هِیوا💒

ولی تیرای من میس نمیره مستقیم میخوره به شخص مد نظر....😂

نیاز به مردی دارم که ثابت کنه همه ی مردا، شبیهِ هم نیستن....☺️

بذار بچه‌ها باور کنند که اسب تک شاخ و پری دریایی وجود داره، مگه تو خودت باور نکردی که ۱۱ ساعت سرش شلوغ بود؟

دخترا ميان و ميرن فقط منو مامانت برات ميمونيم پسرجون😂😶

غلط‌املایی زیاد واقعا ترن‌آفه، کسکش درست بنویس تکساتو😂

«تو لیاقت آدمی رو داری که می‌دونه چقدر سخته که یکی مثل تو رو پیدا کنه...🫠

وقتی دخترا غر میزنن نیاز نیس جوابشونو بدید، بوسشون کنین، تمام...💆🏻‍♀️🎀

اعصاب نداری؟ بکیرم، این تنها نقطه‌ی تفاهممونه

از آدمی که برات نجنگه یار در نمیاد...✨

نمیفهمم مامان و بابام چطور از ترکیب خودشون انتظار یه بچه نرمال دارن:/😂

اما من بودم و شب بود و اتاقی که از سکوت هم خالی‌تر بود. من بودم و سقفی که ساعت‌ها نگاهش کردم تا شاید یک ترک کوچک، راهی برای فرار از این همه درد نشانم بدهد. آن شب، برای کسی گریه نکردم؛ برای خودم گریه کردم... برای منی که هنوز نفس می‌کشید، اما دیگر هیچ شباهتی به خودش نداشت. برای دختری گریه کردم که یک روز از ته دل می‌خندید، آرزو داشت، دل می‌بست، و باور داشت آدم‌ها قرار نیست همیشه زخمش بزنند. اما حالا فقط یک پوسته مانده بود با لبخندی که بلد بود همه‌چیز را پنهان کند. خودم را در آغوش گرفتم و آن‌قدر زار زدم که انگار داشتم برای تمام سال‌هایی عزاداری می‌کردم که زنده بودم، اما زندگی نکردم. صبح شد... و چه تلخ بود دیدنِ صبح وقتی تمام شب آرزوی نرسیدنِ آن را داشتم. آدم‌ها بیدار شدند، چای ریختند، خندیدند، به زندگی‌شان ادامه دادند... و هیچ‌کس نفهمید در گوشه‌ای از همین دنیا، یک نفر تمام شب برای روح خودش مجلس ختم گرفته بود. من زنده مانده بودم؛ اما چیزی درونم دیگر هرگز از آن شب برنگشت....🗽

اما من بودم و شب بود و سکوتی که انگار تمام اتاق را بلعیده بود. من بودم و فکرهایی که یکی‌یکی از گوشه‌های ذهنم بیرون می‌آمدند و دوباره زخم‌های قدیمی را تازه می‌کردند. من بودم و قلبی که دیگر نمی‌دانستم از خستگی می‌تپد یا از درد. شب هرچه جلوتر می‌رفت، من بیشتر در خودم فرو می‌رفتم. گاهی به سقف خیره می‌شدم، گاهی چشم‌هایم را می‌بستم، و گاهی فقط به این فکر می‌کردم که کاش برای چند ساعت، ذهنم هم مثل بدنم خسته می‌شد و دست از فکر کردن برمی‌داشت. اما من بودم و شب بود... و تمام حرف‌هایی که هیچ‌وقت نتوانستم به زبان بیاورم. حرف‌هایی که پشت لبخندهایم پنهان کرده بودم، پشت «خوبم» گفتن‌ها، پشت خنده‌هایی که حالا می‌فهمیدم بیشتر از همیشه بوی گریه می‌دادند. آن شب فهمیدم آدم گاهی از نبودنِ یک نفر نمی‌شکند؛ از تمام چیزهایی می‌شکند که بعد از رفتنِ او، درونش باقی می‌ماند. و من مانده بودم، با اتاقی تاریک، یک سقف خیره‌کننده، قلبی خسته، و هزار خاطره‌ای که هیچ‌کدام قصد رفتن نداشتند... آن شب، من برای یک مُرده گریه کردم؛ اما آن مُرده، کسی جز خودم نبود. برای روحی گریه کردم که مدت‌ها بود در من خاموش شده بود، برای تکه‌ای از خودم که زیر بار تمام آن دردها، آرام‌آرام مرده بود. نعشی که در آغوش گرفته بودم، شاید جسم من نبود؛ اما تمام چیزی بود که از «منِ سابق» باقی مانده بود. زار زدم، برای خودم، برای تمام خنده‌هایی که واقعی نبودند، برای تمام اشک‌هایی که یواشکی ریخته بودم، و برای دختری که زمانی زندگی را دوست داشت و حالا فقط بلد بود دوام بیاورد. آن شب، من برای مرگِ روح خودم عزاداری کردم؛ و صبح، با همان روح خسته‌ای بیدار شدم که هنوز نمی‌دانست چطور باید دوباره زنده بودن را یاد بگیرد...🗽🖤

دوباره همان‌طور خندیدم و خندیدم؛ انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود. اما همین که به اتاق رسیدم، انگار نقابی که تمام روز روی صورتم نگه داشته بودم، آرام کنار رفت. دوباره روی همان تخت افتادم و ساعت‌ها به سقف خیره شدم... نفس‌هایم سنگین و بریده بود و قلبم آن‌قدر خسته بود که حتی توان بلند شدن نداشتم؛ حتی نمی‌توانستم صدایم کنم و بگویم: «یکی به من یک لیوان آب بدهد.» تمام فکرها دوباره در سرم مرور شدند؛ تک‌تک‌شان، بی‌رحمانه و پشت سر هم. من ماندم و دردِ قلبم، من ماندم و تمام آدم‌هایی که هر کدام، به شکلی، سهمی در رساندن من به این حال داشتند. و عجیب این بود که بیرون از این اتاق، هنوز همان آدمی بودم که می‌خندید... اما اینجا، پشت درهای بسته، دیگر چیزی برای پنهان کردن نداشتم.... چشم‌هایم را بستم، اما انگار ذهنم تصمیم نداشت برای یک لحظه هم که شده آرام بگیرد. هر چیزی که سعی کرده بودم فراموشش کنم، دوباره برگشت؛ هر حرفی که قورت داده بودم، هر بغضی که با لبخند پنهانش کرده بودم، هر بار که گفتم «چیزی نیست» در حالی که درونم هزار چیز بود. دلم می‌خواست گریه کنم، بلند گریه کنم؛ آن‌قدر که تمام این سنگینی از روی سینه‌ام برداشته شود. اما حتی اشک‌هایم هم انگار خسته‌تر از آن بودند که راهشان را پیدا کنند. به سقف خیره ماندم و با خودم فکر کردم: چطور ممکن است آدمی از میان این‌همه آدم، این‌قدر تنها بماند؟ شاید دردناک‌ترین قسمت ماجرا همین بود؛ اینکه هیچ‌کس نفهمید پشت آن همه خنده چه می‌گذرد. هیچ‌کس نپرسید واقعاً خوبی؟ و من هم هر بار، طبق عادت، لبخند زدم و گفتم: «آره، خوبم.» اما آن شب، برای اولین بار دلم نمی‌خواست قوی باشم. دلم می‌خواست یکی فقط کنارم بنشیند، هیچ سؤالی نپرسد، هیچ نصیحتی نکند، فقط بماند... شاید همین ماندنِ ساده، همان چیزی بود که مدت‌ها بود از همه می‌خواستم...

دوستان🫠💆🏻‍♀️ من امشب واقعا رو مود نیستم! میدونم خیلیاتون به حرفای من و نوشته هام توی پیویاتون نیاز دارید اما درک کنید تنها ی امشب

دوستان🫠💆🏻‍♀️ من امشب واقعا رو مود میدونستم میدونم خیلیاتون به حرفای من و نوشته هام توی پیویاتون نیاز دارید اما درک کنید

دارم بالا میارم قلبمو...💔

وسط چت کجا یهو میرید؟ مسافر میخوره بهتون؟🤣

اگه به موهام و صورتم دست زدی و هیچی نگفتم بدون واقعا دوست دارم...💆🏻‍♀️🎀

بالاخره یکیو پیدا میکنی که میبینی نصف خون اون تو رگاته نصف مغز اون تو سرته نصف قلب اون تو قلبته نصف زمان تو با اونه و میبینی که نصف از تو تو وجود یه نفر دیگه اس اونوقت میفهمی که زندگی ارزش ادامه دادن داره....💆🏻‍♀️🎀