Ангел смерти
Ir al canal en Telegram
Падший ангел смерти بیاید حرف بزنیم t.me/HidenChat_Bot?start=8058997879
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
309
Suscriptores
Sin datos24 horas
-27 días
-830 días
Archivo de publicaciones
308
🎉 همه سوالات چالش ثبت شد!
لینک دعوت از دوستان:
https://t.me/ManoMishenasiBot?start=game_7GZYPQ
19 sep, 09:15
19 sep, ~17:56
308
صبر پرید از دلم، عقل گریخت از سَرَم تا به کجا کشد مرا مستی بی اَمانِ تو...مولانا
19 sep, 08:13
308
نمیدانم آنان که حقیقتاً میروند، برای رفتن واژهای به جا میگذارند یا نه. شاید «خداحافظ» فقط کلمهایست برای کسانی که هنوز در گوشهای از جهان، به بازگشت ایمان دارند؛ و من مدتهاست میان ماندن و محو شدن، چیزی جز سکوت پیدا نکردهام. پس این را خداحافظی نخوان. بگذار شبیه نامهای باشد که هیچگاه قرار نبود نوشته شود؛ چند سطرِ بیصاحب از آدمی که روزی حضورش را به حضورت گره زده بود و حالا، آهستهآهسته، دارد از حاشیهی زندگیات پاک میشود؛ بیآنکه کسی بفهمد از کدام لحظه آغاز شد. تو را دوست داشتم. این را شاید هیچوقت نتوانستم آنگونه که باید بگویم. نه با زبان، که زبان برای بعضی دوست داشتنها زیادی کوچک است. من تو را در سکوتهایی دوست داشتم که هیچکس ندید، در شبهایی که نامت تنها دلیل بیدار ماندنم بود، در تمام لحظههایی که جهان برایم بیمعنا میشد و هنوز یک تصویر از تو، جایی در تاریکی ذهنم، باقی میماند. اما آدم گاهی از چیزی نمیبُرد؛ فقط آنقدر در آن غرق میشود که دیگر توانِ شنا کردن ندارد. اگر روزی دیدی سکوتی میان ما افتاده که هیچکس جرئت شکستن آن را ندارد، تعجب نکن. بعضی فاصلهها با قدمها ساخته نمیشوند؛ با هزاران حرفِ نگفته، هزاران انتظارِ بیپاسخ و هزاران بار فرو ریختنِ آرام ساخته میشوند. و اگر روزی نبودنم را فهمیدی، دنبال آخرین لحظه نگرد. آخرین لحظه معمولاً خیلی پیشتر اتفاق افتاده است؛ آنجا که آدم هنوز ایستاده، هنوز لبخند میزند، هنوز میگوید «چیزی نیست»، اما در درونش، چیزی برای همیشه خاموش شده. من هنوز نمیخواهم چیزی را تمامشده بدانم. هنوز بخشی از من، کودکانه و احمقانه، منتظر است که شاید همهچیز دوباره معنایی پیدا کند. اما بخش دیگری از من دیگر آنقدر خسته است که حتی برای امید داشتن هم توان ندارد. پس اگر روزی این نامه را دوباره خواندی، نپرس چرا. بعضی «چرا»ها جواب ندارند؛ یا شاید جوابشان آنقدر دردناک است که آدم ترجیح میدهد تمام عمر، بیجواب بمانند. فقط بدان، من از دوست داشتنت دست نکشیدم؛ از خودم، از این همه انتظار، از جنگیدن با چیزی که هر روز بیشتر از دیروز مرا میشکست، خسته شدم. و شاید این همان چیزیست که باید میگفتم؛ نه «خداحافظ»، نه «برای همیشه»، نه حتی «آخرین بار». فقط… اگر روزی جای خالیِ چیزی را کنار خودت حس کردی، شاید آن همان کسی باشد که زمانی با تمام وجود دوستت داشت و بعد، آنقدر آرام از میان روزها عبور کرد که حتی صدای رفتنش هم به گوش هیچکس نرسید. بعضی رفتنها، پیش از آنکه قدمی برداشته شوند، در سکوت اتفاق افتادهاند. و من… فقط دیگر نمیدانم چقدر از ماندنم باقی مانده است.شاید.
19 sep, 07:20
