Koki's home...‌᭄ྀ ‌

و برای اسکورپیو و ویرگو خبر هایی از اکس یا آدمای گذشته رسیدن و در کل یه حسی که انگار خاطرات بهشون حمله می‌کنه ممکنه لبخند بزنن ولی یاد خاطرات بد بعدش بیفتن و احتمال برگشت آدمای قدیمی زیاده براشون ، دوستای قدیمی یا ..‌ ، علاوه بر اون دوست دارن رشد کنن ولی کمتر حرکت میکنن انگار مانع داشته باشن ولی به درونشون بیشتر نزدیک میشن با خودشون بیشتر دوست میشن

برای تورس و لئو دوران خوبیه از نظر مالی برمی‌گردن به کار ، شاید حتی میلی به تلاش و تکون خوردن و رشد نداشته باشن و حس کنن مجبورن و از روی اجبار باید یه سری کار رو انجام بدن ، کمتر با بقیه ارتباط میگیرن و بیشتر سعی میکنن تظاهر داشته باشن به خوب بودن و خوش گذرونی

برای کنسر و لیبرا یه دورانیه که خاطرات رو مرور میکنن و توی تصمیم گیری وا میمونن بین رفتن و موندن در کلنجار و حتی می‌تونه در مورد موارد کاری صدق کنه براشون اینطوری که نمیدونن چیکار کنن مدام تغییر مود میدن ، ممکنه نتونن بفهمن نسبت به یه آدم و رابطه چه حسی دارن و حتی ناامیدی رو تجربه کنن که نکنه اون واقعا منو دوست نداره؟ بین موندن و رفتن پا در هوا

برای آکواریس و سجتریس یه دوران غار قوی هست که دوستان دور اونو میگیرن و نمیزارن حس کنه آدم تنهاییه و مراقبت میکنن ازش ، اونو بیشتر میشنون و درک میکنن و می‌فهمه پتانسیل های زیاد و ایده های مختلفی توی وجودشه

برای کپریکورن و جمنای یکم سخت میگذره چون ارتباطاتش دشوار تر میشه و به مشکل برمیخوره و ممکنه تلاشش نسبت به قبل کمتر شه یا میل داشته باشه بیشتر ریلکس کنه

برای اریس و پایسیز فرصت مناسبیه قدر خودشون رو بیشتر بدونن و بفهمن شاید تا الان جای اشتباهی وایسادن ولی در کل انرژی خوبی براشون میرسه از جمله ساختن خاطره های کوچیک خوشحال کننده یا دریافت پیام های حامل ذوق و ..

ممکنه این اثرات بسته به چارت هر شخص متفاوت عمل کنه

و دیگه از کانجاکت ها و زوایای دیگه میشه فهمید که بله ارتباطات تازه شکل میگیره آدمایی که اومدن نشونه بدن میتونیم رشد کنیم یه جورایی در نقش امید و انگیزه وارد مسیرمون بشن

مرکوری هنوز تو کنسره ارتباط با خانواده نسبت به قبل بهتر شده و با مادر صحبت بیشتری میطلبه و حس می‌کنیم باید به جایی برگردیم که از نظر ذهنی خونه ی ماس (ممکنه یه دوست یا حتی پارتنر این نقش رو داشته باشه نه لزوما مادر )

بعد ماه کامل کپریکورن یا همون ماه توت فرنگی انرژی خوبی به راه میفته به نظرم ، هرچند که خود ماه کامل سنگینی عجیبی داشت

خیلیم شل تر میگیریم شرایط رو و حتی ممکنه به این فکر کنیم شاید تنهایی و به انزوا رفتن و تلاش کردن تو تاریکی مثمر ثمر واقع بشه

کایرن تورس و مارس جمنای و چند تا پلیسمنت قوی برای این امر هست ، به راحتی میشه انجامش داد و همینطور نوشتن آسیب ها و زخم ها کمک خیلی خوبی می‌کنه به رها کردنشون و آزاد شدن از بند ایگو های ذهنی و ترس هایی که یه زمانی مانع قلمداد میشدن ، این دیدی هست که من نسبت بهش دادم

ترانزیت های فعلی بهترین فرصت برای ترک کردن ها (آدم ، موقعیت ، اعتیاد ، یک کار و ..)، رها کردن ها و یاد گرفتن درسیه که خیلی وقته یاد نگرفتیم یه جورایی هرجا ارزشمون نادیده گرفته شد و یا در حد کافی دیده نشدیم و به اندازه ای که انرژی گذاشتیم دریافت نکردیم ، در کل موقعیت عالیه برای اینکه بفهمیم خودمون میتونیم بدون بودن آدما بازم درک بشیم و درست رشد کنیم..

خیلی وقتا بدون اینکه حتی دلیل خاصی وجود داشته باشه بیدار میمونم ، هربار فکرم درگیر چیزایی میشه که اگه روی صفحه کاغذ بیان بی نهایت موضوع مختلف ، بی ربط و حتی متمایزن ، چیزایی که بهم میگن قدرت فکر و تحلیلم عمیقه ، خیلی وقتا فکرایی که دارم حول موضوعات کشف نشده می‌چرخه ، نمی‌دونم تا کی این فکرا مانع خوابم میشن اما خوشحالم با فکر به این موارده که خوابم می‌بره ، آدما اونقدری ارزش ندارن که به جای خوابیدن به تحلیل حرفاشون یا چیزی که از درونشون نشونت دادن بپردازی ، اونا هر کدوم تجربه هایی هستن که منجر میشن به درس برات ، اونقدری درس از راه میرسه تا خیلی وقتا خسته بشی ، فکر کردن برای سر درآوردن از روند ارتباط ما با آدما هم چیزی رو حل نمیکنه ، در مورد آدما باید خود من یاد بگیرم در لحظه در موردشون تصمیم بگیرم یا بهشون فکر کنم ، اینکه فکرم حول این بچرخه آیا شخصی تو آینده من حضور داره یا نه ، مشکل منو حل نمیکنه ولی اینکه به این فکر کنم فردا چیکار کنم تا به هدف ذهن و روحم نزدیک بشم چیزیه باید ضمیمه شه ، ما تصمیم گیرنده نیستیم و نخواهیم بود توی امور انسان ها ، تو نقشه ای که قوانین دنیا از زندگی تو چیدن ، میلیون آدم هستن که میتونن تاثیر بزارن ، کوچیکترین تا بزرگترین درصد تاثیر... اما یادت نره هیچ کس همیشگی نیست ، هیچکس نیومده برای موندن ، آدما همه و همه درس هستن ، حتی پدر مادرمون حتی خواهر و برادرا ، خودتو واحد از همه این افراد ببینی متوجه میشی اینا هم جزیی از چیدمان صحنه این بازی و نمایش نامه ن که حتی خیلی وقتا ممکنه خود من زندگی رو یه نمایشنامه مسخره ببینم که چهار پنج تا بازیگر داره و در نهایت اون بازیگر اصلیه که تنها میمونه و نویسنده این سناریو ها تماما کسیه که از پیش میدونسته و می‌دونه این داستان با مرگ کی تموم میشه ، خدا خودش می‌دونه چیو کجا بزاره و کیو به موقع و طبق زمانبندی الهی وارد زندگیت یا ازش خارج کنه ، اون می‌دونه چیو به کی بده و حتی از پیش تمام جزییات زندگی تورو توی نقشه سرنوشتی تو نوشته... منتظر مونده ببینه بازیگر روی استیج که می‌ره چیکار می‌کنه؟ چطوری یاد میگیره ؟ چطوری بازی می‌کنه و در نهایت چیا رو پیاده می‌کنه ، اینجااا و توی این دنیا تمامی عوامل پشت صحنه فقط یک نفر هستش و اون کیه؟ خدا به خودش امید داشته باشیم ، مگه میشه کاری غیر از این هم انجام داد که به صلاح و زمانبندی پروردگار باور داشت ؟

پس یه جورایی میشه نتیجه گرفت نمیشه لزوما حرف آدما رو منبعی قرار داد اولا برای شناخت شخصیت شون ، دوماد برای شناخت درونیات تفکرات و نیت هاشون و سوما برای امید داشتن و انتظار داشتن ازشون.. از دید من از روی حرف آدما بخوای ازشون انتظار داشته باشی ، همیشه آخر ماجرا انتظارات و تصوراتت تورو نابود میکنن.. انتظار داشتن از آدما خیلی چیزا رو از آدم میگیره ، مهم تر از همه خودتو از خودت دور می‌کنه!

حرف و عمل دوتا نقطه کاملا از هم متفاوت و متمایز هستن ، یه جورایی میشه گفت قرار نیست انتظار داشته باشیم آدما (اعضای خانواده ، دوست ، جامعه ، پارتنر ، همسر و ..) مطابق حرف هایی که میزنن عمل کنن ، حتی سیاستمداران بزرگ هم فاصله حرف تا عملشون بسیاره پس نمیشه هیچگونه حسابی روی حرف آدما باز کنیم ، اعتماد اصلی باید بنا گذاشته بشه به خودمون ، به اینکه چقدر داریم عزت ، احترام ، محبت ، انرژی و حتی عشق دریافت میکنیم ، چون تمام اینا فقط هم بحث انرژی نیست «دوست داشتن ها» و همینطور «ارزش قائل شدن ها» خیلی وقتا از جنس کلام بودنشون باعث میشه بتونیم راحت تر گول طنز تیز و پنهان کاری شیرین رو بخوریم ، صداقت و صراحت دو جز مهم هستن برای اینکه بتونیم بگیم بله در بدیهی ترین پایه ممکن شخص مقابل ارزش برای ما قائل شده! در مرحله بعدی عمل کردنا خودشونو خوب نشون میدن چراکه آدمی به عملش خودش رو نشون میده نه به حرف ، حرف زدن راحت ترین کاریه که هر انسانی توانایی انجام اون رو داره (بلا ضمیمه افرادی که توانایی صحبت ندارن) ، حرف زدن ساده ترین کاریه که ما طی روزمره انجام میدیم ، اما چقدر واقعا به حقیقت تک به تک جملات و کلمات خودمون باور داریم و راجع بهش واقف هستیم؟؟ حتی خود ما هم میتونیم جز دسته آدم هایی باشیم که فاصله حرف تا عمل مون زیاده..

همچنان که سقراط یه جمله زیبا داره.. « کمتر سخن بگو و بیشتر زندگی کن! »

یعنی حقیقت شخصیت انسان در رفتار و اعمال او آشکار میشه ، هرچقدر روزهای بیشتری بگذره بهتر متوجه خواهیم شد شخص با اعمالش داره فراتر شناخت به ما میده نه در کلماتش..

گاندی موافق بر این بوده که « یک اونس عمل ، ارزشمندتر از هزار تُن حرف است »

نیچه اعتقاد داشته : « آنچه انجام میدهی چنان بلند سخن میگوید که نمی‌توانم آنچه میگویی را بشنوم.. »

کنفوسیوس همیشه توی جملاتش از این جمله استفاده کرده که «انسان برتر پیش از آنکه سخن بگوید، عمل می‌کند و سپس مطابق با عمل خود سخن می‌گوید.. »