█║▌║▌║PIANO║▌║█│█
Ir al canal en Telegram
پــیــانــــو ؟ شـایــد مـثـال زنــدگــیــمــون ... ● نه با سیاهیا نا امـیــد ○ نه با سـفـیـدیـا دلـخــوش نـاشــنـاس : @Piano04bot کپی؟ فوروارد لطفا :) Birth : 1404.3.19
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
174
Suscriptores
Sin datos24 horas
-1167 días
-14230 días
Archivo de publicaciones
برای امسال به خودم قول می‌دهم بیشتر تلاش کنم؛ تلاش کنم شاد باشم، تلاش کنم موفق باشم، تلاش کنم سالم زندگی کنم و تلاش کنم به مسیر سخت اهداف قشنگی که دارم، پایبند باشم.❥ برای امسال به خودم قول می‌دهم بیشتر کتاب بخوانم و بیشتر یاد بگیرم و بیشتر خوشحال باشم و قشنگ‌تر زندگی کنم.❥ برای امسال به خودم قول می‌دهم که مسئولیت جهانم را به عهده بگیرم و به جز خودم از هیچ‌کس هیچ توقعی نداشته‌باشم و خودم برای آرزوهای خودم بجنگم و تلاش کنم.❥ برای امسال به خودم قول می‌دهم که خودم را با کسی قیاس نکنم، که آدم‌ها، فقط بخش کوچکی از جهانشان را به من نشان می‌دهند و من نمی‌دانم زیر این قله‌ی کوچکِ پیدا، چه کوه عظیمی از رنج‌ها و شکست‌ها و ناکامی‌هاست، من نمی‌دانم مسیر و نردبان آدم‌های موفقی که می‌بینم، از کجا گذشته و آدم‌ها به چه بها و تاوان و قیمتی موفقند!❥ برای امسال به خودم قول می‌دهم برای خودم کافی باشم و فاصله بگیرم از هرکسی که احساس ناکافی بودن و جاماندن و مفید نبودن به من می‌داد.❥ برای امسال به خودم قول می‌دهم که تغییر کنم و جهانم مواجهه‌ی دائمیِ من ، با " کیفیت " باشد. آدم‌های با کیفیت، اتفاقات و چیزهای با کیفیت و رابطه‌ها و تعاملات با کیفیت...❥ برای امسال به خودم قول می‌دهم به خودم سخت نگیرم؛ تلاش کنم اما سخت نگیرم... برسم و موفق باشم و صعود کنم اما... سخت نگیرم...❥
ــ.ــ.ــ.ــ.ــ[🌱6/4🌱]ــ.ــ.ــ.ــ.ــ
آدمیزاد می‌تواند روزی حریفِ کوه باشد و روزی دیگر آنقدر نحیف و ناتوان باشد که از پس جدا شدن از پتو و بالش هم برنیاید.
همین تناقضاتِ وجودیِ ما است که داستان زندگی ما را می‌سازد.
مکثی کرد و نوشت :
« ممنون که در دلم ریشه دواندی...»
درجواب برایش نوشتم :
خاکت خوب بود؛
من گیاهی نیمه‌جان بودم ، خسته از زیستن و از ماندن . هوای تو سبزم کرد.
خیلی وقته که قراره دست از سر احساساتم بردارم ولی نمیدونم چرا هیچ وقت اون موقع نمیرسه.
ته کشیده‌ام؛
دیگر نه صدایم می‌آید
نه نفس‌هایم.
گاهی،
در میان این تاریکی‌ها، لابه‌لای لحظه‌ها، پشت خنده‌ها،
فـقـط قـدری نـفـس میکشـم که نگویند مرده است...
ابری‌ام چندان که باران هـم سبـک‌بارم نکردغـرق در خـوابِ تــو بودم، مرگ بیدارم نکردمیتـوان در خاک هم دل‌بستـه افلاک بـودســروِ آزادم، تعـلـق‌ها گرفتـارم نکردنالههایم بر دلِ سنگِ تــو تأثیری نداشتآنقَدَر مغـرور بود این کـوه، تکرارم نکردهم نفس با نارفیقان ؛ هم قدم با دشمنانهـرچـه آزارم رساندی از تــو بیزارم نکرد
«گاهی که صبح از رختخواب بیرون می‌آیی با خود می‌اندیشی که دیگر طاقتش را نداری؛
اما از درون خنده‌ات میگیرد، چون تمام دفعات دیگری که این حس را داشته‌ای به یاد می‌آوری.»
دریافتم که زندگی هنوز در انتظارم است، پس تصمیم گرفتم واردش شوم.
شاید نمی‌توانست مثل گذشته سرمستم کند، اما هنوز آنجا بودم و حالا که عاقل‌ترم و کنترل بیشتری دارم، بی‌ضرر بود.
شاید کنکور بزرگترین چالش امسال بود، اما بزرگترین دستاورد، “منِ” صبوری بود که در این مسیر ساخته شد.
سخت بود، ولی گذشت.
با آرزوی موفقیت و حال خوب برای همه ♡
بهترین راه برایِ درکِ زندگی،
نه تحلیلِ آن،
که تماشایِ آن با چشمانِ یک کودک است.
کودکان، چیزی را که بزرگسالانِ “عاقل” از دست داده‌اند، درک می‌کنند:
اینکه
حقیقتِ دنیا، نه در منطق، که در اعجاب و شگفتیِ لحظه‌هایِ گذراست...