مُبهَم!

رفقا شما احتمالا یه‌آدمی تو زندگیتون بوده که توی سخت‌ترین روزاتون، توی تاریک‌ترین روزاتون، در وجود شما قشنگی پیدا کرده. نور پیدا کرده. اون‌قشنگی و نور رو هم سر دستاش گرفته و نشونتون داده. من میگم هرچی هم شد، اون‌آدم رو از دست ندید، ادمایی که حتی تو این تاریک ترین روزها هم امید دارن به بهتر شدن به درست شدن و به خوب شدن و این امید رو نشر میدن..!

‏باهم حرف بزنین، بیرون برید، باهم غذا بخورید و اصلا برید تا سر کوچه یه چرخی بزنین. فقط پیش هم باشید. کنار هم کار کنین و هرجوری میتونین کنار هم باشین.

متاسفانه ما هیچوقت سمت شاد زندگی نبودیم... ترس، استرس، تورم، گرونی، قطع اینترنت، فکر فردا، جوونیمون که از دست رفته و هزاران چیز دیگه .

هیچ دختری از “ توجه دیدن” سیر نمیشه.

قشنگ‌ترین جمله رمان «بامداد خمار» این جمله‌ست: آدم‌هایِ بی‌اَصل و نسب اصیل نمیشن! نه با زمان، نه با تلاش، نه با عشق.

‏واقعاً امروز ۱۴ بهمن بود؟ کی بهمن شروع شد و چهارده روز هم ازش گذشت؟! من هنوز توی اون دی ماه لعنتی گیر کردم. @llFreak | سروتونین

اندکی جوانی داشتیم در غم و اندوه گذشت.

تلخ ترین اشک هایی که بر روی گور ها ریخته شده ، به خاطر کلمات گفته نشده و کار های انجام نشده است.

چمیدونم والا، شاید اصلا تو آینده‌ای که نگرانشم، نباشم.

‏بچه که بودم مامانم گفت تو قبرستون پا رو قبر کسی نذار به نشانه احترام به شخصی که اونجا خوابیده، این عادت همیشه برای من موند؛ حالا تو این خیابونا چجوری قدم بزنیم؟

زمستان امسال،یک سردخانه‌ی عمومی به وسعت وطن بود.

هم سفره‌هامون کوچیکتر شد هم خانواده‌هامون.

وقتی زنده بود یه شاخه گل نگرفت، سر مزارش دسته دسته گل می آوردن!