بَعدِ سکوت؛

شاید دوست‌داشتنت هنوز در من مانده باشد؛ اما خواستنت دیگر نه.

اما عزیز من، دوست‌داشتن آدم‌ها یعنی خواستن آن‌ها به همان شکلی که واقعاً هستند: تیره، زیبا، زخمی، شکسته، ادامه‌دهنده.

ولی هرچیزیو یادم بره اولین بار که زل زدم تو چشمات دلم ریخت؛ یادم نمیره.

غم را نمى شود از تن بيرون كرد؛ اين را خيلى دير فهميدم. آدم خيال مى كند غم چیزی شبيه زخمى ست روى پوست؛  كه اگر زمان بگذرد، اگر گريه کنی، اگر کسی دستت را بگیرد، اگر صبح هاى بيشترى از راه برسند، بالاخره خشک مى شود و مى افتد. اما نه. بعضی غم ها زخم نيستند؛ ريشه اند. می‌روند زير پوستت، از گوشتت عبور مى كنند، به استخوانت مى رسند و آن جا خانه مى كنند. بعد، آن قدر آرام با تو یکی مى شوند كه دیگر نمى دانى كدام قسمتِ تو «تو» هستی و كدام قسمت غم است.

اون شب اگه با اون حال، دشمنمم منو میدید بغلم میکرد؛ ولی تو ولم کردی.

گفت: وقتی می‌بینمش، ‏یادم می‌ره قرار بود دیگه دوستش نداشته باشم.

ولی من میگم من فکرامو کردم، قراره ازم بدت بیاد.

گفت: وقتی می‌بینمش، ‏یادم می‌ره قرار بود دیگه دوستش نداشته باشم.

‏از آدمایی که زیاد ناله می‌کنن بدم میاد، بخدا زندگی منم بگا رفته.

اگر او تنها کسی باشد که اینگونه به او دلباختم چه؟

.

.

.

اونی که از خونه خریدن قطع امید کرده میره ماشین میخره، اونی که توان خرید ماشین رو هم نداره میره سراغ گوشی و یه سری وسایل، اونی هم که از پس اینم برنیومده دلش رو با کافه و رستوران و خوردن خوش کرده، آره، به ظاهر همه در حال خرج کردنن، اما در واقعیت همه دارن آرزوهاشون رو فراموش میکنن.

سخت ترین عشق عشقیه که مطمئنی بهش نمیرسی،ولی بازم دوسش داری.

.

تهش میرسیم به همونی که نزار قبانی میگه: اگر مشتاق دیدنت بود، می‌آمد.

‏من با گفتن “فوقش بگا میرم دیگه” همه کارای جدیدو شروع می‌کنم.