نشانیِ سوّم

من یک بار در زندگیم به معنایِ واقعیِ کلمه جوابِ بدی رو با بدی دادم. و انتقام گرفتم. بد دلم سوخته بود. پشیمون نیستم. گاهی هم حتی وقتی یادم میاد حسِ شیرینِ انتقام لبخندِ کوچیکی رو لبم میاره. اما تقریبا هر دو شب یک بار، هنوز هم که هنوزه یادم می‌افته. دست و دلم می‌لرزه. از اول برام مرور می‌شه که یادم نره، و هر بار با فکرش غافل‌گیر می‌شم انگاری. یک چیزی تو وجودم هنوز اون روزو باور نمی‌کنه که منی با این روحیات اون‌جا بوده و از پسش بر اومده.

خوش به حالِ هر کسی که فارغه از حکایتِ وصل و حقارتِ هجران. آه از عشق به وقتِ تغیر آه از عاشق به گاهِ تنفر آه از معشوقِ جفا پیشه.. _سریالِ جیران

گزارش رسانه CNN: حامیان جمهوری اسلامی ایران فردا شعار مرگ بر آمریکا سر می‌دهند و همزمان درحال مذاکره با آمریکا هستند. چنین چیزی در تاریخ سابقه ندارد.

از بیشترین → کمترین تلفات تقریبی: انقلاب چین (۱۹۴۹ + جنگ داخلی) ≈ ۱۵ تا ۲۰ میلیون انقلاب روسیه (۱۹۱۷ + جنگ داخلی) ≈ ۷ تا ۱۲ میلیون انقلاب مکزیک (۱۹۱۰–۱۹۲۰) ≈ ۱ تا ۲ میلیون انقلاب فرانسه (۱۷۸۹–۱۷۹۹) ≈ ۴۰۰ هزار تا ۱ میلیون جنگ استقلال آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) ≈ ۲۵ تا ۵۰ هزار ایران ۲۰۲۶ ≈ ۳۶ هزار انقلاب کوبا (۱۹۵۳–۱۹۵۹) ≈ ۱۰ تا ۲۰ هزار انقلاب ایران ۱۳۵۷ ≈ ۲ تا ۳ هزار بهار عربی – مصر (۲۰۱۱) ≈ ۸۴۶ تونس (۲۰۱۱) ≈ ۳۰۰ اوکراین (۲۰۱۴) ≈ ۱۲۰ انقلاب مخملی چکسلواکی (۱۹۸۹) ≈ نزدیک به صفر انقلاب گل رز گرجستان (۲۰۰۳) ≈ کمتر از ۱۰ انقلاب نارنجی اوکراین (۲۰۰۴) ≈ کمتر از ۵ انتقال قدرت اسپانیا پس از فرانکو (۱۹۷۵–۱۹۷۸) ≈ کمتر از ۵ استقلال هند از بریتانیا (۱۹۴۷، مرحله سیاسی پایانی) ≈ کمتر از ۵۰۰ در فاز انتقال قدرت فروپاشی شوروی (۱۹۹۱) ≈ کمتر از ۱۰۰ انقلاب آرام مغولستان (۱۹۹۰) ≈ ۰ انقلاب آرام استونی (۱۹۸۷–۱۹۹۱) ≈ ۰ انقلاب آرام لتونی (۱۹۸۷–۱۹۹۱) ≈ ۰ انقلاب آرام لیتوانی (۱۹۸۷–۱۹۹۱) ≈ ۰ استقلال ایسلند از دانمارک (۱۹۴۴) ≈ ۰

واقعا تاحالا به این فکر کردید که موقعِ سقوطِ حکومت ها سرتاسرِ جهان، خیلی وقتا چه آمارِ کم‌تری از قربانی‌ها یا شهدایِ اون انقلاب دستمون رسیده؟ بر فرضِ مثال که سی هزار تا مبالغه باشه. هر انقلابی که پیروز شد یا حتی نشد هم باید برایِ طرفداریِ بیشتر از خودش آمارِ بیشتر از اون‌چه که واقعا هست به اطلاعِ عموم برسونه دیگه؟ خب. یعنی حتی اگه این آمار مبالغه‌ست، پس اون یکی‌ها هم مبالغه‌ست و ما مسئله‌ای در این مورد نداریم. حالا دوباره برگردیم به این موضوع که، تا به حال فکر کردید که این تعداد آدم چههه‌قدر زیاده؟ یعنی واقعا هر حکومت و دولتی قبل از رسیدنِ به این تعداد از قربانی و کشته شده ها می‌ذاره می‌ره. تسلیم می‌شه. فرار می‌کنه یا کشته می‌شه. چرا دور بریم؟ همین انقلاب ۵۷، چه قدر مگه آدم جمع شد و کشته شد که شاه رفت؟ حالا شما تصور کنید، این آمار واقعی باشه. تصور کنید این حجم از کشتار در طولِ تاریخِ ایران بی‌سابقه باشه. یعنی ما حق داشتیم که تو کافه بشینیم و با ذوق بگیم قبلِ ۲۲ بهمن اینا رفته‌ن و وقتِ جشنِ ماعه. ما حق داشتیم. خوش باور نبودیم. چون ما می‌دونستیم آمارِ زیادی مخالفِ این حکومتن. و انقدر زیادن و شجاعن که حتما می‌ریزن بیرون و اعتراض می‌کنن و شعار سر می‌دن. چون هیچ‌کس فکر نمی‌کرد حالا که این همه آدم ریختن بیرون، این همه آدم بکشن تا نرن. هیچ‌کس فکر نمی‌کرد بمونن و تا این حد جنایت رو انجام بدن. هیچکس فکر نکرد این همه آدم بمیره. اون میز و اون صندلی های کافه و اون عموی کافه ای و من و اون، حالا همه تو بُهت موندیم. هیچ کدوممون فکر نمی‌کرد این همه آدم بکشن. این همه...

نمی‌دونم چطور بگم ولی دیدن راهپیمایی فرداشون به صورت جدیدی روانیم می‌کنه.

امشب مامان و آبجی که دوییدن بالا، زیرِ لب گفتم جمع، جمعِ عرزشیا. بابا زیرِ لب خندید. گفت: با سیاست باش. آدم بعضی وقتا خیلی چیزایِ درستی می‌دونه اما چیزی نمی‌گه. و من به این فکر کردم که دیگه چه قدر دیر بود برایِ این حرف. چه‌قدر..

تو هرچقدر هم بلند داد بزنی الله اکبر، صدای بابای سپهر بلندتر بود.

یک روزی که مامانم سرمو نبره بذاره رو سینه‌م، گیاهخوار می‌شم. بالآخره.

کاش بیشتر از این ها از اتاق بیام بیرون. زیرِ "آسمونِ دیده شدنی" که می‌خوابی همه چیز امکان پذیر تره انگار. رویا ها، فانتزی‌ها، هدف ها. خواب هام انگار اینجا دست‌یافتنی ترن. انگار مثلا همیشه می‌شدن و نمی‌دونستم. انگار فقط یه سری خط و فکر رو دیوار و طرحایِ سقف نبودن. واقعی بودن. اینجا بودن. لایِ ابرا.

نقاش ها قدیم که عکاسی نبود چه شکلی آسمون ابری رو می‌کشیدن؟ این ابرا همه‌ش دارن حرکت می‌کنن. هر ثانیه یه جورن.

(But a little softer.)

(This song is sooo me.)

She's satisfied in the scorchin' summer Like the trees and stars she's layin' under They're fine bein' right where they are Give her a buzz and a beat-down boy She hates bullshit and loves the noise.

You'd feel her in a room if you was blind.

امشب با لبخند غرق شدم تو این ادیت. انگار سقفِ اتاق برداشته شده باشه و امید و دلگرمی یهو پخش شده باشه تو قلب و روحم. چند بار رو تکرار دیدم و حرفایِ آهنگ حک شد تو وجودم. خوشحالم که می‌تونم اینارو تو چنلم بگم چون همه چیزِ این دوستی سالمه. و می‌گم و راحت احساساتمو ابراز می‌کنم. و به این فکر می‌کنم که امشب تنها چیزی که می‌خوام اینه که این خاطره ساختن ها باهاش، حداقل صد سال انقضا داشته باشه.

از امروز به بعد دیگه واقعا یکی از کارایِ موردِ علاقه‌م خوابیدن و نگاه کردن به آسمونِ یه‌کم ابریه.