MIST

می‌گویند زمان التیام می‌بخشد، اما داستایفسکی می‌گوید: آدم هیچ‌وقت طعم برخی اشک‌ها را فراموش نمی‌کند.

کاش اگر چیزی سهم من نیست، هیچوقت سر راهم قرار نگیره، اگر چیزی مال من نیست، هیچوقت وارد زندگیم نشه، من و درگیر نکنه، دلبسته نکنه، امیدوار نکنه؛ من از نشدن‌ها خستم.

غمگین ترین حرف ؟! مگه چی کارش کردم که اینطوری با من رفتار کرد :)

دلم یه نوتیف خوبِ غیر قابل باور می‌خواد که از ذوقش گوشیمو پرت‌کنم اونور.

در هر مرحله ای از بزرگسالی،بیشتر به این پی میبرم که اعتماد به آدم ها،صبح های غم انگیز و شب های دل گیری به همراه دارد.

هیچ اتفاق خوشحال‌کننده‌ای داره تو زندگیم نمیوفته.

وقتایی که ناراحتم دو برابر می‌خوابم؛ همش می‌خوابم، انقدر می‌خوابم تا تموم بشم.

دو تا چیزو امیدوارم هیچوقت تجربه نکنید رها کردن در اوج خواستن،و بی اهمیت شدن در اوج دلتنگی.

دیدم باز شدنی نیست یه گره هم من زدم.

‏دقت کردین؟ ‏هرکی خودش خوشگله، ازت بیشتر تعریف میکنه؛ ‏هرکی خودش موفقه، بیشتر تشویقت میکنه؛ ‏هرکی اصیل تره، کمتر قضاوت میکنه؛ ‏آخرش میفهمی، ادم ها دقیقا همون چیزی رو بهت میدن که تو وجود خودشونه.

اولین واکنشم نسبت به ناراحت شدن، کم حرف شدنه.

بخشیدن آدما کار سختی نیست، اعتماد دوباره به حرفا و قولاشون خیلی سخته.

وقتی حرفش اونقدر درد داشت که میگی چطور دلش اومد همچین حرفی بزنه: