A D A M A K

من مستو میخوان آدم کنن آدمک..!

خمیدم شبیه زمان توو اشکال بی شمار بی شعار بی شوآف توو مکانی بی شما آدمک!

نعشه و خراب زندگی‌ان یه سری لاشی و بی‌مرام میشن اینجا یه سری یه حسی اعتمادو میکُشه توو یسری جاش جلوی اشتباهو میگیره توو یسری کاش یه نگاه دنیایی رو نریزه توو…

‏امیدوارم تا حوصله دارید، بشه!

_باید دست کسانی را که میان غرقاب هستند گرفت. _البته، ولی چه‌گونه؟ بیائیم و خودمان را هم در آن بیندازیم؟ چون آنچه تو می‌خواهی همین است. گرایشی در تو است که تنها جنبه‌های غم‌انگیز زندگی را ببینی. خدا پاداشت دهد! بی‌شک این بدبینی از سر نیکی و احسان است، اما دست و دل را از کار می‌اندازد. می‌خواهی دیگران را خوش‌بخت کنی؟ اول خودت خوش‌بخت باش! •1728 @Adamak_07

📌جلد چهارم طبیعت یکسان نیست، و غلط است اگر بخواهند قوانین قلبی یکسانی بر همه تحمیل کنند. هیچکس حق ندارد وظائف خود را فدای تمایل دل خویش کند. اما دست کم باید این حق را به دل داد که هنگام عمل به وظایف خویش خوشنود نباشد. •1723 @Adamak_07

یک روز خودم را خواهم بخشید از آسیبی که به خویش روا داشتم از آسیبی که اجازه دادم دیگران بر من روا دارند و چنان محکم خویش را در آغوش خواهم کشید که هرگز ترک خود نکنم. @Adamak_07

بسیار نادر است که دو تن باهم باشند و یکدیگر را درک کنند، به هم احترام بگذارند و بدانند که به یکدیگر اطمینان دارند، آن هم نه به سبب یک اعتقاد ساده عشقی که غالبا فریبی بیش نیست، بلکه به خاطر تجربه سال‌هائی که باهم گذرانده‌اند، سال‌های اندوه‌بار، سال‌های مبتذل، حتی، و به خصوص، با یاد خطرهائی از این گونه که پشت سر گذاشته‌اند. به تدریج که انسان پیرتر می‌شود، وضع بهتر می‌گردد. •1681 پایان جلد سوم✅ @Adamak_07

به زن بگوئید که مسئول است و صاحب اختیار تن خویش و اراده خویش است، و او نیز چنان خواهد شد. ولی شما فرومایگان از گفتن این نکته خودداری می‌کنید: زیرا نفع شما در این است که زن این همه را نداند! •1656 @Adamak_07

و ناچار وقتی که اراده خاموش می‌شود، غریزه به سخن در می‌آید! و آن‌جا که روح غیبت می‌کند، تن به راه خود می‌رود. •1631 @Adamak_07

هیچ‌کس کامل نیست. خوش بختی در آن است که انسان حد خود را بشناسد و آن را دوست بدارد. •1623 @Adamak_07

سیلی سقوط رو لمس کرد این برگی که سبزیش رو زرد کرد؛ سوز سرما رو صبر کرد این شاخه رو بی‌صدا ترک کرد..!

چیزهایی هست، که فقط می‌توانی به یک نفر بگویی چیزهایی که اگر آن یک نفر نباشد ته دلت می‌پوسد. @Adamak_07

و همیشه چیزی هست، چیز دیگری، که بتوانند از آدم بگیرند. @Adamak_07

شادی و آرامش واقعی از درون خود انسان میاد و نه از بیرون یا وابستگی به دیگران. یعنی وقتی بتونی با خودت کنار بیای، خودت رو بپذیری و از لحظاتت لذت ببری، و برای بهتر شدن تلاش کنی اون وقت احساس خوشبختی واقعی رو تجربه می‌کنی. مثلاً خیلی وقتا آدم‌ها فکر می‌کنن اگر کسی یا چیزی رو داشته باشن، خوشبخت می‌شن. اما در واقع، خوشبختی وقتی اتفاق می‌افته که بدون نیاز به تایید یا وابستگی به بیرون، بتونی از خودت و شرایطت راضی باشی. این یعنی پیدا کردن آرامش و رضایت در درون خودت، نه در دستیابی به چیزهایی که از دیگران می‌خوای. @Adamak_07

بابا، اگر برایتان فداکاری مایه اندوه است شادی، چنین کاری نکنید، شایسته آن نیستید. انسان برای چشم و ابروی دیگری نیست که خود را فدا می‌کند، برای خودش است. اگر شما سعادتی را که در ایثار نفس هست احساس نمی‌کنید، بروید پی ‌کارتان! لایق زندگی نیستید. •1590 @Adamak_07

افسوس! انسان خیلی زود به خوشی خو می‌کند! و آن‌گاه که خوشی و کام خودخواهانه تنها هدف زندگی باشد، زندگی بی‌هدف می‌گردد. خوشی عادت می‌شود، نوعی مسمومیت می‌گردد که دیگر نمی‌توان از آن چشم پوشید!... خوشی و کامرانی تنها یک‌دم از آهنگ عمومی جهان است، یکی از قطب‌هائی است که لنگر ساعت زندگی در میان آن‌ها نوسان دارد: برای متوقف ساختن لنگر می‌باید آن را در هم شکست. •1572 @Adamak_07

اساسا در چنین سال‌ها انسان از هر تفال غم‌انگیز درباره آینده خود، آینده دور خود، در نهان سرافراز می‌گردد. بدبختی از دور به هاله شعر آراسته است؛ و انسان از هیچ‌چیز آن‌قدر در وحشت نیست که از ابتذال زندگی. •1529 @Adamak_07

ماییم و می و مُطْرِب و این کنجِ خراب جان و دل و جام و جامه پُر دُردِ شراب