هِیـوا

اونقدر از خودم،اخلاقم، شخصیتم، لِولم و قلب مهربونم مطمئنم که میدونم هرکدوم از اطرافیانم ازدستم بده بعدش آدمی حتی شبیه به من‌ رو پیدا نمیکنه.

‏سرنوشت در سنی غمگینم کرد، ‏که مردم در آن سن، آرزوهایشان را زندگی می‌کنند.

فکر می‌کنید آدم از چه می‌میرد؟ از گرسنگی؟ سیگار؟ غصه؟ نه! آدم‌ از بی‌‌اُمیدی می‌میرد. از اینکه هر روز صبح چشم‌هایش را باز کند و نداند چرا.

دوباره بی خوابی و حال بد

دیدی؟ حتی آدمایی که اسم‌مونو یه جور خاص صدا میکردن هم رهامون کردن.

این روزا نفس کشیدن هم شجاعته.

من این بار نگران خودمم نگران سکوتهای ناگهانی وخیره شدن های طولانی…

اصلیه همونیه که تو روزای سخت کنارتون بود و رهاتون نکرد

می دونی دیگه دلگیر بودن آدم رو کم حرف می‌کنه.

فکر کن باید چقدر خوشگل باشی که یک نفر این پست رو برات بفرسته.☺️❤️