█║▌║▌║PIANO║▌║█│█
Ir al canal en Telegram
پــیــانــــو ؟ شـایــد مـثـال زنــدگــیــمــون ... ● نه با سیاهیا نا امـیــد ○ نه با سـفـیـدیـا دلـخــوش نـاشــنـاس : @Piano04bot کپی؟ فوروارد لطفا :) Birth : 1404.3.19
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
174
Suscriptores
Sin datos24 horas
-1167 días
-14230 días
Archivo de publicaciones
وقتی هیچ چیز مطابق میلم پیش نمیرفت، خودم را سرگرم کار میکردم، آنقدر که خسته شوم و از پا بیفتم و فرصت نکنم حتی به چیزی فکر کنم!
وقتی هیچ چیز مطابق میلم پیش نمیرفت و وقتی اتفاقاتِ درخورِ توجه و خوشایندی نمیافتاد، خلوت کردن با خودم، آخرین گزینهای بود که به آن فکر میکردم.
گاهی نیاز داشتم تعمدا بروم وسط شلوغیِ آدمها خودم را گم کنم و فراموش کنم که دلم دقیقا چه میخواهد و تا رویاها و ایدهآلهای خودم چقدر فاصله دارم...
شبا آهستـه می گریـم که شـاید کـم شود دردم تحمـل می کنـم امـا ؛ شب غــم ســر نمـی آیـد...
دلت را بتکان ؛
اشتباهاتت وقتی افتاد روی زمین ،
بگذار همان جا بماند...
فقط از لابه لای اشتباههایت ،
یک تجربه را بیرون بکش، قاب کن و بزن به دیوارِ دلت
اشتباه کردن اشتباه نیست
در اشتباه ماندن اشتباه است...!
- فروغ فرخزاد
مهم نیست روزم چقد بد بگذره...
همین که چند دقیقه باهات حرف بزنم همه چیزو خوب میکنه ؛)
اگه دیدی اونی ك فکر میکردی مثل بقیه نیست رفتارش باهات تغییر کرده ناراحت نشو ، چون داره خود واقعیش رو نشون میده و بهت ثابت میکنه ك فرقی با بقیه نداره .
در ظاهر رویِ پاهایم ایستادهام.
گاهی میخندم و گاهی گریه میکنم.
اما حقیقت این است که خسته هستم؛
میخواهم فرار کنم، میخواهم بروم و ناپدید شوم.
شب، همهمان شبیه به همیم؛
یک مشت کودکِ
تنها، غمگین، ضعیف، پشیمان و به شدت
فکر کننده...
شب که میشود، بیآنکه بخواهیم،
کنج ساکت و خلوت خودمان،
به همه چیز فکر میکنیم و اندوه،
عصارهایست که از زیاد فکر کردن و
زیاد دقت کردن و زیاد حساس شدنِ
آدمها میجوشد و ما همهمان شب که
میشود در تمام حسرتها و چراها و
نبایدهای جهان افراط میکنیم و
ضعیف میشویم و میترسیم و
به آخر خط میرسیم و صبح،
رنجها و ترسها کوچک میشوند و
دوباره روی پا میایستیم و از نو شروع میکنیم.
همهمان شب، در ضعیفترین و
آسیبپذیرترین حالاتِ ممکنِ خودمانیم و
صبح، در قالب یک انسان جسور و
خودساخته بر میخیزیم و
از روی عادت حفظ ظاهر میکنیم،
در حالی که ساعاتی قبلتر،
هرکدام در کنج تنهایی خودمان ،
با رنجِ تکراریِ انسان بودن،
دست و پنجه نرم میکردیم.
«هر چه میخواهی از دست بده
به جز دلی که تلاش میکند
برای خوشحال کردنت
دست به کارهای بسیاری بزند،
بعضی دلها ،
هیچ جایگزینی ندارند...»آدمها که یه دفعه رها نمیکنن و برن، یدفعه قاطی نمیکنن، داد و بیداد نمیکنن و همه چیز رو خراب نمیکنن، این اتفاق طی یه دوره خیلی طولانی اتفاق میوفته، اینطوریه که یه نفر بخاطر از دست ندادنِ کسی که دوستش داره ، همه چیز رو تو خودش میریزه ؛ ولی ی دفعه ی جایی ، دیگه نمیتونه تنهایی و با خودش ، همه اونها رو حل کنه.
آدم ها مثل کتاب اند.
از روی بعضی ها باید مشق نوشت،
بعضی را باید چند بار خواند تا مطالبشان را
درک کرد،
ولی بعضی را باید نخوانده کنار گذاشت...
–ویکتور هوگو
«یادت باشه ارزش گل تو به قدر عمریه که
به پای اون صرف کردی.
انسانها این حقیقت رو فراموش کردهاند.
اما تو نباید فراموشش کنی...
تو تا زنده هستی نسبت به چیزی که
اهلیش کردی مسئولی!
تو مسئول گلت هستی...
این رو یادت باشه.»
–شازده کوچولو
