MIST

زخم خاطرات از جراحت گلوله‌ها بدترن.

سایه‌ی باد: کارلوس روئیث ثافون

جمعه یه جوریه؛ انگار بچه‌هام گذاشتنم خانه سالمندان.

‏یه دیالوگ قشنگی تو سریال ‎لوسیفر بود که میگفت: "باخت و ناراحتیی که باعث بشه آدمارو بشناسی خودش یه برگ برندس!

بلیط زندگیتون‌ رو به هر تماشاگری نفروشید.

صبر بیش از حد، هر حس و ذوقی رو از بین میبره.

اونی که بخواد راهش رو پیدا میکنه، اونی هم که نمیخواد بهانه‌اش رو.

فعلا نه اعصاب دارم،نه حوصله،نه انگیزه،نه سلامت روان،نه عفت کلام.

و انسان پس از تحمل بسیار، عادت می‌کند.

قدرت کلمات واقعا زیاده. بعضی حرف‌ها تا روزها و هفته‌ها و ماه‌ها می‌مونه وسط ذهن آدم.

‏ناراحت بودن در کنار منطقی بودن اینطوریه که درک میکنی و ساکت میشی.

به یدونه از این شبا نیاز دارم که از ذوق خوابم نبره.

از هدر رفتن جوونیم بیزارم. اینکه چشم روی هم میذارم میبینم بزرگ و بزرگ‌تر شدم ولی عملا هیچ دستاورد چشم‌گیری نداشتم، نه پیشرفت کاری، نه پس انداز، نه سفر و خاطره‌های خوب. تازه به هیچکدوم از آرزوهامم نرسیدم و برعکس، چیزهایی رو تجربه کردم که اصلا دلم نمیخواست زندگیشون کنم.

‏نوتیف یدونه باشه ولی از اونی که می‌خوای باشه.