ִֶָ 𝗓𝖻𝟣/𝖺𝗇𝖽𝟤𝖻𝗅𝖾 ៸៸ ᴅᴇᴀᴅ:ᴀʟɪᴠᴇ

💬” بالاخره کاری رو که مدت زیادی بود توی ذهنج مونده بود، تموم کردم. بعد از چند روز اصلاح کردن و دوباره و دوباره خوندنش، از نتیجه‌ی نهایی نسبتا مطمئن بودم، اما بازخوردی که گرفتم خیلی تند و سخت بود. تازه اون موقع بود که متوجه شدم چه‌قدر ایراد و نکته‌ی نادیده‌گرفته‌شده وجود داشته. یک مدت با دقت یادداشت برداری کردم. "این رو دوباره بررسی میکنم"، "اصلاحش میکنم". لب‌هام به‌خوبی حرکت میکردن، اما دلم هنوز نتونسته بود خودش رو با حرف‌ها هماهنگ کنه. تازه توی راه برگشت به خونه بود که حرف‌هایی که اون روز شنیده بودم، یکی‌یکی دوباره به سراغم اومدن. "یعنی واقعا تمام توانایی من همینه؟"، "واقعا فکر میکردم میتونم به‌خوبی از پسش بربیام؟" این فکرهارو تا خونه با خودم آوردم و حتی زیر دوش هم به راحتی از ذهنم شسته نمیشدن. همون موقع متوجه زخمی روی زانوم شدم. جای زخمی بود که از دوران دبستان، وقتی از دوچرخه افتاده بودم، مونده بود. اون موقع حسابی خونریزی کرده بود و چند روز، هر بار شلوارم به زخم میخورد، میسوخت. هنوز یادمه هربار که روی زخم خشک میشد، مدام نگاهش میکردم و نگران بودم که جاش بمونه. اما حالا، با اینکه جای زخم هنوز باقی مونده، دیگه واقعا درد اون روز رو به یاد نمیارم. قطعا درد داشت، اما بدنم قبل از هر چیز دیگه‌ای اون درد رو فراموش کرد. "نکنه بازخوردی که امروز گرفتم هم همین‌طوری باشه؟" طبیعیه که مدتی اذیتم کنه. فردا که سر کار برم، تمام چیزهایی که باید اصلاح کنم همچنان منتظرمن. با این حال، تصمیم گرفتم بیش از حد ناامید نشم؛ چون بدنم همین حالا هم جای خیلی بیشتری برای زخم‌های خوب‌شده داره تا جاهایی که هنوز درد میکنن و حتی اگر جای زخم‌ها باقی بمونه، خودِ درد قرار نیست تا آخر عمر باقی بمونه.. اون شب عمیق و طولانی و اون احساس خاص، بیشتر از چیزی که طول روز اتفاق افتاده بود، توی ذهنم موند