.