Koki's home...‌᭄ྀ ‌

خیلیم شل تر میگیریم شرایط رو و حتی ممکنه به این فکر کنیم شاید تنهایی و به انزوا رفتن و تلاش کردن تو تاریکی مثمر ثمر واقع بشه

کایرن تورس و مارس جمنای و چند تا پلیسمنت قوی برای این امر هست ، به راحتی میشه انجامش داد و همینطور نوشتن آسیب ها و زخم ها کمک خیلی خوبی می‌کنه به رها کردنشون و آزاد شدن از بند ایگو های ذهنی و ترس هایی که یه زمانی مانع قلمداد میشدن ، این دیدی هست که من نسبت بهش دادم

ترانزیت های فعلی بهترین فرصت برای ترک کردن ها (آدم ، موقعیت ، اعتیاد ، یک کار و ..)، رها کردن ها و یاد گرفتن درسیه که خیلی وقته یاد نگرفتیم یه جورایی هرجا ارزشمون نادیده گرفته شد و یا در حد کافی دیده نشدیم و به اندازه ای که انرژی گذاشتیم دریافت نکردیم ، در کل موقعیت عالیه برای اینکه بفهمیم خودمون میتونیم بدون بودن آدما بازم درک بشیم و درست رشد کنیم..

خیلی وقتا بدون اینکه حتی دلیل خاصی وجود داشته باشه بیدار میمونم ، هربار فکرم درگیر چیزایی میشه که اگه روی صفحه کاغذ بیان بی نهایت موضوع مختلف ، بی ربط و حتی متمایزن ، چیزایی که بهم میگن قدرت فکر و تحلیلم عمیقه ، خیلی وقتا فکرایی که دارم حول موضوعات کشف نشده می‌چرخه ، نمی‌دونم تا کی این فکرا مانع خوابم میشن اما خوشحالم با فکر به این موارده که خوابم می‌بره ، آدما اونقدری ارزش ندارن که به جای خوابیدن به تحلیل حرفاشون یا چیزی که از درونشون نشونت دادن بپردازی ، اونا هر کدوم تجربه هایی هستن که منجر میشن به درس برات ، اونقدری درس از راه میرسه تا خیلی وقتا خسته بشی ، فکر کردن برای سر درآوردن از روند ارتباط ما با آدما هم چیزی رو حل نمیکنه ، در مورد آدما باید خود من یاد بگیرم در لحظه در موردشون تصمیم بگیرم یا بهشون فکر کنم ، اینکه فکرم حول این بچرخه آیا شخصی تو آینده من حضور داره یا نه ، مشکل منو حل نمیکنه ولی اینکه به این فکر کنم فردا چیکار کنم تا به هدف ذهن و روحم نزدیک بشم چیزیه باید ضمیمه شه ، ما تصمیم گیرنده نیستیم و نخواهیم بود توی امور انسان ها ، تو نقشه ای که قوانین دنیا از زندگی تو چیدن ، میلیون آدم هستن که میتونن تاثیر بزارن ، کوچیکترین تا بزرگترین درصد تاثیر... اما یادت نره هیچ کس همیشگی نیست ، هیچکس نیومده برای موندن ، آدما همه و همه درس هستن ، حتی پدر مادرمون حتی خواهر و برادرا ، خودتو واحد از همه این افراد ببینی متوجه میشی اینا هم جزیی از چیدمان صحنه این بازی و نمایش نامه ن که حتی خیلی وقتا ممکنه خود من زندگی رو یه نمایشنامه مسخره ببینم که چهار پنج تا بازیگر داره و در نهایت اون بازیگر اصلیه که تنها میمونه و نویسنده این سناریو ها تماما کسیه که از پیش میدونسته و می‌دونه این داستان با مرگ کی تموم میشه ، خدا خودش می‌دونه چیو کجا بزاره و کیو به موقع و طبق زمانبندی الهی وارد زندگیت یا ازش خارج کنه ، اون می‌دونه چیو به کی بده و حتی از پیش تمام جزییات زندگی تورو توی نقشه سرنوشتی تو نوشته... منتظر مونده ببینه بازیگر روی استیج که می‌ره چیکار می‌کنه؟ چطوری یاد میگیره ؟ چطوری بازی می‌کنه و در نهایت چیا رو پیاده می‌کنه ، اینجااا و توی این دنیا تمامی عوامل پشت صحنه فقط یک نفر هستش و اون کیه؟ خدا به خودش امید داشته باشیم ، مگه میشه کاری غیر از این هم انجام داد که به صلاح و زمانبندی پروردگار باور داشت ؟

پس یه جورایی میشه نتیجه گرفت نمیشه لزوما حرف آدما رو منبعی قرار داد اولا برای شناخت شخصیت شون ، دوماد برای شناخت درونیات تفکرات و نیت هاشون و سوما برای امید داشتن و انتظار داشتن ازشون.. از دید من از روی حرف آدما بخوای ازشون انتظار داشته باشی ، همیشه آخر ماجرا انتظارات و تصوراتت تورو نابود میکنن.. انتظار داشتن از آدما خیلی چیزا رو از آدم میگیره ، مهم تر از همه خودتو از خودت دور می‌کنه!

حرف و عمل دوتا نقطه کاملا از هم متفاوت و متمایز هستن ، یه جورایی میشه گفت قرار نیست انتظار داشته باشیم آدما (اعضای خانواده ، دوست ، جامعه ، پارتنر ، همسر و ..) مطابق حرف هایی که میزنن عمل کنن ، حتی سیاستمداران بزرگ هم فاصله حرف تا عملشون بسیاره پس نمیشه هیچگونه حسابی روی حرف آدما باز کنیم ، اعتماد اصلی باید بنا گذاشته بشه به خودمون ، به اینکه چقدر داریم عزت ، احترام ، محبت ، انرژی و حتی عشق دریافت میکنیم ، چون تمام اینا فقط هم بحث انرژی نیست «دوست داشتن ها» و همینطور «ارزش قائل شدن ها» خیلی وقتا از جنس کلام بودنشون باعث میشه بتونیم راحت تر گول طنز تیز و پنهان کاری شیرین رو بخوریم ، صداقت و صراحت دو جز مهم هستن برای اینکه بتونیم بگیم بله در بدیهی ترین پایه ممکن شخص مقابل ارزش برای ما قائل شده! در مرحله بعدی عمل کردنا خودشونو خوب نشون میدن چراکه آدمی به عملش خودش رو نشون میده نه به حرف ، حرف زدن راحت ترین کاریه که هر انسانی توانایی انجام اون رو داره (بلا ضمیمه افرادی که توانایی صحبت ندارن) ، حرف زدن ساده ترین کاریه که ما طی روزمره انجام میدیم ، اما چقدر واقعا به حقیقت تک به تک جملات و کلمات خودمون باور داریم و راجع بهش واقف هستیم؟؟ حتی خود ما هم میتونیم جز دسته آدم هایی باشیم که فاصله حرف تا عمل مون زیاده..

همچنان که سقراط یه جمله زیبا داره.. « کمتر سخن بگو و بیشتر زندگی کن! »

یعنی حقیقت شخصیت انسان در رفتار و اعمال او آشکار میشه ، هرچقدر روزهای بیشتری بگذره بهتر متوجه خواهیم شد شخص با اعمالش داره فراتر شناخت به ما میده نه در کلماتش..

گاندی موافق بر این بوده که « یک اونس عمل ، ارزشمندتر از هزار تُن حرف است »

نیچه اعتقاد داشته : « آنچه انجام میدهی چنان بلند سخن میگوید که نمی‌توانم آنچه میگویی را بشنوم.. »

کنفوسیوس همیشه توی جملاتش از این جمله استفاده کرده که «انسان برتر پیش از آنکه سخن بگوید، عمل می‌کند و سپس مطابق با عمل خود سخن می‌گوید.. »

خیلی وقتا میشه آدم به این فکر کنه روند اعتمادی حس و روح یه شخص به افراد دیگه چیه ؟ تا اینجا متوجه شدیم مقدار بیشتری از این سهم رو وایب آدما احاطه میکنن ، یعنی هرچقدر وایب آدما بیشتر به دلتون بشینه شما بیشتر میتونین به اون آدم حس نزدیکی پیدا کنین و اون صمیمیت در روابط عاطفی خودشو توی بیان احساسات و عشق منجر بشه و توی روابط دوستی توی ابراز محبت و معرفت ، چه بسا توی همه روابط چند جز لازم ترینه ، از جمله صداقت ، معرفت ، امید ، محبت و انرژی تقابل و برابری انرژی دهی و انرژی گیری ، هرچیزی دو طرفه باشه تا ابد ادامه پیدا می‌کنه ولی زمانی که حتی در میزان انرژی گذاشته شده توی هر رابطه ای کم و کاست و نابرابری باشه خود به خود اون ارتباط اشتباه خودشو بروز میده و یه جایی به قطعی میرسه ، از این نظر که وقت ، انرژی ، درستی خودشون رو به یک اندازه نشون بدن ، یه وقتایی هم جدا شدن آدما بنا به قانون فرکانسه ، هر شخصی از دیگری فرکانسش بالاتر بره ناخودآگاه وارد سطح جدیدی از هاله میشه که توی متافیزیک گفته میشه این شخص افراد هم انرژی ، هم وایب و هم سطح خودش رو جلب می‌کنه ، در کل هرچقدر ما بیشتر روی خودمون ، رشد و فردیت شخصی کار کنیم این هاله پررنگ تر دیده میشه! میشه اینو توی یه مثال توضیح بدم مواد مخدر ، الکل و اعتیاد به هرچیزی در پایین ترین ارتعاش و فرکانس خودش قرار داره ، فرد استفاده کننده از این روتین ناخودآگاه داره سطح انرژی خودشو پایین میاره و اگه دقت کنین یه معلم یا یه پزشک که در فرکانس بالاتری از انرژی و رشد قرار داره نمیاد با همچین کسی ارتباط دوستانه قوی ایجاد کنه چون حتی اگرم بخواد اون انرژیه نمیزاره ، مثل اینه شما بخواین از طبقه پنجم دست کسی رو بگیرین که توی طبقه اول قرار گرفته مسلما تماس فیزیکی حتی از این فاصله دشواره چه برسه تماس احساسی دوستانه یا عاطفی! پس سعی باید بر این باشه هر شخصی مراقب دایره اطرافش باشه و سعی کنه روی رشد فردی با ضمیمه اعمال فرکانس بالا تمرکز کنه ، ورزش روتین و روزمره سالم ، رژیم غذایی متعادل ، دوری از اضطراب و تنش ، ارتباط با افرادی که در صدد رشد و تعالی روحی قرار دارن باعث بالا رفتن فرکانس و قوی تر شدن هاله میشه ، به همین راحتی میتونیم تعیین کنیم که چه افرادی در آینده انرژیکی ما حضور خواهند داشت...

تو میتونی کنار کسی قرار بگیری که قطعا لیاقتش رو داری و لیاقتت رو داره ، اگه میبینی جایی داری اذیت میشی ، زیادی کوتاه میای ، زیادی صبر می‌کنی ، زیادی درک میکنی ، زیادی عشق و انرژی میدی ، فقط رها کن... جفت واقعی تو نه فرار می‌کنه ازت و نه جدا میشه ، تهش برای همید و زخم های همدیگه رو هیل میکنین ، کنار هم یاد میگیرین و جذبه و کشش و مغناطیس رو همزمان حس میکنین ، جذبه ای که فراتر از مادیات جسم و غریزه س ، جذبه ای که منطق و احساسات رو در یک اندازه در وجودش داره ایمان داشته باش به زمانبندی الهی اگه الان ناارومی سعی کن آروم بشی.. خدایی که من میشناسم ، تواناییش فراتر از هرچیزیه!

آدما مختلفن ، آدما خیلی خیلی تفاوت توی شخصیت شون هست ، همون‌طور که ما حتی دوقلویی نداریم که کاملا یکسان باشن ، حتی در صورت تشابه نسبتا زیاد هم توی طرحواره عنبیه شون خطوط کاملا متفاوت میبینیم ، میتونم بگم که طبق همین میشه نتیجه گرفت شیوه های مختلف بروز ، اخلاقیات ، شخصیت و .. این آدما کاملا متفاوت و متمایز باهمه ، چه بسا تفاوت ها هستن که میشن وجه تمایزهای ما از حتی اعضای خانواده مون این تفاوت ها هستن که زیبایی میسازن ، ما که از نسل و ژن مرغ و خروس نیستیم کاملا شبیه به هم باشیم از نظر عکس العمل های احساسی حتی ، یه جانداری شبیه پرنده نهایت حسی که توی وجودش داره یه غریزه س که اساس وجود و تولید مثل اونه و یه حس ترس ، اما انسان پر از حس هاییه که باعث شده ما فراتر از حیوانات و جانداران دیگه حتی فهم داشته باشیم ، همین فهم تبدیل میشه به اینکه ما هر کدوم روش ابراز عشق مختلف داریم ، یه نفر از طریق مراقبت کردن نشون میده ، یه نفر از طریق توجه نشون دادن و وقت گذاشتن و ارزش قائل شدن ، یه نفر کلام موثری داره که قلب شخص مورد نظرشو بدست بیاره و یه نفر دیگه از طریق کنجکاو کردن ذهن یه ادم اونو عاشق خودش می‌کنه چراکه حتی نحوه ، معیار و مدل عاشق شدن ما متفاوته ، یه نفر جذب قلب آدمی میشه و یه نفر جذب روح ، یکی هست عاشق شخصیت میشه و دیگری عاشق کاریزما ، یکی عاشق طبیعت گرم میشه و یه نفر هم پیدا میشه طبیعت سرد وجود رو دوست داشته باشه ، هیچ برچسب خاصی برای عشق دادن یا عاشق شدن وجود نداره و همه ی ما هر کدوم در نهایت جفتی خواهیم داشت که می‌تونه منجر به تکامل روح و شخصیت وجود ما بشه ، این شخص تبدیل میشه به تیکه ی دوم پازل قلب شما ، ذهنتون رو به مرور تصاحب می‌کنه و کم کم بخشی از روح و وجودتون رو اعتماد کنیم به مسیری که در مقابلمون قرار میگیره بی شک ، اگرم کسی در مقابل ما قرار میگیره ، وجود و حضورش بی هدف نبوده ، از اون آدم یاد بگیر ، از رابطه ای که در اون قرار داری حتی رابطه دوستانه درس بگیر تا برای روابط بعدی اون درس ها تکرار نشن تا جایی که برای تو اذیت کننده و آزار دهنده به شمار برن..

نظر خودم بر اینه یه آدم رمانی میرسه به اونجایی که بگه مهم نیست که لبریز شده باشه (از صبر ، از گریه ، از حال بد و افسردگی یا حتی بیماری) اون لبریز شدنه میشه سرریز و دیگه اون آدم از تعادل خارج میشه و کاملا به این نتیجه میرسه که شاید بهتره چیزی براش مهم نباشه حتی چیزایی که یه روز اونا رو مهم ترین دارایی یا مهم‌ترین چیزای زندگیش تلقی میکرد و اینجاس که شخص یه بار میمیره دچار مرگ روحی میشه واقعا و اون مرگ می‌تونه باعث مرگ جسمش بشه و بگه مهم نیست حتی زندگی کردنم یا مرگ روحی منجر بشه به تناسخ نو ولی با ادامه دادن همون سن و ادامه ی زندگی ، شخص همه چی براش کمرنگ میشه با این تفاوت که می‌فهمه باید برسه به چیزایی که می‌تونه برچسب «مهم بودن» رو بهشون بده آره بگین مهم نیست اما بعدش زندگی رو مهم بدونین و بگردین دنبال چیزایی که میتونن حائز ارزش و اهمیت خاصی باشن و عموما تبدیل بشن به «دلیلی برای مهم بودن ادامه حیات» سخته پیدا کردنش ولی وقتی پیداش کنین دیگه رهاش نمیکنین خیلی وقتا آرامشی که از یه مدیتیشن ساده آدم میگیره همون دلیلی میشه برای مهم تلقی کردن چیزایی که تو زمین ما باقی مونده