(:
Ir al canal en Telegram
جایی برای خود واقعیم. http://t.me/HidenChat_Bot?start=5946906051
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
211
Suscriptores
Sin datos24 horas
+47 días
-530 días
Archivo de publicaciones
211
قبل از شروع پاییز باید بگم که
"پاییز عزیز لطفا باهام مهربون باش،دیگه توانی برای غم جدید تو پاییز ندارم."
21 sep, 17:33
211
میشه اینو بزاری چنلت؟
تو ناشناس میشه بگین چه چیز کوچیکی باعث میشه که بخواین هنوزم صبح بیداربشین و زندگی کنین؟
https://t.me/Im_Moonnn/2038
21 sep, 12:42
21 sep, ~13:15
211
امیدوارم هیچوقت اونقدر از زندگی خسته نشی که دیگه هیچ چیز کوچیکی نتونه خوشحالت کنه. و اگر یه روز حس کردی اون دلیل کوچیک گم شده، امیدوارم دوباره پیداش کنی؛ حتی اگر این بار شکلش یه چیز کاملاً جدید باشه.
خلاصه که… امیدوارم هنوز یه چیزی توی این دنیا باشه که دلت برای فرداش کنجکاو باشه. 🤍
21 sep, 09:43
211
یه حقیقت عجیبی دربارهی زندگی هست؛
ما هیچوقت نمیفهمیم کدوم لحظه، آخرین لحظهست.
آخرین باری که کنار یه آدم میخندیم،
آخرین باری که از یه خیابون رد میشیم،
آخرین باری که یه آهنگ رو میشنویم و هنوز نمیدونیم قراره یه روز باهاش خاطره داشته باشیم.
زندگی هیچوقت قبل از رفتنِ بعضی چیزها هشدار نمیده.
برای همین شاید باید بعضی لحظهها رو جدیتر زندگی کنیم
چون ممکنه چیزی که امروز برامون کاملاً معمولیه،
فردا تبدیل بشه به چیزی که حاضریم برای یک بار تجربه کردنش، همهچیزمونو بدیم.
18 sep, 19:09
211
Repost from N/a
این پیام + یکی از پست هایی که دوست دارید فور بزنید تا بیام چنلتون رو پستی که دوست داشتم استارز بزنم ⭐️
اگه دوست داشتید هم جوین بشید
اگه چنلتون پرایوته توی ناشناس بهم بگید
17 sep, 03:55
17 sep, ~04:20
211
میترسم عزیزم؛ میترسم انقدر با نشدنها زندگی کنیم، انقدر به نشد، نرسیدیم، نشد که بشه عادت کنیم که یه جایی دیگه حتی آرزوهامون هم برامون غریبه بشن. میترسم اونقدر منتظر بمونیم و ناامید بشیم که وقتی بالاخره یه روز چیزی که همیشه میخواستیم اتفاق افتاد، نتونیم مثل قبل ذوق کنیم؛ نتونیم باور کنیم که بالاخره نوبت ما هم رسیده. میترسم سالها چشم به راه یه اتفاق باشیم و توی این فاصله، خودِ شوقِ رسیدن رو از دست بدیم.
بعضی وقتها آدم از نرسیدن خسته نمیشه، از انتظار کشیدن خسته میشه. از اینکه هر بار با یه امید کوچیک دلش رو خوش کنه و دوباره مجبور بشه خودش رو جمع کنه و بگه «اشکال نداره، شاید یه وقت دیگه». کمکم یاد میگیریم کمتر بخوایم، کمتر امیدوار باشیم و برای اینکه دوباره آسیب نبینیم، از آرزو کردن فاصله بگیریم. بعد یه روز به خودمون میایم و میبینیم چیزهایی که یه زمانی برای داشتنشون بیقرار بودیم، دیگه حتی برامون مهم نیستن.
و من از همین میترسم؛ از اینکه نشدنها انقدر طولانی بشن که تبدیل به عادت بشن، از اینکه انتظار انقدر ادامه پیدا کنه که دیگه رسیدن برامون هیجانانگیز نباشه. میترسم یه روزی بالاخره درِ اون چیزی که همیشه منتظرش بودیم باز بشه، اما ما اون آدمی نباشیم که سالها پشت اون در ایستاده بود؛ شاید آرومتر شده باشیم، شاید خستهتر، شاید حتی یادمون رفته باشه چرا اینهمه منتظرش بودیم.
ولی با همهی این ترس، دلم میخواد باور کنم که هنوز میشه دوباره ذوق کرد. میشه بعد از مدتها، دوباره برای چیزی هیجانزده شد و دوباره از ته دل گفت «بالاخره شد». شاید بعضی آرزوها دیر برسن، اما دیر رسیدن همیشه به معنی بیارزش شدنشون نیست. شاید فقط باید مراقب باشیم توی تمام این روزهای «نشد»، یه گوشه از وجودمون رو برای روز «شد» زنده نگه داریم؛ همون گوشهای که هنوز بلد باشه امیدوار بشه، ذوق کنه و وقتی بالاخره اتفاق افتاد، با تمام وجودش لبخند بزنه.
16 sep, 13:22
211
Repost from ماتیلدای خسته
خوشحال کردن من اصلا کار سختی نیست. چه میدونم! نیم کیلو نارنگی بخر بیار، بگو واسه تو کردم؛ واسه تو که عاشق پاییز و عطر نارنگی نوبرونهای.
16 sep, 04:24
