𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

خدایا لطفا این وضعیت موندگار باشه

‏حالا بیشتر از هر زمانی شبیه به سرزمینم شده‌ام؛ ویران، غمگین و منتظر معجزه.

‏هاح چه روز قشنگی آدم دلش میخواد پنجره رو باز کنه بدون پله بره پایین.

‏نه عزیز من ۷۰ روز قطعی اینترنت عادی نیست کانفیگ گیگی ۵۰۰ هزار تومن عادی نیست عدم دسترسی به گوگل و چت جی پی تی و ساده ترین چیز ها عادی نیست اون اینترنت پرو و سیم کارت سفید پذیرفته نیست اینترنت طبقاتی پذیرفته نیست این کثافتی که ما گذروندیم اسمش زندگی نیست.

‏از اینکه همه چیز حداقل یک میلیون تومنه خسته شدم.

نمیدونم عزیزم، فکر کنم دارم تموم میشم.

‏دو دقیقه میخندی، به ربع گریه می‌کنی، ۱ روز افسرده‌ای؛ یه مملکتو pms کردن.

‏من نمیدونم چی میخواد بشه ولی سگ برینه تو این زندگی ای که ما کردیم.

بلاخرهههه

ولی زیبایی موهای خیس>>>

گرفتن دست کسی که دوسش داریم میتونه تا حد زیادی درد فیزیکی رو کاهش بده، خواستم بهت بگم علاوه بر گرفتن دستات، خوندن پیامات، شنیدن صدات، دیدن عکسات؛ دليل حال خوب منه.

توان شروع هفته جدید رو ندارم.

آدم واسه کسی که دوسش داره بلدم نباشه یاد می‌گیره.

برای آنکه نمیشناختمش، اما مرگش جانم را به درد آورد.

بچه بودیم تکلیف عذابمون می‌داد، بزرگ شدیم بلاتکلیفی.

دم عیده و به جای رخت و لباس افتادیم دنبال نون خشک و تن ماهی و گالن آب.

گفت؛ شرمنده، دستم خالیه اون قدر پول ندارم که خوشحالت کنم.. گفتم؛ وقت گذاشتن پولی نیست. مراقبت کردن پولی نیست. پیام دادن و زنگ زدن ویژ روز پولی نیست. احترام پولی نیست. توجه پولی نیست. حس کافی بودن دادن پولی نیست. ارزش دادن پولی نیست. گفتن دوست دارم و نشون دادنش پولی نیست. حرف زدن و سر حرف ماندن پولی نیست. وفاداری و متعهد بودن هم..پولی نیست.

‏اینکه هر اتفاقی هم که بیفته جریان زندگی پیش می‌ره، طبیعت کار خودش رو می‌کنه و گل‌ها شکوفه می‌دن بیش‌تر از اینکه امیدبخش باشه یادآور پوچی و بی‌اهمیت بودن زندگی ماست.