My Head

پنج میلیون و پنج هزار وپونصد و پنجاه و پنج، پنج تا پنج داره؛ زندگی برام جای گنج، رنج داره.

مخصوص کارای خاک بر سری امشب شما

فوتبالی نیستم؛ ولی این‌بار با تمام وجودم منتظر هت‌تریک تیممون و سوتِ پایانِ بازی‌ام.

مگس‌های تابستان به تنم چسبیده‌اند؛ آن‌ها بوی مرده را خوب می‌فهمند و من… از زمستانی که گذشت، از درون مُردم.

از آدمایی که داخل ایرانن و سکوت می‌کنن یه دور بدم میاد؛ از اونایی که خارج ایرانن و سکوت می‌کنن دو دور. من یه جمله از حرف دلم بزنم، آدرس محل سکونتم از خونه تبدیل می‌شه به اوین؛ ولی تو چرا زر نمی‌زنی؟ نهایتش بعدش می‌ری یه بار، یه ویسکی می‌زنی بر بدن به سلامتیِ ماهایی که اینجا بابت حرف زدن هزینه می‌دیم. :)

اخی این :)

امروز روز پسره و من، با تمام مردستیزیم، باید اعتراف کنم مردایی هستن که بهشون افتخار می‌کنم؛ مردایی که توی این وضعیت اقتصادی هنوز برای فردای بهتر ایران تلاش می‌کنن، و مردایی که یه روز برای فردای بهتر ایران تلاش کردن و دیگه برنگشتن. پس ظاهراً مشکل من با «مرد» نیست، با بعضی از مردهاست :)

سن و سال زیادی ندارم؛ ولی همین عمر کوتاه و دی بهم فهمونده اگه قرار باشه یه چیز توی این زندگی همیشه مایه‌ی افتخارم باشه، هم‌وطنِ شما بودنشه.

کسی که بخواد: