𝐍𝐀𝐙𝐋𝐈

وسط تمرين امروز ، ذهنم درگیر اين جمله شده بود! دردى كه تورو نَكُشت ، قوى ترت ميكنه" اتفاقا نه دردى كه نَكُشتت، خوابتو بهم ريخت پوستتو خراب كرد اعصاب و روانتو بهم ريخت استرس ومعده درد داد بهت بى خوابى داد بهت روى رابطه خودت با خودت خودت با ديكران تاثير كذاشت.. ماها زندكيتو دركير كرد و عملكردتو آورد پايين! اره زنده موندى ولی زنده هم موندى!؟ بعد همه ى اينا ، قوى شدى ؛ ولى آيا اون آدم سابق هم شدى؟ اما خب همينه ديكه زندكى.. :) !•

در موردش کاری از دستم برنمیاد جز اینکه فقط قبول کنم بعضی چیزها از کنترل من خارجه و هرچقدر هم بخوام، همیشه یه جایی هست که ناچار می‌شم با واقعیت رو به‌ رو بشم.

یه ریلز دیدم توی اینستاگرام. پسره داشت می‌گفت این روزا بعضی دخترهای به قول خودش «بیزینسی» برای دخترهای «خونگی» قیافه می‌گیرن و باعث می‌شن اون دخترها فکر کنن چون پارتی نمی‌رن، سیگار نمی‌کشن یا سبک زندگی متفاوتی دارن، پس پسرها سمتشون نمی‌رن. تا اینجای حرفش هر کسی می‌تونه نظر خودش رو داشته باشه. اما چیزی که واقعا توجهم رو جلب کرد ادامه‌ی حرفش بود. گفت: «پسرا دخترهای بیزینسی رو برای عشق و حال می‌خوان، ولی وقتی بخوان ازدواج کنن می‌رن سراغ دخترهای خونگی.» و دقیقا اینجاست که یه سوال مهم پیش میاد: کی گفته بعضی مردها حق دارن زن‌ها رو به دو دسته تقسیم کنن؟ یه دسته برای تفریح. یه دسته برای احترام. یه دسته برای وقت گذروندن. یه دسته برای ازدواج. انگار بعضی‌ها با خودشون فکر می‌کنن حق دارن سال‌ها هر جور که دوست دارن زندگی کنن، با هر کسی که دوست دارن رابطه داشته باشن، اما وقتی نوبت ازدواج رسید بشینن و زن‌ها رو رتبه‌بندی کنن. این یکی برای خوش‌گذرونیه. اون یکی برای زندگیه. این یکی برای رابطه‌ست. اون یکی برای احترامه. چرا؟ بر چه اساسی؟ اگر دختری برای رابطه و عشق و علاقه به اندازه کافی خوبه، چرا برای احترام کافی نیست؟ و اگر برای احترام کافی نیست، چرا برای رابطه کافی بوده؟ چیزی که توی این نگاه آزاردهنده‌ست فقط قضاوت کردن زن‌ها نیست؛ اینه که بعضی مردها خودشون رو در جایگاهی می‌بینن که انگار حق دارن درباره ارزش انسانی بقیه تصمیم بگیرن. انگار خودشون هر انتخابی بکنن طبیعیه. اما نوبت زن‌ها که می‌رسه، باید وارد دسته‌بندی بشن. واقعیت اینه که آدم‌ها کالا نیستن که روی قفسه چیده بشن و روشون برچسب بخوره: «مناسب سرگرمی» «مناسب ازدواج» «نامناسب ازدواج» آدم‌ها انسانن. با شخصیت، شعور، اخلاق، آرزوها و حق انتخاب. و شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا اینه که بعضی مردها انتظار دارن زنی که برای ازدواج انتخاب می‌کنن، استانداردهایی رو داشته باشه که خودشون هرگز بهش پایبند نبودن. انگار برای خودشون یک قانون دارن و برای زن‌ها یک قانون دیگه. در حالی که احترام، تعهد و ارزشمندی اگر مهمه، باید برای همه مهم باشه. و اگر مردی سال‌ها با این ذهنیت زندگی کرده که بعضی زن‌ها فقط برای «عشق و حال» هستن، شاید قبل از اینکه درباره لیاقت زن مورد نظرش قضاوت کنه، بهتر باشه از خودش بپرسه آیا خودش به معیارهایی که از دیگران انتظار داره پایبند بوده یا نه. چون احترام چیزی نیست که بعد از ازدواج ناگهان به وجود بیاد. آدمی که یاد گرفته بعضی زن‌ها رو کمتر از بقیه محترم بدونه، مشکلش انتخاب همسر نیست؛ مشکلش نگاهیه که به زن‌ها داره.

‏یه سری غم‌ها وجود دارن که نه گفتنی نه نوشتنی. نمی‌شه جایی درباره‌اش بنویسی از حجمش کم کنی، نمی‌شه پیش کسی به زبون بیاریش قلبت رو سبک‌تر کنی. یه سری غم‌هارو فقط باید با خودت اینور اونور حمل کنی، به مرور بهش خو بگیری و با اون حجم از اندوه به زندگی ادامه بدی.

فهمیدم بهترین حالت زندگی وقتیست که آنقدر مشغولی که به موضوعی بیش از حد فکر نمیکنی

روزی چندبار فکر می‌کنم که "دیگه نمی‌تونم" ولی همچنان دارم ‌می‌تونم.