دِلْ‌سِپُرده…

دو چشمم کور من دیدم عزایت را…

حکایتِ عجیبی دارند این چشم هایی که آفریدی. چشم‌ ها، دروازه‌ای به عالمِ عشق اند. می دانی؟ برای من زیبا ترین مخلوقِ تو، چشم های حسین است. آن دم که با دیدنِ مادرش، که محبوبه ی توست، برق می زد و می درخشید. هنگامی که با برادرش حسن بازی می کرد و چشم هایش می‌خندید. آنجا که بانو فاطمه ی زهراء سلام الله علیها با او به منزلِ نبیِ خدا می رفت و حسین دربِ منزلِ پیمبر را کوفت. پیمبر درب را نگشود و اشک در چشمِ حسین حلقه زد، یادت هست که همانجا جبرئیل را بر پیغمبر نازل کردی که برخیز، دخترت و حسین پشتِ درب هستند و باز نشده، اشک در چشمِ حسین حلقه زده و خدا طاقتِ اشکِ حسین را ندارد. یادت هست؟ زمانی که در جنگ ها، هیبتِ نگاه و برقِ چشمانِ سرمه کشیده اش ترس را بر دلِ عَدو می انداخت. و در کربلا... آن دم که چشمانِ عباس را، که یقینا عزیز تر از چشمانِ خود می‌دانست در آن حال دید و گریست. یا وقتی انعکاسِ تیرِ سه شعبه که در سفیدیِ گلویِ فرزندش فرو رفته بود، در چشم های حسینت افتاد. می دانی؟ بیا از زمانی که نگاهِ حسین با نگاهِ رباب گره خورد بگذریم که سخت دل را می‌سوزاند. در آن اثنا که حسین با اهلِ خیام وداع می گفت را به خاطر داری؟ وقتی که نوبتِ وداع با زینب رسید؛ آنجا بود که زبان عاجز از سخن گفتن گشت و چشم های حسین و زینب، گویایِ همه چیز بود. سکوتی بینشان حاکم بود و دیده ی هردو تَر، گویی می‌خواستند از این چشم ها، از این نگاه توشه ای بردارند. نمی دانم، شاید آنجا زینب اشک هایش را نفرین می کرد که تصویرِ حسینش را برایش تار کرده بودند. و.. در گودالِ قتلگاه.. آنجا که او را دوره کرده بودند. سنانِ ملعون نیزه ای در گودیِ گلویِ حسین وارد کرد و نیزه ای دیگر به پیکرش زد. اما به این‌ها کفایت نکرد و از فاصله ای نزدیک، تیر در چله ی کمان نهاد و به حسینت تیر می زد. به لب و دهان و پیشانی و صورتش تیر زدند و خون بر چشم هایش جاری گشت و... چشم او، آتشِ عشق است و دلِ ما، چشمه‌ای از اشک؛ در این آتش، جان می‌سوزیم و در آن چشمه، غم می‌ریزیم. چشم هایش را از بهرِ شفاعتِ ما خونین کرد اما ای معبودِ من.. حال نوبتِ ماست و که چون پیشوایمان مهدی، در مصیبتِ او فَلأندُبنّكَ صَباحاً وَمَساءً، وَلَأبكيَنَّ لَكَ بَدَلَ الدُّموعِ دَماً، حَسرَةً عَلَيك، وَتأسُّفاً عَلى ما دَهاكَ. پس ای خدایِ حسین، این کمِ ما را پذیرا باش و در عزایِ او، چون صُدَیف - غلامِ علی‌اکبر - که در مصابِ اربابش، آن چنان بر سرش کوفت که دو چشمش کور گشت، چشمِ مارا نابینا گردان.

بمیرم برات خانم جان❤️‍🩹

روضه نمیخواهد زنی که بی پناه است حالا تصور کن که آن زن پا به ماه است یارالی ننه:)🥀

t.me/BChatPlusBot?start=sc-9optX5lFvT24 حرفی؟ سخنی؟ انتقادی؟

اللّٰھُمَ‌؏َجِّلْ‌لِّوَلِیِّڪَ‌ألْفَࢪَج

باید خدا شوی، که بدانی علی که بود…

آنان که به دنبال خدا می‌گشتند در پیچش گیسوی علی گم گشتند .. . . . .

تو دل بستی به معشوقی، که خود معشوق ها دارد… رها کن ای دل غافل خدای بُت پرستت را…

گرچه این شهر شلوغ است ولی باور کن؛ آنچنان جای تو خالیست صدا میپیچد ..

​​💜 @MegaSaverBot

هَنوز کوچه به کوچه حِکایت ِ مَردیست …. که دَست ِ بَسته ی او عاشِقانه می‌لَرزید ... :)❤️‍🩹

اگر شنبه ها پناهم ام‌البنین نبود، یقیناً جُمعه ها از نیامدنت دق میکردم…. الهم عجل لولیک الفرج…❤️‍🩹

اگر شنبه ها پناهم ام‌البنین نبود، یقیناً جُمعه ها از نیامدنت دق میکردم…. الهم عجل لولیک الفرج…❤️‍🩹

خداکند که نفهمی غَمت چه با من کرد…

گفت: حسین(ع)را دوست داری؟ گفتم: مثل نفس کشیدن، فقط نمیدانم انگیزه ام برای نفس کشیدن چیست! گفت: چطور؟! گفتم: نمی‌دانم چون دوستش دارم نفس میکشم یا نفس میکشم که دوستش بدارم!

مثل حادثه و اینا

و بدتر از اون مرگ های ناگهانیه

خیلی بده که آدم از یک ثانیه بعد خودش خبر نداره

این مرگ چه چیز عجیبه ها!