heart-shaped box

You just let me breathe, and let me be Said real ones don't fix, they feel They see the cracks, and know what′s real you bring out the most in me The part I lost in tragedy And when you look, you look so deep You wake the soul I put to sleep Beautiful souls, them recognize Through every mask, through all disguise And when they link, it feel divine Like two old stars in perfect line You are the one who sees me

در یک بعدازظهر تار گرفته در اتاقی پر از تهی کنار بزرگراهی (که هیچ‌جا نمیرسد) اعتراف میکنم که گم شده بودم، در میان صفحات کتابی پر از مرگ میخواندم که چگونه ما به تنهایی میمیریم، و اگر خوب باشیم آرَمیده میشویم هرکجا که دلمان خواست. در خانه‌ی تو(مرگ) آرزوی بودن دارم اتاق به اتاق، صبورانه مثل سنگ(قبر)، منتظرت(مرگ) می‌مانم، در تنهایی. و بر بالین مرگ دست به دعا برمی‌دارم نه از ایمان بلکه از استیصال به هر معبودی به هر فرشته‌ای مثلِ یک بت‌پرستِ خسته هرکه مرا به بهشت ببرد به جایی که به یاد دارم خیلی پیش‌تر آن‌جا بوده‌ام آسمان کبود بود شراب، خونین و تو(مرگ) مرا با خود بردی. در خانه‌ی تو(مرگ) آرزوی بودن دارم اتاق به اتاق، صبورانه مثل سنگ(قبر)، منتظرت(مرگ) می‌مانم، تنها، تنها. و خواندم تا روز تمام شد و نشستم در حسرت تمام آن‌چه کردم، آن‌چه تقدیس کردم و آن‌چه ویران. در رؤیاها تا لحظه‌ی مرگم سرگردان خواهم ماند و در خانه‌ی تو آرزوی بودن دارم.