ناتموم؛

مستند ترانه خیلی از حس‌هایی که فراموش کرده بودم درونم دارم رو زنده کرد.

گاهی یادم می‌ره چک کنم افسار احساسم دست کیه.

خدایا اگه قراره چیزی رو از ما بگیری، اندوه رو بگیر.

بیاید امروز یه کاری واسه باکیفیت‌تر شدن جمعه‌مون انجام بدیم، قبوله؟

من مطمئنم در حین دیدنش پلک هم نمیزنی.

تو به چیزایی که دوست داری میرسی؛ سالها بعد بچه‌ت ازت چیزای میشنوه که افتخار میکنه بهت نه به خاطر شهرتت، به خاطر مردمی بودنت.

نشستم با مستند ترانه و اون همه شجاعتش عدسی میخورم و گریه می‌کنم. شجاعت این زن، ایستاده تشویق و ستایش داره.

من حس می‌کنم حرفی واسه گفتن ندارم دیگه.

انگار این کائنات با خوشحال بودن ما مشکل داره که هی میزنه تو ذوق و برنامه‌های خوبمون.

دفتر رنگامیزی و یه عالمه مدادرنگی‌های خوش رنگ می‌خوام.

Merry Christmas 🎄

روحم متعلق به طبیعت، بوی هیزم، صدای سوختن چوپ و صدای پرنده‌هاست …🏕️

واسه آدمایی که دوسشون دارم، حرف زیاد دارم. اگر دیدی پیشت از جزیئات میگم بدون دوسِت دارم.

با ۲۶ سال زندگی توی شیراز هنوز به پاسخ این سوال نرسیدم که شیرازیا به این بی‌حالی و مِلویی چرا رانندگی‌هاشون آروم و یواش مثل شخصیتشون نیست! به گمونم حوصلشون نمیشه پا رو ترمز بذارن.

حالا منی که ترس از سرعت دارم: