'نوشته های لیلا؛ نخوانده های مجنون'

خدایا به بزرگیِ غم سیدالشهدا به درد قلب خانم زینب کبری به دیدگان آغشته به اشک و خون آقاجانمون صاحب الزمان به درد و رنج اهل حرم بعد از اباعبدالله به جوان اربا اربا شده ی امام حسین به آبروی رهبر شهید ما به شهادت مظلومانه ی شهدای ما به رنج و درد خانواده هاشون به دلِ پاکِ ملتِ مومن و اهل روضه ی ما به رنج بی پایان مظلومین جهان پایان بده به درد شیعبان مرهم ببخش ای خدای حسینِ عطشان... به دستان بریده ی ساقی لب تشنه ی کربلا باقی مونده ی غیبت حضرت رو به ما ببخش... ما امت سختی کشیده رو به آغوش پدر حقیقی خودمون برسون..

'

تموم چیزایی که شنیدیم و گفتم؛ سر سوزنِ چیزایی که علیا مخدره ی حرم با چشمان مبارکشون دیدن نبوده و نیست ..

ما کجا زجری که زینب کبری سلام الله علیها کشید کجا

مصیبت ما فدای چشمهای مبارک سیدالشهدا اینا مِن باب قیاس با غمِ اهل نیست خاک به دهانم...

اینارو گفتم که بگم شیعه مظلومه! بگم درد عاشورا تموم شدنی نیست

زخم پهلو و جمجمه های شکسته و صورت خونی بمونه برای فاطمیه و شبای قدر...

شنیده بودیم حضرت علی اکبر رو از روی کینه زدن

اکثر شهدامون شاهرگ گردنشون رو زده بودن .. مگه وقتی شاهرگ یکیو بزنی از خون ریزی از دنیا نمیره؟.. کافی نبود ؟ چرا این همه زخم داشتن پس؟

اخه از کدوم زخماشون بگم من؟

روضه ی چوب به لب و دهن مبارک سیدالشهدارو شنیده بودیم ولی امسال وقتی دندونای شهید سجاد ذبیحی رو کف خیابون دیدیم درک کردیم😭...

غم ما فدای غم امام حسین اینارو میگم که فقط بدونید چی به سر آقای غریب ما آوردن

یه تعدادی از شهدارو وقتی زمین زدن با عربده به بقیه خبر دادن که فلانی اینجاست بریزید سرش...

امسال می‌فهمیم که یعنی چی وقتی گفتن از روی کینه زدن

ولی ما تازه امسال عاشورا رو فهمیدیم

من از محضر حضرت صاحب الزمان شرمنده ام

لا یوم کیومک یا اباعبدالله💔

هرکی هرچی به دستش رسید...

یا علی اکبرِ حسین.... مگه با چاقو چقدر میشه یه نفرو زد؟.. مگه با چی زدن پشت سرش متلاشی شد؟

چه ساده ام من! نمیدونستم کسی اون شب تفنگ نداشته اصلا