📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر

💠دوستان و همراهان عزیز شب تابستانی‌تون به‌خیر🍂🍃🍁🍂🍃🍁🌿☘️🍁🍂🍂 🛑 🍃با بخش #شبانه همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑🌈🎵✳️درود همراهان گرانقدر رادیو مجازی راهیان شعر، علاقه مندان بخش موسیقی 💐 عصر شنبه شما خوبان بخیر 🛑در برنامه امروز  ، ترانه هایی از ✳️🎤 🎵✍️ حسام الدین سراج، را برایتان به اشتراک میگذاریم ✳️سیدحسام الدین سراج در ۲۶ مرداد ماه سال ۱۳۳۷ در اصفهان متولد شد.وی خواننده موسیقی سنتی ایرانی و نوازندهٔ سنتور و سه‌تار اهل ایران است. سراج دارای فوق لیسانس معماری از دانشگاه شهید بهشتی و دکترای پژوهش هنر از دانشگاه هنر می‌باشد. مشوق وی در تحصیل علم و هنر، پدرش بوده که بر ادبیات مسلط بود، صدای خوبی داشت و با ادیبان و هنرمندانی نظیر: جلال الدین همایی، جلال تاج اصفهانی، حسن کسایی و … هم‌نشینی داشت. سراج موسیقی را با آموختن تنبک از سیزده سالگی آغاز کرده و سنتور را در اصفهان نزد استاد ساغری آموخت و برای تکمیل آن از اساتیدی چون فرامرز پایور، رضا شفیعیان و پشنگ کامکار بهره مند گردید. در زمینه آواز از محضر استاد محمود کریمی و استاد محمدرضا شجریان استفاده کرده است. 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher

🛑🌈🪕🎤با بخش موسیقی 👇 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰

من ؛ هرم روان در تپش ِ نسترن سبز تو ؛ جنگل خاموش ولی در بدن سبز از مزرعه ی یاد تو جاری شده هر بار بر دامن من همهمه ای از چمن سبز با تابش مهر از یقه ی بام رهاشد یک نور تب آلود به هر انجمن سبز لبخند گل سرخ ببین با چه شکوهی گل بوسه بریزد به سر این وطن ِ سبز پيدا شده در زنبق صحرایی عریان پروانه ی جا مانده ای از پر زدن سبز تقویم جهان باز ورق خورد به تکرار می خواست بگوید به شما یک سخن سبز : یک روز گذر می کنی از زردی پاییز... تا  باز  بهارینه شوی  ای کهن ِ سبز! #ساغر_راد #شیراز @RadioRahianeSher

اکسیر ستاره را شبی دستم داد یک جرعه می آن ساقی سرمستم داد در خود شده بودم گم و چشمانش باز، راه گذر از کوچه‌ی بن‌بستم داد #پروین_رضائی #رباعی 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑بخش شعر و شاعری تقدیم میکند 🛑سردبیر فرهنگی و ادبی 🛑دکتر مریم وثوقی هزاران درود و سلام خدمت شما همراهان عزیزرادیو راهیان شعر . در این روزهای گرم تیرماه بهترینهارو برای شما ارزومندم.🌺 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

✳️🛑شاید به همین دلیل است که بسیاری از مخاطبان، شعر معاصر متأخر را «قابل سکونت» نمی‌دانند. زیرا انسان در چیزی سکونت می‌کند که بتواند آن را به خاطر بسپارد، تکرار کند و در لحظه‌های مختلف زندگی دوباره احضار نماید. شعرِ فاقدِ حافظه، هرچند ممکن است از نظر زبانی پیچیده و خلاق باشد، اما کمتر می‌تواند به خانه‌ی روحیِ یک نسل تبدیل شود. از این منظر، بحران شعر متأخر فقط بحران معنا یا ارتباط نیست؛ بحران حافظه است. بحرانِ ناتوانی شعر در تبدیل شدن به بخشی از حافظه‌ی جمعی و زیسته‌ی انسان معاصر. گویی شعر امروز، همزمان با فروپاشی روایت‌های کلان و افول سنت‌های مشترک، خود نیز به تجربه‌ای موقتی و ناپایدار بدل شده است؛ تجربه‌ای که خوانده می‌شود، اما کمتر در جانِ جمعی رسوب می‌کند. شاید پرسش اصلی آینده‌ی شعر فارسی نیز همین باشد: آیا شعر می‌تواند دوباره به خانه‌ای برای حافظه‌ی جمعی تبدیل شود، بی‌آنکه به شعار، ایدئولوژی یا نمادهای فرسوده‌ی گذشته بازگردد؟ یا سرنوشت شعر معاصر، زیستن ابدی در تبعیدِ زبان و حافظه است؟ ‌‌‌‌‌‌‌🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑✳️👈 حتی اگر شعر سرشار از استعاره و ابهام باشد، رمزهای آن در ناخودآگاه تاریخی جامعه ریشه دارند. در شعر مهدی اخوان ثالث، زمستان صرفاً فصل نیست؛ استعاره‌ای از انسداد تاریخی و شکست سیاسی است. در شعر احمد شاملو، شب فقط تاریکی طبیعی نیست؛ صورت‌بندیِ اختناق و فقدان آزادی است. حتی در شعر فروغ فرخزاد نیز تصاویر فردی، در سطحی عمیق‌تر به تجربه‌ی جمعی و تاریخی پیوند می‌خورند. به همین دلیل، مخاطب هنگام خواندن این شعرها احساس می‌کند وارد جهانی آشنا شده است؛ جهانی که هرچند تراژیک و تاریک است، اما زبان آن را می‌شناسد. این شعرها هنوز واجد «خانه‌ی نمادین» هستند. مخاطب می‌تواند در آن‌ها سکونت کند، زیرا شعر بر نوعی ناخودآگاه مشترک بنا شده است؛ ناخودآگاهی‌ای که از حافظه‌ی تاریخی، تجربه‌ی سیاسی، اسطوره‌ها و آرمان‌های جمعی تغذیه می‌کند. اما از شعر موج نو به بعد، این خانه‌ی نمادین آرام‌آرام فرو می‌ریزد. در شعر یدالله رؤیایی، بیژن الهی و سپس بخش بزرگی از شعر دهه‌ی هفتاد، استعاره دیگر از حافظه‌ی جمعی تغذیه نمی‌کند، بلکه محصول تداعی‌های شخصی و تجربه‌ی منفرد زبانی است. هر شاعر دستگاه رمزگذاری ویژه‌ی خود را می‌سازد. گویی هر شعر، اقلیمی مستقل با دستور زبان و حافظه‌ی مخصوص خویش است. در اینجا تفاوتی بنیادین رخ می‌دهد: شعر نسل پیشین هنوز «نماد» می‌ساخت، اما شعر متأخر بیشتر «نشانه‌ی خصوصی» تولید می‌کند. نماد ذاتاً بر اشتراک بنا می‌شود؛ پلی است میان تجربه‌ی فردی و حافظه‌ی جمعی. اما نشانه‌ی خصوصی در جهان فردی شاعر محبوس می‌ماند. مخاطب برای ورود به شعر دیگر نمی‌تواند به حافظه‌ی تاریخی خود تکیه کند؛ او باید زبان خصوصی هر شاعر را از نو بیاموزد. نتیجه‌ی این وضعیت، فقط دشوار شدن شعر نیست، بلکه فروپاشیِ امکانِ سکونت در شعر است. زیرا انسان در جهانی سکونت می‌کند که بتواند نشانه‌های آن را به حافظه‌ی خود پیوند بزند. شعر وقتی به خانه‌ی روحی مخاطب تبدیل می‌شود که میان تجربه‌ی فردی و حافظه‌ی جمعی پلی برقرار کند. یکی از نشانه‌های مهم این دگردیسی، فروپاشی «حافظه‌ی شعری» در روزگار ماست. کمتر مخاطبی امروز شعر معاصر متأخر را از حفظ می‌خواند؛ حتی گاه خودِ شاعران نیز شعرهای خویش را از بر ندارند. این مسئله صرفاً به دشواری زبان مربوط نیست، بلکه نشانه‌ی تغییر نسبت شعر با حافظه‌ی تاریخی است. در سنت شعر فارسی، شعر همواره با حافظه پیوندی بنیادین داشت. شعر فقط خوانده نمی‌شد، بلکه در جان و زبان مخاطب رسوب می‌کرد. از غزل‌های حافظ تا شعر نیمایی و شعر متعهد معاصر، شعر زمانی به حیات واقعی می‌رسید که قابلیت «به خاطر سپرده شدن» پیدا می‌کرد. حفظ کردن شعر صرفاً یک عمل آموزشی یا ذوقی نبود؛ نوعی سکونت در زبان بود. انسان شعری را حفظ می‌کند که بتواند آن را به بخشی از حافظه‌ی زیسته‌ی خویش تبدیل کند. به همین دلیل، شعر نسل اخوان و شاملو هنوز قابلیت حفظ شدن داشت. زیرا این شعرها بر ضرباهنگی مشترک، عاطفه‌ای جمعی و افقی تاریخی استوار بودند. مخاطب هنگام حفظ کردن شعر، در حقیقت تجربه‌ای جمعی را در خود تثبیت می‌کرد. شعر بدل به بخشی از حافظه‌ی تاریخی نسل‌ها می‌شد. اما شعر متأخر، آگاهانه یا ناآگاهانه، علیه همین تثبیت حافظه حرکت می‌کند. بسیاری از شعرهای متأخر می‌خواهند سیال، گریزپا و ناپایدار باشند. شعر دیگر نمی‌خواهد به ذکر، ضرب‌المثل یا حافظه‌ی جمعی تبدیل شود؛ بلکه می‌خواهد رخدادی زبانی باقی بماند که در لحظه درخشیده و سپس محو می‌شود. ‌‌‌در اینجاست که نسبت شعر و سنت نیز دگرگون می‌شود. سنت، چیزی جز حافظه‌ی تاریخیِ تکرار شده نیست. شعر زمانی وارد سنت می‌شود که بتواند از مرز تجربه‌ی فردی عبور کند و در زبان جمعی ته‌نشین شود. اما اگر شعر کاملاً خصوصی شود، در سطح تجربه‌ی فردی باقی می‌ماند و امکان تبدیل شدن به حافظه‌ی مشترک را از دست می‌دهد. در ادامه👇

🛑✳️📚چرا شعر معاصر متأخر «قابل سکونت» نیست؟ "تأملی درباره‌ی فروپاشی نماد جمعی، بحران حافظه و گسست شعر از سنت" ✍دکترسیناجهاندیده یکی از مهم‌ترین دگردیسی‌های شعر معاصر ایران، گذار از «نماد جمعی» به «نشانه‌ی خصوصی» است. این تحول صرفاً تغییری در فرم یا زبان شعری نیست، بلکه نشانه‌ی دگرگونیِ نسبتِ شاعر با تاریخ، حافظه، جامعه و تجربه‌ی جمعی است. شاید بتوان گفت مسئله‌ی اصلی بخش بزرگی از شعر معاصر متأخر این نیست که چرا دشوار یا پیچیده است، بلکه این است که چرا بسیاری از مخاطبان آن را «قابل سکونت» نمی‌دانند. شعرِ قابل سکونت، شعری نیست که لزوماً ساده باشد. بسیاری از شعرهای اخوان یا شاملو پیچیده‌اند، اما مخاطب در جهان آن‌ها احساس بیگانگی مطلق نمی‌کند. زیرا این شعرها هنوز بر بستری از حافظه‌ی مشترک و افق تاریخی جمعی استوارند. شاعر و مخاطب در یک جهان نمادین تنفس می‌کنند... در ادامه میخوانید👇 🛑همراه ما باشید در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸