█║▌║▌║PIANO║▌║█│█
Ir al canal en Telegram
پــیــانــــو ؟ شـایــد مـثـال زنــدگــیــمــون ... ● نه با سیاهیا نا امـیــد ○ نه با سـفـیـدیـا دلـخــوش نـاشــنـاس : @Piano04bot کپی؟ فوروارد لطفا :) Birth : 1404.3.19
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
174
Suscriptores
Sin datos24 horas
-1167 días
-14230 días
Archivo de publicaciones
خیلی سخت بود ؛
ولی طی این مدت فهمیدم هر چی بیشتر
سعی کنم خودم رو به آدم‌ها بفهمونم،
همه چی سخت‌تر میشه و فایده‌ای نداره،
انگار قراره این قسمت از زندگیم رو
بیشتر با خودم وقت بگذرونم تا
بودن در کنار آدم‌هایی که
واقعا اون کسی نمیشن که
کنارشون میتونم خودم باشم.
- بیشترِ پشیمونی‌ها بخاطرِ انجام کارِ اشتباه
نیست ، بخاطرِ انجامِ کارِ درست برای آدمای
اشتباهه . !
حوصله‌ی چیزی را ندارم :) دلم می‌خواهد یک مدت بروم یک‌جایی که هیچ‌کس مرا نشناسد. آن‌وقت تمام روز را کنجی بنشینم و از پنجره‌‌ای بسته، زل بزنم به خیابانی و رفت و آمد آدم‌ها را نگاه کنم. دلم می‌خواهد چند وقت واقعا نباشم و هیچ‌کس مرا به یاد نیاورد و هیچ‌کس جای خالی مرا حس نکند و همه چیز بدون من درست و بدون ایراد پیش برود و نبودنم به کسی و مسئولیتی و جایگاهی آسیبی نزند. دلم می‌خواهد چندین روز، تمام زمان و احساسم برای خودم باشد، برای خودم بخوابم، برای خودم بیدار شوم، برای خودم کتاب بخوانم، برای خودم موسیقی گوش کنم، برای خودم قهوه بنوشم، برای خودم قدم بزنم و هیچ دغدغه‌ای و هیچ نگرانیِ در پسِ ذهن مانده‌ای نداشته‌باشم. خسته‌ام... لازم نیست حتما اتفاق خاصی افتاده‌باشد! اصلا آدم گاهی از همین اتفاق خاصی نیفتادن و عمیقا خوشحال نبودن است که جا می‌زند و دلش می‌خواهد از موقعیت آزاردهنده‌ای که در آن قرار گرفته، فرار کند و تا جای ممکن از همه چیز دور شود... آدم گاهی آنقدر حالش از سکون و تکرار و بدون هیجان زیستن به هم می‌خورد که فقط دلش می‌خواهد دور شود و چاره‌ای بهتر از فاصله گرفتن از تمام آنچه و آن‌کس که تاکنون شناخته، نمی‌یابد...
یکی از غم انگیز ترین جمله ها بی شک اینه که:
« باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت بدون اینکه جایی در زندگیت داشته باشند.»
من مطمئنم که اعضای بدن هم عاشق میشوند ؛
مثلا همین حافظه، چگونه است که شام دیشب را به یاد نمی‌آورد اما یاد تورا ثانیه به ثانیه به جانم می‌اندازد؟
او ماه بود؛ گاهی کامل و پر نور، گاهی زخمی و رنگ پریده. اما این چیزی از ماه بودنش کم نمی‌کرد،ماه ، برای آسمان ، همیشه ماه است.
می خواهم باور کنم ،
دیگر غمی نیست و هیچ گره ایی کور نمانده
می خواهم باور کنم ،
خوشی زده زیر ِدل ِتمام ِمردم شهر و همه از زور ِبی غمی ،غمگینند...
دوست دارم عزمم را جزم کنم و با جسارت زیباترین واژه ها را قطار کنم کنار هم، که چه روزگارِ خوشی است و همه ما بی دلیل خوشحالیم،
همهٔ ما بی هیچ بهانه ایی می خندیم،
و حواسمان بیشتر از همیشه به یکدیگر هست.
می خواهم باور کنم ،
زندگی این روزها آسان تر از همیشه است و آه و افسوس و ای کاش،
از سر ِزبان ها افتاده...
می خواهم باور کنم ،
سر ِچهار راه های شهرم ،هیچ کودکی از سرما در خودش جمع نشده و دیگر هیچ پدری رو سیاه نیست و هیچ مادری دغدغهٔ غذای کودکش را ندارد.
می خواهم باور کنم ،
آنهایی که با سیلی صورتشان را سرخ نگه می داشتند مدتی است ،
آب ِسر خوشی افتاده زیر پوستشان و از پایین ترین نقطهٔ شهر تا برج های سر به فلک کشیده،
این همه دوری و فاصله نیست....
می خواهم باور کنم ،
همهٔ اخبارها حاکی از بهترین خبرها هستند و هیچ کجا حرف از گرانی و ارز و دلار و مرگ و مصیبت ها نیست .
می خواهم باور کنم ،
بمب ِانگیزه و امید افتاده میانِ آدم ها و هیچ کسی ، دلهرهٔ فردا روزش را ندارد.
همه چیز اینجا خوب است،
همه ما آرامیم ،
آسمان آبی است
و هوا آفتابی تر از همیشه....
فقط نمی دانم چرا
به خیابانِ هر نگاهی که می رسم،
حس می کنم ،هوایش عجیب بارانیست ...
چنانت دوست میدارم،
که گر روزی فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و
من صبر از تو نتوانم ...
من یاد گرفته ام با خودم حرف بزنم،
با سایه‌ام راه بروم، با سکوت بخندم .
میدانی؛ آدم وقتی زیاد تنها بماند، دیگر از نبودن‌ها نمیترسد :)
