Seraphic diaries

یه معرفی میدی

درباره ی سوال دومتم...ببین بنظرم کسایی که از اول برای خودشون اون مسیر عرف (تحصیل تمرین استخدام شدن توی یه استودیو یا شرکت) رو انتخاب میکنن خیلی مسیر راحت تری دارن چون یه چهارچوب کلی هست ولی اگر میخوای هنرمند مستقل باشی یا برای خودت کار کنی یک بخشش غیر قابل پیشبینی هست و کلی اتفاق توی مسیر می افته که عوضش میکنه برات.اما بنظرم تمرین و الهام گرفتن از چیزایی که دووست داری مهم ترین چیزه

هلوووو والا مسیر هنری...نمیدونم چقدر عقب برم مسیر هنری من ترکیب چندین تا علاقه‌س ‌که از سن کم توم شکل گرفته، حقیقتش رو بخواید من هیچ وقت تو بچگی نقاشیم خوب نبود و علاقه ای هم بش نداشتم حوصله‌م همش سر میرفت موقع رنگ آمیزی جلو تر ولی خوشم اومد ازش اما بازم مورد علاقه ترینم نبود. از یه جایی کامپیوتر داشتن خیلی توی زندگیم تاثیر داشت رندوم پاور پوینت، پینت و فوتوشاپ رو باز میکردم و باهاشون ور میرفتم یه چیزایی میساختم باز جلو تر که اینترنت دایال اپ اومد وبلاگ زدم و قالب میساختم برای خودم و مطمئن بودم بزرگ تر که شدم میخوام یه کار کامپیوتری انجام بدم اون وسط ویدیو گیم هایی که داداشم بازی میکرد هم خیلی رو زیبایی شناسیم تاثیر داشت و یکمم که زبانم بهتر شد خودم هم نشستم بازی کردم باز میایم جلو تر قبل انتخاب رشته، من از بازی سیمز عاشق خونه درست کردن بودم از وبلاگم عاشق کار کامپیوتری بودم از اون تقویمم که با خودکار اکلیلی توش شعر مینوشتم، عاشق نوشتن و داستان بودم و از دوره ی فنگرل بودنم عاشق نقاشی و طراحی شده بودم و با خودم فکر کردم چی میتونه همه ی اینها رو داشته باشه؟ انیمیشن! و حدسمم درست بود پس هنرستان رفتم انیمیشن ولی باز اونجا فهمیدم یه بخصای انیمیشن رو دوست دارم یه بخش هاش رو دوست ندارم از اون موقع صنعت هم خیلی تغییر کرده و من بیشتر از بخش صنعت، از بخش تجربی و مستقل خوشم اومد(ذهن فقیر)دانشگاهم رفتم بشته نقاشی چون اون تایم کارشناسی انیمیشن وجود نداشت و حس کردم با نقاشی خوندن میتونم ارتباطم رو با طراحی و خلاق بودن حفظ کنم و الانم هر کاری میکنم ترکیب علاقم به طبیعت، تکنولوژی و نوستالژیه.

سلام سلااام امیدوارم خوب باشی. من راجع به مسیر هنری شخصی خودت کنجکاو بودم. و راهنمایی جهت اینکه چجوری مسیر یادگیری مستقل از دانشگاهمون رو خودمون بچینیم که بازدهی خوبی داشته باشیم؟(هنر نیست رشته‌م)

اقا بیاید فعلا ناشناس تا ببینیم چیکار میشه کرد @Seraphicchattersbot

روز بخیر✨️☀️

🥝

This song, summer nights and an empty basketball field

منابع بنده Cabinet of curiosities - a kid's guide to collecting and understanding the wonders of the natural world The Victorian aquarium: Literary discussions on nature, culture, and science

بیشتر احساس میکنم بخاطر طمع بوده که صرفا داشتن یه گیاه خشک شده یا یه فسیل کافی نبوده پس تصمیم گرفتن یه اکوسیستم زنده رو بیارن داخل خونشون و خب مشخصا نگهداریش اسون نبوده باید هرروز اب رو عوض میکردن و تقلید شرایط زندگی یه ماهی اقیانوسی توی یه تنگ کوچیک با توجه به امکانات اون موقع خیلی سخت بوده. ولی این اکواریوم ها یکجور پیوند علم و تفریح بودن اینجور که "من داخل خونه یه ماهی زنده دارم و میتونم شنا کردن و زندگیش رو مطالعه کنم همینطور مشاهده ش خیلی فان هست" خلاصه که اگه امروز کسی میز کارش رو با لپ‌تاپ، کتاب، شمع، ماگ و گیاه تزئین می‌کنه تا تصویری از سبک زندگیش بسازه، دویست سال پیش شاید همون آدم یک آکواریوم ویکتوریایی یا یک کابینت شگفتی رو به مهموناش نشون می‌داد. انگار انسان همیشه دوست داشته هویت، سلیقه و جایگاهش رو از طریق چیزهایی که دور خودش جمع میکنه تعریف کنه. در اخر درسته که این اکواریوم ها بیشتر ازینکه کار کنن یه کانسپت بودن ولی تاثیر مهمی تو به وجود اومدن اکواریوم های امروزی داشتند و به نظر منم خیلی زیبا هستند و راستش اینکه یه زمانی شو اف کردن بر حسب سلیقه و هابی های یک نفر بوده خیلی برام حالبه

اما با رسیدن دوره‌ی ویکتوریایی، تعریف پرستیژ کمی تغییر کرد. دیگر فقط داشتن اشیای نادر کافی نبود؛ حالا باید نشون می‌دادی که طبیعت و می فهمی. به همین دلیل آکواریوم‌های ویکتوریایی به یک ترند بزرگ تبدیل شدند. داشتن یک آکواریوم دریایی سالم، با جلبک‌ها، شقایق‌های دریایی و موجودات زنده، نه فقط خانه را زیباتر می‌کرد، بلکه نشان می‌داد صاحب خانه با علم، طبیعت و زیبایی‌شناسی آشناست. نگه داشتن چنین آکواریومی هم ساده نبود؛ اگر تعادل اکوسیستم به هم می‌خورد، همه چیز از بین می‌رفت. بنابراین این وسیله هم یک اثر هنری بود، هم یک آزمایش علمی و هم یک نماد جایگاه اجتماعی.

هرچقدرم بخوایم بگیم شوآف کردن بده یا چیپه، آدم‌ها همیشه توی دوره‌های مختلف یه چیزی پیدا می‌کردن که باهاش احساس ارزشمند بودن بکنن و باهاش خودشون رو به بقیه نشون بدن. حالا می‌خواد النگوهای طلا تا آرنج باشه، عکس کنار ماشین لوکس باشه یا سبک زندگی سالم، اوتمیل، پیلاتس و قهوه‌. اصل قضیه هیچ‌وقت عوض نشده؛ فقط چیزی که «ارزشمند» محسوب می‌شده، هر چند دهه یک بار تغییر کرده. چند قرن قبل از اینستاگرام هم مردم نسخه‌ی خودشون از شوآف رو داشتن. یکی از جالب‌ترین نمونه‌ها Cabinet of Curiosity یا «کابینت شگفتی» بود؛ اتاق یا کمدی پر از چیزهای عجیب و نادر که صاحبان ثروتمند از سفرها و اکتشافات جمع می‌کردند. صدف‌های کمیاب، مرجان، فسیل، پرنده‌های تاکسیدرمی‌شده، سنگ‌های عجیب، ابزارهای علمی، حتی اشیایی که تصور می‌کردند متعلق به موجودات افسانه‌ای هستند. وقتی مهمون به خانه می‌آمد، این مجموعه فقط یک ویترین نبود؛ پیامی بود که می‌گفت: «ببینید من چقدر دنیا دیده و خفن هستم و چقدر چیز میدونم.»

پیرو این صحبت، یکم میخوام راجع به ابسشن جدیدم بنویسم

از داخل مغزم عکس گرفتند اینا توش زندگی میکردند🙏

دوتا از کارای قدیمیم که تو آرشیو پیدا کردم و هیچ وقت کامل نشدن چون دستم خورد پاکشون کردم🥰

پریشب خواب دیدم که دارم مردم رو دعوا میکنم میگم نرید نیلوفر از تالاب بکنید بجاش برید اسفودل بگیرید منطقمم تو خواب این بود که جفتشون به afterlife ربط دارن مال زمانایی بود که خیییلی رو mythology مطالعه میکردم مغزم مطالب اون سالا رو اورده بود بالا

Madou Monogatari: Michikusa Ibun, PC-98 (1994)

قبلش البته من یه ماچش کردم🤫