9$9

کمه دو تا چشام واسه دیدنت اینجایی انگار ماه پیشمه چطوری خوبی تو این همه اصن دارمت بگو دیگه چی کمه؟ مگه میشه کنارت بد بگذره باید صدا خندمونو یه شهر بشنوه؛ نباشی که ته قصمه با تو انگاری همه جا بهشتمه..

نه واسه تو مهم اینه که سنگینه جیبام؛ نه واسه من مهم اینه سایز چند سینه میخوام؛ مهم اینه پیش همیم داریم وقتی احتیاج! بین ماها صداقته وقتی تصویرت میاد اینجا جهنمه واسم و تو شیطونِ منی! منم تشنه یِ همینم که گول بزنیم! بدنامون وصله تووی زندونه تنیم نفسامون حبسه تووی سلول همیم..

بُز شاخش خوبه و شیر دِلش؛ پَ بزدل نباش و الکی جیغ بکش؛ بفهم،خودتو نزن به خریَت که همه چی و نشون میده رنگ پَریدَت!

اونی که میزد و میبُرد تنها سلاحش؛ دل مهربونِ من بود! اونی که فکر میکنه زرنگه،بدونه، مثلِ من.. توی این زمونه کم بود!

دست نکشیدم از ادامه سعی تو قتل عام خنده هامه عادتمه شلیک گلوله هاتون جلیقه ی باور تنِ لحظه هامه من کشیدم ریاضت توو این همه سیاست شدم خم واسه تف رو میز ریاست کودک درونم باهام قهر زیاد از حد درد خیالی نیست اگه ناراحته خیالم پشت لقمه های آماده بردگیه دَم گشنه های سربلند گرم! زود به ملکه رسیدن کارِ بندگیه دَم پیاده ی سربلند گرم!

نکنه میخوای سن من شه پسرت تا باور کنی به درد هم نمیخوریم؟

شاید الان بگم که تا زنده ام مُردی شایدم چند روز دیگه ام عاشق بشم فوری اینجوری شاید جون سالم به در بُردیم شاید بعدا ی جایی از این پازل به هم خوردیم! شاید ی جایی به هم خوردیم.. شاید باهم زدیم حرف؛ شاید همش یادت رفت!

میگی بد بودم رو مغز بودم؛ مگه مجبورت کردم؟

شاید عصبیم هی با همه دعوا میکنم انقد بی حوصلم که ناهارمم سرپا میخورم عادت دارم همش تو این مسیر تنها بدوام چون من از بچگیمم پاک میکردم اشکامو خودم حالا کم یا زیاد هرچی بودم واقعی بودم بهتر از منم تو این شهر خیلی هس آره میدونم ولی من مرد زندگی و مالِ عاشقی بودم تو خرابش نکردی بگو کار کی بود پس؟