تراوشات ذهنی والراون

‏یه خبر از اوهایو اومد که ۱۶ بچه بین ۱.۵ تا ۱۸ ساله ۴ سال تو یه اتاق کوچک محبوس بودن، وسط فضولات انسانی و کثافت شدید. ‏بعضی بچه‌ها تقریبا وحشی به نظر می‌رسیدن و حرف زدنشون محدود بود. همه حالا تحت مراقبت دولتی هستن و والدینشون دستگیر شدند. قیافه‌‌هارو ببینی خودت رزیدنت ایول ۷ عه JOIN US/ 🎮 @AidaValraven 🎮

نتیجه گیری: برو آمبرلا کار کن

۱۰ دقیقست دارم تلاش میکنم یه ویس مرتبط به این قضیه بدم ولی اینقدر خستم جمله بندیم درست در نمیاد😂😂

بچه‌ها کانالم زدن به بهههههه😍🔥

خب بریم سراغ قسمت اول Still Universe راستش هر وقت به این فکر می‌کنم که چرا بعضی از شخصیت‌های بازی‌ها بعد از سال‌ها هنوز از ذهنم بیرون نمی‌رن، همیشه به یه اسم می‌رسم؛ مارکوس فینیکس. شاید چون مارکوس هیچ‌وقت اون قهرمان بی‌نقصی نبود که همیشه جواب همه سؤال‌ها رو بدونه یا آخر هر نبرد با یه لبخند ازش بیرون بیاد. اون بیشتر شبیه یکی از خودمون بود؛ آدمی که بار شکست، از دست دادن و ناامیدی رو روی دوشش حمل می‌کرد، ولی بازم هر بار اسلحه‌ش رو برمی‌داشت و ادامه می‌داد. به نظرم چیزی که مارکوس رو متفاوت می‌کنه، قدرتش نیست. بازی‌های زیادی هستن که شخصیت اصلیشون از مارکوس قوی‌تره، سریع‌تره یا حتی باهوش‌تره. ولی کمتر شخصیتی رو دیدم که این‌قدر واقعی خسته باشه. خستگی‌ای که فقط از جنگ نمیاد؛ از سال‌ها جنگیدن برای چیزهایی که هر بار بیشتر از قبل از دستشون می‌دی. شاید برای همینه که وقتی به مارکوس نگاه می‌کنم، بیشتر از اینکه یه سرباز ببینم، یه انسان می‌بینم. کسی که بارها زمین خورده، عزیزاش رو از دست داده، خیانت دیده، زندان رفته و حتی امیدش رو هم گاهی گم کرده، ولی هیچ‌وقت اجازه نداده همون شکست‌ها آخر داستانش باشن. خیلی از بازی‌ها بهت یاد می‌دن چطور دشمن رو شکست بدی، ولی گیرز آو وار یه چیز دیگه یادم داد؛ اینکه بعضی وقت‌ها شجاعت یعنی با وجود اینکه می‌دونی شاید هیچ امیدی وجود نداشته باشه، باز هم قدم بعدی رو برداری. مارکوس هیچ‌وقت برای قهرمان شدن نجنگید. اون فقط می‌خواست از آدم‌هایی که براش ارزش داشتن محافظت کنه. شاید به همین خاطر هم هیچ‌وقت خودش رو قهرمان نمی‌دید. به نظرم بهترین شخصیت‌های دنیای بازی اونایی نیستن که هیچ ترسی ندارن؛ اونایی‌ان که با وجود ترسشون جلو می‌رن. مارکوس دقیقاً همین بود. هر بار که دوم، کول یا بقیه اعضای دلتا اسکواد کنارش بودن، می‌شد فهمید که قدرت واقعی یه سرباز فقط توی ماشه کشیدنش نیست. توی اعتمادیه که بین آدم‌ها ساخته می‌شه؛ اعتمادی که وسط جهنم هم از بین نمی‌ره. شاید خیلی‌ها گیرز آو وار رو فقط با انفجارهای بزرگ، اره‌برقی لنسر یا جنگ با لوکاست‌ها به خاطر بیارن، ولی چیزی که برای من موند، رفاقت بود. اون شوخی‌های کوتاه بین مأموریت‌ها، سکوت‌هایی که از هزار تا دیالوگ بیشتر حرف می‌زدن و آدم‌هایی که می‌دونستن شاید فردا زنده نباشن، ولی باز هم کنار هم می‌جنگیدن. و شاید به همین خاطره که مارکوس برای من فقط یه شخصیت بازی نیست. اون یادآوری این واقعیته که زندگی همیشه فرصت دوباره نمی‌ده، همیشه عادلانه نیست و همیشه هم قرار نیست آخرش همه‌چیز خوب تموم بشه. ولی تا وقتی هنوز توان برداشتن یه قدم دیگه رو داری، بازی تموم نشده. شاید بزرگ‌ترین ویژگی مارکوس هم همین باشه؛ اون هیچ‌وقت قوی‌ترین آدم دنیا نبود، فقط هیچ‌وقت اجازه نداد سخت‌ترین روزهای زندگیش، تبدیل به پایان زندگیش بشن. و فکر می‌کنم همین، چیزیه که بعد از این همه سال هنوز باعث می‌شه وقتی اسم مارکوس فینیکس رو می‌شنوم، قبل از اینکه یاد یه سرباز بیفتم، یاد آدمی بیفتم که یاد گرفت حتی زیر آوار جنگ هم می‌شه ایستاد. شاید همه‌ی ما هیچ‌وقت مجبور نشیم با لوکاست‌ها بجنگیم، اما هر کدوممون یه جنگی توی زندگی داریم که فقط خودمون ازش خبر داریم. و اگر قرار باشه یه شخصیت از دنیای بازی‌ها چیزی درباره‌ی ادامه دادن یادم بده، احتمالاً هنوز هم انتخابم مارکوس فینیکسه. . . . «تا نوشته‌ی بعد، مراقب خودتون و دنیاهایی که توشون زندگی می‌کنید باشید.»

افساید شد ولی نمیفهمم چرا سوت رو نزد داور ۲ دقیقه و خورده‌ای گذشت از وقت اضافه

وات د فاکککک :|||| چرا سوت رو نزد داور نمیفهمممممممم

هر ایرانی یک بذار من به قدرت برسم تا حالتو بگیرم. آرام هموطن

من پروفسور سمیعی هستم و کانال @aida_valraven رو به همتون پیشنهاد میکنم. چای داغ و همنشینی شبانه

یکی از چیزایی که وقتی بزرگ میشیم فراموش می‌کنیم همینه. همش درگیر چهارچوب گذاشتن برای ایده‌ها و سرکوب خلاقیت میشیم تا در نهایت در قالب خوب و بد جامعه قرار بگیریم. چیزی که تو سن خیلی کم کمتر باهاش دست و پنجه میزنیم. خوب و بد یه ایده رو جامعه، نویسنده‌ها، هنرمندا برات تعریف نمیکنن. خودت و احساساتت واقعین و ایده ها برات احمقانه نیستن.

این اولین پیتزا فروشی کل دنیا بود شاید خیلی رخ نداشته باشه ولی اینکه در نهایت سادگی همچین چیزی ازش در بیاد واقعا جذابه.

ایدا پیتزاهای ایران یا ایتالیا؟؟