𝐍𝐀𝐙𝐋𝐈

‏حالا واجب نبود همه‌ی احساسات بد دنیا رو تجربه کنیم.

و آن‌ها زنده‌ترین مردگانند و ما مرده‌ترین زندگان.

من از آن هایی که در باور خود همیشه حق دارند؛ متنفرم. ـ آلبر کامو

در آخرین نامه ات نوشته بودی: «آواز بخوان، با شادی آشتی کن و زندگی را ببوس.» از تو چه پنهان عزیزِ راه دور، این‌روزها با آوازهای شاد، اشکهای بیشتری میریزم. چرا که همیشه شادی از ما دریغ شد. درد آدم را وادار به نوشتن می کند. .. اما آیا کسی در تاریخ منتظر ما نشسته است؟ آیا این صفحه از دردهایمان را با احساس غم می‌خواند یا خوشحالی؟ نمی دانم این فکر دیوانه ام می کند.