ㅤ٭ 𝖤𝗅𝗎᥎ᥱ́ㅤ

دانه‌ای از برف که عاشق خورشید شده است، محکوم به زوال است؛ چه اندوه‌بار که گاه، آنچه روح را به اشتیاق وامی‌دارد، همان است که هستی‌اش را به نیستی می‌کشاند. دانهٔ برف می‌دانست که وصال خورشید، انهدام خویشتن است؛ بااین‌حال، چگونه می‌توان از تمنای چیزی دست کشید که تمام وجودت در حسرت لمس آن می‌سوزد؟ شاید خورشید هرگز از دلباختگی‌اش آگاه نشود و دانهٔ برف، بی‌آنکه حتی لحظه‌ای در آغوشش آرام گیرد، در پرتوهایش مستحیل شود. و چه تلخ است تقدیر آن‌که میان بقای خویش و وصال معشوق، ناگزیر به انتخاب یکی باشد؛ گویی برخی عشق‌ها نه برای وصال، که برای زوال عاشق مقدر شده‌اند.

🥟🍢

🥟🍢