silent eyes

خیلی خسته‌ام اما به خودم میگم یکم دیگه تحمل کن شاید فردا بهتر باشه، یکم دیگه تلاش کن شاید همین تلاش آخر راه جدیدی به روت باز کنه، یبار دیگه دل به دریا بزن شاید همین موج تو رو به ساحل برسونه، یبار دیگه قدم بردار شاید همین قدم خورشید پشت شب رو نشونت بده.

اما یه روز میفهمی منتظر گذاشتن آدم‌ها فرقی با از دست دادنشون نداره.

کاش شرایط میذاشت دغدغمون اندازه سنمون باشه.

‏حیوون مورد علاقه‌ام خودمم، وقتی به آدم‌ها اعتماد می‌کنم و بعدش مثل سگ پشیمون می‌شم.

من آدم نرفتنم، همیشه تلاش می‌کنم تا آخرین ذره‌ی احساسم پای آدما بمونم ولی وقتی دلسرد شدم، آتیشمم بزنن دیگه اون آدمی که برای خوشحالیشون هر کاری می‌کرد نمی‌شم.

اگه کسی گریه میکنه به خاطر این نیست که ضعیفه ، به خاطر اینه که واسه یه مدت طولانی قوی بوده...

من هیچوقت کسی رو بخاطر اینکه با یه اتفاق کوچیک از کوره در میره و شروع به گریه میکنه قضاوت نمیکنم، خیلی خوب میدونم که برای اون اتفاق گریه‌ نمیکنه بلکه برای تموم چیزهایی که تا اون لحظه تحمل کرده گریه میکنه.

یه روزی حالمون خوب میشه، اگه اون روز من نبودم تو جایِ من بخند.

بعد از دلخوریای مکرر، مرحله ی بعد از چشم افتادنه.

من از نبودن کسی ناراحت نمی‌شم، فقط بابت اعتمادی که از بین رفت و احساسی که حیف شد، غمگین می‌شم.

۴۰ روز گذشت🕊💔

تنهایی آدمو بزرگ می‌کنه، انقدر بزرگ که شاید دیگه هیچ‌وقت تو زندگی هیچ‌کس جا نشی.

من ادم خوش قلبی بودم اما زندگی مسئله اش قلب نبود.

به کسانی که آسوده می‌خوابند حسادت می‌کنم. برای من شب نبردی بی پایان با افکارم است.