شادیِ نهان

وقتی همشون رفتن بیرون من موندم خوابگاه گفتن غذاشون بگیرم😅

مقایسه‌کردن قبل از هر چیزی، توهین به شخص خودت و ازبین‌بردن تمام فردیت و هویتی که داری هست. نادیده‌گرفتن مسیر و راه خاصی که درش هستی و شبیه هیچ‌کس دیگری هم نیست، هست. ندیدن تفاوت‌های موقعیتی و شرایطی‌ای که زندگی برای تو به‌ وجود آورده هست.

رنج را احساس می‌کنم، آفتاب را هم. می‌گذارم غم در دلم باشد و آفتاب روی دست‌هایم بتابد. به چمن دست می‌کشم، به صدای زندگی گوش می‌دهم و بی‌آنکه بخواهم چیزی را تغییر دهم، برای تمام آنچه زندگی نام دارد، گریه می‌کنم. شاید زندگی همین باشد؛ همین اندوهی که با ما می‌ماند، همین زیبایی‌های کوچکی که از کنارشان می‌گذریم، و دلی که با وجود تمام خستگی‌هایش، هنوز چیزی در این جهان را دوست دارد.

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم موجیم که آسودگی ما عدمِ ماست

ثبت یکی دیگر از هنرهای دستم