█║▌║▌║PIANO║▌║█│█
Ir al canal en Telegram
پــیــانــــو ؟ شـایــد مـثـال زنــدگــیــمــون ... ● نه با سیاهیا نا امـیــد ○ نه با سـفـیـدیـا دلـخــوش نـاشــنـاس : @Piano04bot کپی؟ فوروارد لطفا :) Birth : 1404.3.19
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
174
Suscriptores
Sin datos24 horas
-1167 días
-14230 días
Archivo de publicaciones
آنچه فهميـدى غـلـط بود؛ آنچه هستــم، نيستم.
شيشـه اى نازك دلـم؛ اما بدان اى سنگـدل
خــرد شد؛ هركس كه مى پنداشت محكــم نيستــم.
کسی را قضاوت نمی‌کنم چون
هرکس به اندازهٔ ظرفیتش وفادار می‌ماند،
به اندازهٔ شخصیتش خیانت می‌کند و
به اندازهٔ ضعفش دروغ می‌گوید.
من فقط تماشا می‌کنم.
نه از روی بخشش،
بلکه چون بعضی آدم‌ها آن‌قدر کوچک‌اند که حتی
ارزشِ دشمنی هم ندارند.
حالم از نصیحت های بیجــا بهم میخوره.
خواهشا ،
اگر قراره نصیحت الکی کنید ، کلا حرف نزنید.
همین چیزاس که آدمو ساکت و کم حرف میکنه...
بعد از «از دست دادن‌هایمان» ،
فرآیند انطباق‌پذیریِ ما با شرایط جدید
شروع میشود.
«انطباق‌پذیری» فرآیند عجیبی است.
دردآور اما کمک کننده است.
ما کم‌کم عادت می‌کنیم که زخم‌ها را
ببینیم و حرکت کنیم.
آدم‌ها را از دست بدهیم و حرکت کنیم.
ما عادت می‌کنیم که برای حرکت به جلو
راهی پیدا کنیم و این زمانی اتفاق می‌افتد که
شرایط را بپذیریم و اجازه دهیم زندگی در
درونمان به جریان خودش ادامه دهد،
حتی اگر زندگی در بیرون از ما ،
شبیه آن چیزی نیست که می‌خواستیم.
- تکه هایی از یک کل منسجم
خیلی از جمله‌ی ”به خاطر تو” خوشم میاد،
-به خاطر تو میخوام بیام.
-به خاطر تو اومدم.
-به خاطر تو انجامش دادم.
به خـاطـــر تـــــــو :)
ابر بارنده به دریا می‌گفت:
«گر نبارم، تو کجا دریایی؟»
در دلش خنده کنان دریا گفت:
«ابر بارنده، تو هم از مایی»
هر چند که تلخ اما حقیقت دارد
این ذات بشر به خشم عادت دارد
با هر که محبتم ز حد افزون شد،
دیدم که تمایل به عداوت دارد.
گریه کن عیبی ندارد، دل سبـک تر میشود در گلـو بغضت بماند، چشـم دل تر میشود زندگـی بالا و پایین دارد اما چاره چیـست گر بخواهی، گر نخواهی، زندگی سـر میشود حسرت شیرین و تلخِ زندگانی را مخــور هرچه در پیشانی ات باشد مقـدر میشود زندگـی مانند یک آیینه ی شفاف نیست بر خلاف آیینه گاهـی مکـدر میشود پُر تَلاطُم مثل دریا، زندگـی یعنـی خـطـر گاهی آرام و گاهی موج ستمگـر میشود سطـح دریا را رها کن، قعـر دریا دیـد نیست سنگ هم در قعـر دریا مثل گوهـر میشود زندگی دارد شباهت های بسیـاری به جنـگ هر نبردی گاه گاهـی نابـرابـر مـیـشـود
خویـش را گـم کرده‌ام بـعـد از تـو در آوار خویـش
رحـم کن می‌ترسـم از تنهایــی بـسـیــار خویـش
می‌گذرد این شب سنگین، اگرچه دیر
می‌شکند آخر، سکوتِ سردِ این تیره‌دل مسیر
زندگی گاهی بارانِ بی‌امانِ درد است
اما دلِ خسته، باز هم قد می‌کشد ؛
مثل یک برگ پیر ...
هر غمی رد میشود، مثل ابرِ در گذر
نور از پس سایه‌ها می‌رسد، آرام و بی‌خبر
اگرچه سخت، اگرچه تلخ، اگرچه بی‌پناه
زندگی یعنی برخاستن، حتی هزارباره از خاکستر .
