Azal

تا هفته اینده اینجا اختصاص پیدا میکنه به د هو

مشخصه کسی د هو دوس نداره ولی خب د هو نیومد که دوس داشتنی باشه

هیچی نشد تستی بود

ABCD

اینم از این

تشکیل:

راجر دالتری، پیت تاونزد و جان انتویسل هر سه در مدرسه ی متوسطه Acton County Grammar School تحصیل میکردن، در سال 1959 تاونزد و انتویسل یک گروه جز سنتی به اسم The Confederates افتتاح کردن، انتویسل نوازنده ی هورن و تاونزد بانجو مینواخت، راجر دالتری بعد از ترک مدرسه در 15 سالگی در سال 1959 گروه راک اند رول و بلوزی به اسم The Detours رو شکل داده بود گروهی محلی و نیمه حرفه ای که در مهمونی ها کلاب ها و سالن های رقص اجرا داشت، راجر در یک کارخونه ی ورق فلز برای تامین مخارج زندگی و موسیقایی مشغول به کار بود و یک روز از محل کارش برمیگشت که جان انتویسل همکلاسیش رو در خیابون دید و متوجه شد اون یک ساز گیتار بیس همراهشه و حس میکرد میتونه برای گروهش مناسب باشه، بعد از درخواست دالتری، انتویسل پیوست اما در ابتدا چندان علاقه ای برای پیوستن به گروهش نشون نداد، دالتری گفت که گروه برای اجراهاش پول دریافت میکنه، حرفی که کاملا راست نبود، انتویسل پیشنهاد اضافه شدن پیت تاونزد دوست هم مدرسه ایش رو داد، پیت نوازنده ی گیتار بود و چیز های مهمی به گروه اضافه میکرد، راجر در مدرسه با لحن جدی ای پرسید که خواهان اضافه شدن به گروهش هست یانه، پیت هم فکر میکرد عضویت در این گروه تا حدی از محیط خشن نوجوانانه حفظش میکنه و در سال 1961 به گروه ملحق شد،

مسیر پیشرفت:

در ابتدا راجر دالتری گیتار مینواخت و رهبر گروه بود به امور مالی و فعالیت های روزمره توجه داشت و تاونزد از نوجوونی ذهنیت هنری و علاقه به تجربه‌ کردن داشت، بعد از مدرسه در مدرسه هنر Ealing School of Art در رشته طراحی گرافیک تحصیل کرد. و در تجربه کردن هنر های تجسمی، ایده‌های تجربی، هنر اجرایی و موسیقی بلوز آمریکایی قرار گرفت،این فضا به دیدگاه هنری پیت رو گسترش داد به تدریج به سمت ترانه نوشتن ساختن هویت مستقل گروه حرکت کرد، بعد از پیشرفت پیت در گیتار راجر بیشتر به خوانندگی رو آورد و متوجه استعداد ذاتیش شد، بعد از رشد تدریجی و اجراهای منظم در سال 1964 گروه از یک فعالیت محلی و زیرزمینی به سمت فعالیت استودیویی و تبدیل شدن به یک ماشین تجاری و سوژه ای برای سرمایه گذارها شد، تا اوایل 1964 گروه با اسم The Detours فعالیت میکرد اما متوجه شدن گروهی به اسم Johnny Devlin and the Detours از قبل با این نام درحال فعالیت بوده و نام د هو The Who توسط یکی از دوستان پیت به اسم ریچارد بانز زمانی که در مدرسه هنر درحال تحصیل بودن و به دلیل علایق به بلوز و موسیقی های قدیمی R&B دوستی صمیمی ای بینشون شکل گرفته بود در یک شب به دلیل طوفان فکری و عجله برای اسم گذاری انتخاب شد گروه در مدت کوتاهی با هدف گذاری سرمایه گذاری به اسم پیتر میدن تحت تاثیر مد اون زمان در دهع شصت میلادی نام The High Numbers رو گرفت و گروه با این نام تک اهنگ Zoot Suit / I'm the Face رو منتشر کرد قطعات رو پیتر میدن نوشت و متن هاش اصطلاحاتی از فضای Mod بود و این اهنگ موفق تجاری ای رقم نزد، در تابستون 1964 دو فیلمساز و مدیر آینده، کیت لمبرت و کریس استمپ اجرای گروه رو در Railway Hotel دیدن و علاقه مند شدن، به تدریج جای مدیر قبلی رو گرفتن و مسیر جدیدی برای گروه در نظر داشتن و نام گروه دوباره به The Who تغیر کرد در اون زمان شخصی به اسم Doug Sandom داگ سندوم از سال 1962 درامر گروه بود مدیریت گروه و پیت تاونزد درباره ادامه همکاری باهاش شک داشتن، داگ در اوریل گروه رو ترک کرد و گروه از درامر های موقت استفاده میکرد کیث مون تنها 17 ساله که در گروه های محلی و نیمه حرفه ای مینواخت از وضعیت بی ثبات نوازنده درام The Who خبر داشت به سالن اجرای اینده گروه رفت و با نوازندگی پر انرژیش خودش رو معرفی کرد، اعضای گروه سبک نوازندگی اون رو پسندیدن و به گروه اضافه شد سپتامبر 1964 گروه در یک محل با سقف کوتاه اجرا داشت و باعث شد پیت هنگام حرکت‌ دادن گیتارش به‌ طور اتفاقی سر دسته گیتارش به سقف برخورد کنه و بشکنه وقتی پیت متوجه خندیدن و واکنش های تماشاگر ها شد در اوج ناراحتی گیتار رو کامل نابود کرد و مورد پسنده تماشاگران شد و هنر خود تخریبی Auto-Destructive Art رو وارد موسیقی راک کرد در نوامبر 1964 اهنگ I Can't Explain ضبط شد که صدای اولیه ی پاور پاپ و سنگین د هو شکل گرفت، فروش موفقی داشت و در بریتانیا مدتی رتبه ی هشتم پر فروش ترین سینگل ترک ها بود و ورود گروه به موسیقی بریتانیا از اولین سینگل ترک شکل گرفت و در می اهنگ Anyway, Anyhow, Anywhere منتشر شد که با صدای نا متعارف خشن و فیدبک گیتار، نوازندگی متفاوتی در موسیقی جلوه داد بعد از تک اهنگ افسانه ای My Generation گروه به شهرت بزرگی رسید و تک اهنگی بود که د هو رو به صدایی از نسل جوون بریتانیا تبدیل کرد و دهو شروع به فعالیت و تاریخ سازی در موسیقی راک شد

د هو The Who گروه راک انگلیسی، تغیر دهنده‌ چندین زمینه در موسیقی راک، خالق و تاثیر گذار در چندین سبک، نوازندگی نو آورانه، آهنگسازی متفاوت، گسترش مفهوم آلبوم سازی، خالق البوم های روایتگرانه و سبک Opera Rock، گسترش نوازندگی بی نظیر در بیس و درام، ارائه دهنده جلوه ای متفاوت در گیتار نوازی با استفاده از Power Chord/Feedback نوازندگی تهاجمی و خلق صدای سنگین، پیشگام استفاده از تکنیک‌ ها، تجهیزات و امپلی فایر های بزرگ بود بعدها به استاندارد صنعت راک تبدیل شد، کیفیت صدای مدرن تر ضبط و رکوردینگ، بداهه نوازی های طولانی و تغیر دادن موضوع اجرای زنده از استودیو که The Who بخش اصلی تغیر استاندارد صحنه ی زنده ی راک بود و انتظارات رو بالا برد، استفاده پیشگامانه از سینتی سایزر، گروهی که هنر خودتخریبی رو وارد راک کرد و خالق تخریب ساز ها در صحنه بود، تاثیر در شکل گیری سبک های هارد راک، پانک، هوی متال، پراگرسیو راک، پاور پاپ و... گروهی که علاوه بر خلی اهنگ های ماندگار، با نو آوری های خودش تا دهه ها بعد و نسل های بعدی تاثیر بجا گذاشت Roger Daltrey | Pete Townshend | John Entwistle | Keith Moon

کیث یک بار با دوستش خواننده گروه Bonzo Dog Doo Dah Band لباس های کامل المان نازی رو از یک فروشگاه لباس های تئاتری اجاره کردن، و به محله ی یهودی نشین گولدرز گرین golders green در لندن (محله ای که در اون زمان جمعیت قابل توجهی یهودی که از اروپای اشغال شده توسط نازی ها فرار کرده بودن داشت) با ماشین در محله چرخ میزد، خودرو هاش رو به بلندگو ها و آمپلی‌ فایر های قدرتمند و مخفی مجهز کرد و شیشه هارو بالا میداد که کسی متوجه نشه صدا از ماشین اون میاد و هشدار های غیر واقعی درباره جنگ میداد و گاهی با لباسی که داشت افراد رو میترسوند

چتور ممکنه این 40 تا ویو بگیره ولی پایینیش 49🧐

Sleep Song

خودمم برای خودم ری اکشن بزارم

قلب شکسته رو باز کنم براش مناسب ترینه نه فقط مرگش، همه چیش

شخصیت:

شخصیت کیث مون صد ها ویژگی خاص و متمایز داشت که در چند خط غیر قابل توصیف نیستن و کتابی 600 صفحه ای از زندگینامه و شخصیتی/موسیقیایی کیث مون با نویسندگی تونی فلچر (Tony Fletcher) به نام Dear Boy: The Life of Keith Moon نوشته شده که از کودکی تا دوران شهرت در The Who و برسی کردن سال های پایانی زندگیش میپردازه کیث مون به غیر از انفجار و خراب کاری هاش در صحنه ی موسیقی،‌ یک خرابکار افسانه ای بود طبق روایت ها جشن تولد و مهمونی های دیوونه وار برگذار میکرد و در جشن تولد 21 سالگیش توضیح داد که جشن از کنترل خارج شد کیک ها به هوا پرت میشدن و پلیس داشت از راه میرسید، و طبق روایت خودش سوار یک ماشین Lincoln Continental لینکلن کانتیننتال شد و به سمت استخر حرکت کرد و با ماشین به استخر پرت شد از اواسط دهه شصت به انفجار کردن اتاق و سرویس بهداشتی های هتل، شکستن پنجره و پرت کردن وسایل اتاق به بیرون معروف بود، و با دینامیت های قدرتمند لوله کشی های هتل رو منفجر میکرد، در سال 1968 در ساسکاتون کانادا حوصله‌ ش سر رفته بود، یک تبر خرید و تمام مبل های اتاق هتلش رو خورد کرد طبق یک روایت کیث حتی یک بار یک تانک اجاره کرد و با یونیفرم یک افسر نازی رفت وسط یک زمین تنیس یک بار برای عقب انداختن مصاحبه اعلام کرد با اتوبوس تصادف کرده و با لباس باندپیچی و عصا ظاهر شد و طوری نقش بازی کرد که اطرافیان باور کرده بودن کیث مون همیشه به خندوندن دیگران میپرداخت اما از درون مردی بشدت غمگین و درگیر اختلال های روانی متعددی بود، دچار بی ثباتی در رفتار بود گاهی مودب و اروم ترین فرد جمع اما در اوقاتی غیر قابل کنترل کیث علائمی شبیه به اختلال های شخصیت مرزی، تمایلات اسکیزوفرنی و دو قطبی داشت در کنار افسردگی و شخصیت بی ثباتی که داشت، برخلاف تصور از وضیعیتش بی‌ خبر نبود و در مقطعی به دنبال کمک رفت اما اون به شدت از بستری شدن در بیمارستان روانی ترس داشت و وقتی در اواخر زندگیش برای ترک الکل تلاش کرد، اصرار داشت این کار رو در خونه و با مصرف دارو های تجویزی انجام بده نه در مراکز درمانی به طور ناخواسته با مواد مخدر و الکل خود درمانی میکرد و برای فرار از احساسات درونیش از جمله نا امنی و افسردگی به سمت الکل و مواد مخدر رفت، مواد مخدر در کوتاه‌ مدت اون رو آروم میکرد، اما در بلند مدت اعتیادی زیاد به الکل پیدا کرد و پزشک ها وقتی میزان مصرفش در یک روز که یک بطری شامپاین، کنیاک و آمفتامین بود رو دیدن عملا درمان اون رو بی‌ امید توصیف کردن، اعضای گروه بار ها برای نجاتش تلاش کردن، اون میدونست باید تغیر کنه اما در نهایت اعتیاد درونش پیروز شد، کیث مون در دوراهی ای بزرگ گیر کرده بود اون میخواست خوب بشه تلاش هایی هم کرد از یک طرف درمان اون رو مجبور میکرد از تنها خود واقعیش که میشناخت دست بکشه و حس میکرد درمان هویت اون رو ازش میگیره و بدون اون هویت، دیگه خود واقعیش وجود نداره و از طرفی دیگر ترس شدید از بیمارستان روانی و انگ اجتماعی داشت

 مرگ:

اتفاقی تلخ زمانی که فقط 32 سال عمر کرده بود، بعد از مصرف سنگین مشروبات الکلی و مواد مخدر کیث دارویی به اسم Heminevrin همینورین مصرف میکرد که پزشکش برای کمک به کنترل وابستگی به الکل تجویز کرده بود، اون به دلیل ارامبخشی و دور شدن از الکل گاهی بیشتر از مقدار تجویز شده مصرف می‌کرد، چهارشنبه 6 سپتامبر 1978 همراه نامزدش، آنت والتر لاکس به یک مهمونی ای رفتن که پل مک‌ کارتنی برای بزرگداشت بادی هالی ترتیب داده بود که اخرین حضور کیث مون در عموم بود روز بعد در صبح نامزدش متوجه شد که واکنشی نشون نمیده به پزشک خبر داد اما خیلی دیر بود و مشخص نشد که برای قصد خودکشی داروی زیادی مصرف کرد یا برای جلوگیری، و کیث مون یکی از خاص ترین افراد تاریخ موسیقی، یکی از بهترین درامر های راک و مردی که پشت درام‌ انرژی تموم نشدنی داشت به دلیل مصرف زیاد داروی کنترل وابستگی به الکل از دنیا رفت



کودکی:

کیث مون در 23 اوت 1946 محله ی ومبلی، شمال غرب لندن در خانواده ای طبقه متوسط به دنیا اومد کودکی بسیار پر انرژی، بی‌ قرار و پر از تخیلات همراه فعالیت جنبشی بیش از حدی داشت، والدین کیث مون در کودکی برای مشکلات رفتاری و بیش فعالی به پزشک مراجعه نکردن و تشخیصی برای اختلال پیش فعالی ADHD کودکی کیث مون وجود نداره اما رفتار هاش ترکیب پیچیده ای از شیطنت، نیاز شدید به دیده شدن و در عین حال تنهایی عمیق یاد میشه در مدرسه کنترل روی تمرکز خودش نداشت، تحصیلی که با لطیفه گفتن های ناگهانی، اذیت کردن معلم ها و اجرای نمایش های خجالت اور ناموفق بود و معلماش اون رو دانش اموزی بی توجه به یادگیری میدیدن، در ازمون ورود به دبیرستان های ممتاز رد شد و Alperton Secondary Modern School مدرسه ای طبقه بندی پایین تر رفت و در اونجا معلم هنرش اون رو؛ از نظر هنری عقب‌ مانده. در سایر زمینه‌ها احمق تعریف کرد (Retarded artistically. Idiotic in other respects) در انگلستان بعد از جنگ جهانی دوم رشد کرد خانواده ش زندگی ساده ای داشتتن و رادیو، صفحه‌ های موسیقی و سینما سرگرمیشون در زندگی روزمره بود

مسیر موسیقی:

علاقه ش به موسیقی از کودکی و با گوش دادن به گرامافون خانوادگی شروع شد اما جرقه اصلی در سال 1955 و با دیدن فیلم Blackboard Jungle بود که در تیتراژ این فیلم از اهنگ بیل هیلی به اسم Rock Around the Clock استفاده شد که اون رو به شکلی عمیق علاقه مند به راک اند رول کرد به مرور موسیقی رو جدی تر دنبال کرد و در 12 سالگی در یک گروهی ساز بادی بوگل (سازی که شبیه به شیپور بود) مینواخت، حس میکرد در این ساز پیشرفتی نداره و نواختنش براش سخت بود کنارش میزاره و طبق جنبش هایی که داشت به سمت نوازندگی درام میره کیث زیر نظر درامری به اسم کارلو لیتل (Carlo Little) درامر بریتانیایی پرانرژی‌ ای که با گروه Screaming Lord Sutch and the Savages کار میکرد که این گروه در زمان خودش صدای پر سر و صدا و شوک اوری داشت کیث زیر نظر کارلو لیتل درس درامز یاد گرفت و برای هر جلسه 10 شیلینگ پرداخت میکرد (شیلینگ Shilling واحد پول بریتانیا قبل از تبدیل نظام پولی این کشور در سال ۱۹۷۱ بود) دی جی فونتانا D. J. Fontana درامر الویس پریسلی در سال های اولیه، تونی میهان Tony Meehan درامر گروه The Shadows که موسیقی بی کلام و گیتار محوری داشت و در بریتانیا با شهرت رسید جین کروپا Gene Krupa درامر سبک جز و سوئینگ که در دهه 40 و 30 فعالیت میکرد هال بلین درامر استودیویی که در ضبط های بزرگی در دهه 60 و 70 حضور داشت و بیشتر سبکی برپایه R&B, Surf و تاثیراتی از جز داشت دیگر الگو های نوازندگی کیث مون بودن حدود 14 سالگی مدرسه رو ترک کرد و وارد حرفه ی درام نوازی شد و مدتی به عنوان شاگرد تعمیر کار رادیو کار کرد و همراه مبلغی که از پدرش گرفت یک درام کیت تهیه کرد، کیث به گروه محلی The Escorts رفت و شروع تجربه‌ جدی در اجرای گروهی بود و در این دوره اهنگ‌ های محبوب راک‌ ان رول و پاپ اون زمان رو اجرا میکرد گروه The Who در سال 1964 که درامرش رو از دست داده بود و از درامر های فصلی برای اجرا زنده استفاده میکرد، کیث تنها 17 سال داشت و در گروه های محلی کار کرده بود، از اجرای اینده The Who در سالن The Oldfield pub in Greenford خبر داشت به اونجا رفت و خودش رو معرفی کرد و گفت که من از درامر شما بهتر مینوازم بعد از اجرای پر انرری ای که داشت، کیث بعد ها گفت که خیلی ترسید و حس میکرد کارش رو خراب کرده اما اعضای د هو پسندیدن و تبدیل به درامر گروه شد بعد از پیوستن یه The Who نگاه به درامز در موسیقی راک را برای همیشه تغییر داد، اولین کسی بود که ثابت کرد یک‌ درامر هم میتونه نقش پر رنگی داشته باشه و یک راک استار بزرگ باشه، درام که وظیفه نگهداری ریتم رو داشت به سطح یک ساز لید بالا برد و با نوازندگی پرقدرت و خلاقانه ش به کانون توجه تبدیل شد، تمام انرژیش رو صرف درام نواختن میکرد، به ریتم حمله میکرد و با درام هاش اهنگ رو جلو میبرد، سبک غیر قابل کپی، ضربات زیاد و سنگین، سنج و فیل های زیاد که جای خالی در زمان نواخننش دیده نمیشد، استاد تنظیم کوک های درام بود، درام کیت های متعدد و نمایشی همراه صداهای مختلف و متفاوت، یک انرژی بی اندازه و تموم نشدگی در اجرای زنده بود که الگو ی بسیاری از درامر های بعد خودش شد

کیث مون Keith Moon درامر د هو The Who یکی بزرگترین و از افسانه ای ترین درامر های موسیقی راک